عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
[1] เขา (มุฮัมมัด) ทำหน้าบึ้ง และผินหน้าไปทางอื่น
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
[1] เขา (มุฮัมมัด) ทำหน้าบึ้ง และผินหน้าไปทางอื่น
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ﴿٢﴾
[2] เพราะชายตาบอดมาหาเขา
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾
[3] และอะไรเล่าที่จะให้เจ้ารู้ หวังว่าเขาจะมาเพื่อซักฟอกจิตใจก็ได้
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ﴿٤﴾
[4] หรือเพื่อรับคำตักเตือน เพื่อที่คำตักเตือนนั้นจะเป็นประโยชน์แก่เขา
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿٥﴾
[5] ส่วนผู้ที่พอเพียงแล้ว
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾
[6] เจ้ากลับต้อนรับขับสู้
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾
[7] และไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า การที่เขาไม่ซักฟอก
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ﴿٨﴾
[8] และส่วนผู้ที่มาหาเจ้าด้วยความพยายาม
وَهُوَ يَخۡشَىٰ ﴿٩﴾
[9] และเขามีความกลัวเกรง
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾
[10] เจ้ากลับเมินเฉย
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ﴿١١﴾
[11] มิใช่เช่นนั้น แท้จริงมันเป็นข้อเตือนใจ
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾
[12] ดังนั้นผู้ใดประสงค์ก็ให้รำลึกถึงข้อเตือนใจนั้น
فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ﴿١٣﴾
[13] ซึ่งมีอยู่ในคัมภีร์อันทรงเกียรติ
مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ﴿١٤﴾
[14] ที่ได้รับการเทิดทูน ได้รับความบริสุทธิ์
بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ﴿١٥﴾
[15] ด้วยมือของมลาอิกะฮฺ
كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ﴿١٦﴾
[16] ผู้ทรงเกียรติ ทรงคุณธรรม
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ﴿١٧﴾
[17] มนุษย์นั้นถูกสังหารเสียก็ดี เขาช่างเนรคุณเสียนี่กระไร
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾
[18] จากสิ่งใดเล่าพระองค์ทรงบังเกิดเขามา
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾
[19] จากเชื้ออสุจิหยดหนึ่ง พระองค์ทรงบังเกิดเขา แล้วก็กำหนดสภาวะแก่เขา
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾
[20] แล้วพระองค์ก็ทรงแผ้วทางให้สะดวกแก่เขา
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ﴿٢١﴾
[21] ต่อมาพระองค์ให้เขาตายไป แล้วให้เขาลงหลุม
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾
[22] ครั้นเมื่อพระองค์ทรงประสงค์ ก็ทรงให้เขาฟื้นคืนชีพ
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
[23] มิใช่เช่นนั้น เขามิได้ปฏิบัติในสิ่งที่พระองค์ทรงใช้เขา
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
[24] มนุษย์จงพิจารณาดูอาหารของเขาซิ
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
[25] เราได้หลั่งน้ำฝนลงมามากมายอย่างไร
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
[26] แล้วเราได้แยกแผ่นดินออกไป
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﴿٢٧﴾
[27] และเราได้ให้เมล็ดพืชงอกเงยขึ้นจากในแผ่นดิน
وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﴿٢٨﴾
[28] และองุ่นและพืชผัก
وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ﴿٢٩﴾
[29] และมะกอกและอินทผลัม
وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ﴿٣٠﴾
[30] และเรือกสวนที่หนาทึบ
وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ﴿٣١﴾
[31] และผลไม้และทุ่งหญ้า
مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﴿٣٢﴾
[32] ทั้งนี้เพื่อเป็นประโยชน์แก่พวกเจ้าและสัตว์เลี้ยงของพวกเจ้า
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
[33] ครั้นเมื่อเสียงกัมปนาทมาถึง
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
[34] วันที่ผู้คนจะหนีจากพี่น้องของเขา
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
[35] และจากแม่ของเขา และพ่อของเขา
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
[36] และจากภริยาของเขา และลูก ๆ ของเขา
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
[37] สำหรับแต่ละคนในหมู่พวกเขาในวันนั้น มีภาระพอตัวแก่เขาอยู่แล้ว
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
[38] หลายใบหน้าในวันนั้นแจ่มใส
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
[39] หัวเราะดีใจร่าเริง
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
[40] และหลายใบหน้าในวันนั้นมีฝุ่นจับ
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
[41] ความหม่นหมองจะปกคลุมบนใบหน้านั้น
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
[42] ชนเหล่านั้นคือพวกปฏิเสธศรัทธาพวกประพฤติชั่ว