عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
ඔහු මුහුණ හකුළා හැරුනේය.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
ඔහු මුහුණ හකුළා හැරුනේය.
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ﴿٢﴾
(එසේ සිදු කළේ) අන්ධයෙකු තමන් වෙත පැමිණීම හේතු කොටගෙන (ය.)
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾
ඔහු පිවිතුරු වනු ඇතැයි ඔබ ව දැනුවත් කරනුයේ කුමක් ද?
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﴿٤﴾
එසේ නැතහොත් ඔහු (ඔබේ උපදෙස්) මෙනෙහි කර එම මෙනෙහි කිරීම ඔහුට යහපතක් වනු ඇතැයි (ඔබ ව දැනුවත් කරනුයේ කුමක් ද?)
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿٥﴾
(යහමග පිළිබඳ) අවශ්යතාව නොමැති අය වූ කලී,
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾
නුඹ ඔහු වෙතට අවධානය යොමු කරන්නෙහිය.
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾
තවද ඔහු පිවිතුරු නොවීම ගැන ඔබ කෙරෙහි දොසක් නොමැත.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﴿٨﴾
"තවද ඔබ වෙත කැපවීමෙන් පැමිණි අය පිළිබඳ වූ කලී"
وَهُوَ يَخۡشَىٰ ﴿٩﴾
"බිය බැතිමත් වී"
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾
ඔබ ඔහු පිළිබඳ නොසලකා හැරියෙහි ය.
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﴿١١﴾
එසේ නොව සැබැවින්ම එය සිහිවටනයකි.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾
එහෙයින් කවරෙක් (සුමග යන්නට) අභිමත කළේද ඔහු එය මෙනෙහි කරත්වා!
فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﴿١٣﴾
(මෙම වදන්) ගෞරවනීය පුස්තකයෙහි ය.
مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ﴿١٤﴾
පවිත්ර වූ උසස් (පුස්තකයෙහි ය.)
بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ﴿١٥﴾
(මලක්වරුන්ගේ) අත්වලින් (ලියන ලද්දකි.)
كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ﴿١٦﴾
ගෞරවාන්විත, පිවිතුරු දැහැමි (මලක්වරුන්ගේ) අත්වලින් (ලියන ලද්දකි.)
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﴿١٧﴾
මිනිසාට ශාපය අත් වේවා ! ඔහු ව ප්රතික්ෂේපකයෙකු බවට පත් කළේ කුමක් ද?
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾
කුමන දෙයකින් ඔහු ව ඔහු(අල්ලාහ්) මැව්වේ ද?
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾
ඔහු(අල්ලාහ් මිනිසා වන) ඔහු ව ශුක්රාණු බිඳුවකින් මවා පසුව ඔහු ව ප්රමාණවත් ලෙස සැකසුවේය.
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾
අනතුරුව ඔහුට (ජීවන) මාර්ගය පහසු කළේය.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ﴿٢١﴾
පසු ව ඔහු ඔහු ව මරණයට පත් කළේය. ඉන්පසුව ඔහු ඔහු ව වළ දැමුවේය.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾
පසු ව ඔහු අභිමත වූ විට ඔහු ඔහු ව නැගිටුවන්නේය.
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
නොඑසේය. ඔහු ඔහුට අණ කළ දෑ ඔහු ඉටු නොකළේය.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
එබැවින් මිනිසා ඔහුගේ ආහාරය දෙස බලත්වා !
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
සැබැවින්ම අපි (වර්ෂා) ජලය අධික වශයෙන් හැළුවෙමු.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
පසු ව අපි පොළොව පැල්මක් වශයෙන් පැළුවෙමු.
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﴿٢٧﴾
එහි බීජ ද අපි හට ගැන්වූයෙමු.
وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﴿٢٨﴾
මිදි හා එළවළු ද (හට ගැන්වූයෙමු)
وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ﴿٢٩﴾
"ඔලිව් හා රටඉඳි ගස් ද"
وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ﴿٣٠﴾
"ඝණ උයන් ද"
وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﴿٣١﴾
පලතුරු හා උදුපියලිය ද (අපි හට ගැන්වූයෙමු.)
مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﴿٣٢﴾
(මේ සියල්ල) නුඹලාට ද නුඹලාගේ ගොවිපළ සතුන්ට ද රස විඳීමක් වශයෙනි.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
එබැවින් මහා හඬ පැමිණි විට,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
එදින මිනිසා ඔහුගේ සහෝදරයාගෙන් ද පලා යනු ඇත.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
ඔහුගේ මව හා ඔහුගේ පියාගෙන් ද (පලා යනු ඇත.)
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
ඔහුගේ භාර්යාව හා ඔහුගේ දරුවන්ගෙන් ද (පලා යනු ඇත.)
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
එදින ඔවුන් අතුරින් සෑම මිනිසෙකුටම ඔහු ව නිරත කරවන කරුණු ඇත.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
එදින (ඇතැම්) මුහුණු පැහැපත් ව පවතී.
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
සිනහ මුසු ව ප්රීතියෙන් (පවතී.)
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
තවද (ඇතැම්) මුහුණු එදින ඒවා මත දූවිලි පවතී.
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
අඳුර ඒවා වසා ගනු ඇත.
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
ඔවුහුමය ප්රතික්ෂේප කළ දුෂ්ටයෝ.