لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿١﴾
برای (شکر) الفت و انس قریش.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿١﴾
برای (شکر) الفت و انس قریش.
إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿٢﴾
(همان) الفت آنها در سفرهای (تجاری) زمستانی (به یمن) و تابستانی (به شام).
فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿٣﴾
پس باید پروردگار این خانۀ (کعبه) را پرستش کنند.
ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿٤﴾
همان (پروردگاری) که آنها را از گرسنگی (نجات و) طعام داد، و از ترس و خوف اِیمن شان داشت.