وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
Вой (ҳалок бод), бар ҳоли ҳар айбҷӯи таъназан,
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
Вой (ҳалок бод), бар ҳоли ҳар айбҷӯи таъназан,
ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿٢﴾
он ки моле ҷамъ кард ва ба шумори он банд шуд.
يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿٣﴾
Мепиндорад, ки дороияш дар дунё ҷовидонааш медорад.
كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿٤﴾
На чунин нест ки ӯ фикр мекунад, ӯ бегумон дар ҳутамаҳ андохта хоҳад шуд.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿٥﴾
Ва эй Расул ту чӣ медонӣ, ки ҳутамаҳ чист?
نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿٦﴾
Оташи афрӯхтаи Аллоҳаст.
ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿٧﴾
Оташе, ки бар дилҳо пирӯз мешавад.
إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿٨﴾
Бегумон он оташ аз ҳар сӯ бар онҳо фурӯ баста шудааст,
فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿٩﴾
дар сутунҳои дарози оташӣ дароварда шудааст, то аз он берун наоянд.