وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
سوگند به آغاز روز.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
سوگند به آغاز روز.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
و سوگند به شب هنگامیکه آرام گیرد.
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
(که) پروردگارت تو را وا نگذاشته و (بر تو) خشم نگرفته است.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
و بهزودی پروردگارت به تو (آن قدر) عطا کند که خشنود گردی.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آیا تو را یتیم نیافت، پس پناه داد؟!
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
و تو را (راه نایافته و) سرگشته یافت، پس هدایت کرد،
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت، پس بینیاز نمود،
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
پس (توهم) یتیم را میازار.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
و سؤال کننده را مران (و با او خشونت نکن).
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
و نعمتهای پروردگارت را باز گوکن و سپاس گذار.