عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
তেওঁ বিৰক্ত প্ৰকাশ কৰিলে আৰু মুখ ঘুৰাই ল’লে,
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
তেওঁ বিৰক্ত প্ৰকাশ কৰিলে আৰু মুখ ঘুৰাই ল’লে,
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ﴿٢﴾
তেওঁৰ ওচৰত অন্ধ ব্যক্তিজন অহাৰ কাৰণে।
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾
কিহে তোমাক জনাব যে, হয়তো সি পৰিশুদ্ধ হ’ব,
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﴿٤﴾
অথবা উপদেশ গ্ৰহণ কৰিব আৰু সেই উপদেশ তাৰ বাবে লাভজনক হ’ব।
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿٥﴾
আনহাতে যিয়ে নিজকে অমুখাপেক্ষী বুলি ভাৱে,
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾
তুমি তাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিছা।
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾
অথচ সি পৰিশুদ্ধ নহ’লে তোমাৰ কোনো দায়িত্ব নাই,
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﴿٨﴾
আনহাতে যিয়ে তোমাৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিলে,
وَهُوَ يَخۡشَىٰ ﴿٩﴾
আৰু সি (আল্লাহক) ভয়ো কৰে,
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾
তাৰ প্ৰতি তুমি উদাসীন হ’লা।
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﴿١١﴾
কেতিয়াও নহয়, নিশ্চয় এইটো উপদেশ বাণী,
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾
গতিকে যিয়ে ইচ্ছা কৰিব সিয়েই ইয়াক স্মৰণ ৰাখিব,
فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﴿١٣﴾
এইটো মৰ্যদা সম্পন্ন ছহীফাত লিপিবদ্ধ।
مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ﴿١٤﴾
সমুন্নত, পৱিত্ৰ,
بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ﴿١٥﴾
লেখক বা দূতসকলৰ হাতত।
كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ﴿١٦﴾
(যিসকল) মহাসন্মানিত, পূণ্যবান।
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﴿١٧﴾
মানুহ ধ্বংস হওঁক, কিমান যে অকৃতজ্ঞ!
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾
তেওঁ তাক কি বস্তুৰ পৰা সৃষ্টি কৰিছে?
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾
শুক্ৰবিন্দুৰ পৰা, তেওঁ তাক সৃষ্টি কৰিছে, পিছত তাৰ পৰিমিত বিকাশ সাধন কৰিছে,
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾
তাৰ পিছত তাৰ বাবে পথ সহজ কৰি দিছে;
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ﴿٢١﴾
তাৰ পিছত তাক মৃত্যু প্ৰদান কৰে আৰু কবৰস্থ কৰে।
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾
আকৌ যেতিয়া তেওঁ ইচ্ছা কৰিব তাক পুনৰ্জীৱিত কৰিব।
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
কেতিয়াও নহয়, তেওঁ তাক যি আদেশ কৰিছিল সেয়া সি এতিয়াও পূৰ্ণ কৰা নাই।
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
এতেকে মানুহে নিজ খাদ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰা উচিত।
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
নিশ্চয় আমি প্ৰচুৰ পৰিমাণে পানী বৰ্ষণ কৰোঁ,
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
তাৰ পিছত আমি পৃথিৱীক যথাযথভাৱে বিদীৰ্ণ কৰোঁ;
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﴿٢٧﴾
তাৰ পিছত আমি তাত উত্পন্ন কৰোঁ শস্য;
وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﴿٢٨﴾
আঙুৰ আৰু শাক-পাচলি,
وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ﴿٢٩﴾
যায়তুন আৰু খেজুৰ গছ,
وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ﴿٣٠﴾
ঘন গছ-গছনি বিশিষ্ট উদ্যান,
وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﴿٣١﴾
ফল-মূল আৰু তৃণ-ঘাঁহ,
مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﴿٣٢﴾
এইবোৰ তোমালোকৰ আৰু তোমালোকৰ ঘৰচীয়া জন্তুৰ জীৱনোপকৰণৰ বাবে।
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
এতেকে যেতিয়া তীক্ষ্ন (বিকট) শব্দ আহিব,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
সেইদিনা মানুহে পলায়ন কৰিব তাৰ ভাতৃৰ পৰা,
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
আৰু তাৰ মাক-বাপেকৰ পৰা,
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
তাৰ স্ত্ৰী আৰু সন্তানৰ পৰা,
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
সেইদিনা সিহঁত প্ৰত্যকৰে হ’ব, এনে এক গুৰুতৰ অৱস্থা যিটো তাক সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যস্ত ৰাখিব।
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
সেইদিনা কিছুমান চেহেৰা হ’ব উজ্জ্বল,
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
হাঁহিৰে ভৰা, আনন্দত উত্ফুল্লিত,
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
আৰু সেইদিনা কিছুমান চেহেৰা ধূলিৰে মলিন হ’ব,
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
ক’লা আৱৰণে আৱৰি ধৰিব।
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
এওঁলোকেই কাফিৰ, অত্যন্ত পাপী।