وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به وقت چاشت.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به وقت چاشت.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
و قسم به شب چون (تاریک شود و) آرام گیرد.
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
پروردگارت تو را رها نکرده و بر تو خشم نگرفته است.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
و البته آخرت برای تو بهتر از دنیاست.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
و البته پروردگارت به تو (نعمت) خواهد داد که راضی و شادمان شوی.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آیا تو را یتیم نیافت پس تو را جای داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
و تو را بیخبر (از احکام شرع) یافت پس هدایت کرد.
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت پس غنی گردانید.
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
پس بر یتیم قهر مکن.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
و سائل و گدا را از خود مران.
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
و اما نعمتهای پروردگارت را بازگو کن.