فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ ﴿٥٥﴾
و مانند شتران تشنه مینوشید.
710 آیه · موضوعات · fa-af
فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ ﴿٥٥﴾
و مانند شتران تشنه مینوشید.
هَٰذَا نُزُلُهُمۡ يَوۡمَ ٱلدِّينِ ﴿٥٦﴾
این است پذیرایی از آنان در روز قیامت.
إِنَّ ٱلَّذِينَ يُحَآدُّونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ كُبِتُواْ كَمَا كُبِتَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۚ وَقَدۡ أَنزَلۡنَآ ءَايَٰتِۭ بَيِّنَٰتٖۚ وَلِلۡكَٰفِرِينَ عَذَابٞ مُّهِينٞ ﴿٥﴾
يقينا آنانی که با الله و پیغمبرش مخالفت میکنند خوار و ذلیل میشوند همان طور که پیشینیانشان خوار شدند و البته نشانههای واضح نازل کردیم و برای کافران عذاب رسواکننده است.
يَوۡمَ يَبۡعَثُهُمُ ٱللَّهُ جَمِيعٗا فَيُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوٓاْۚ أَحۡصَىٰهُ ٱللَّهُ وَنَسُوهُۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ شَهِيدٌ ﴿٦﴾
روزی که الله همۀ آنان را برانگیزد تا به آنچه کردهاند خبرشان دهد؛ الله آن (اعمال) را شماریده و آنان فراموش کردهاند و الله بر همه چیز گواه است.
ٱسۡتَحۡوَذَ عَلَيۡهِمُ ٱلشَّيۡطَٰنُ فَأَنسَىٰهُمۡ ذِكۡرَ ٱللَّهِۚ أُوْلَـٰٓئِكَ حِزۡبُ ٱلشَّيۡطَٰنِۚ أَلَآ إِنَّ حِزۡبَ ٱلشَّيۡطَٰنِ هُمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ ﴿١٩﴾
(چون که) شیطان بر آنان غالب شده است، پس یاد الله را از یادشان برده است، لذا آنها حزب شیطان هستند. آگاه باش که حزب شیطان زیانکارانند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ يُحَآدُّونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ أُوْلَـٰٓئِكَ فِي ٱلۡأَذَلِّينَ ﴿٢٠﴾
يقينا آنانی که با الله و پیغمبرش دشمنی میکنند از جملۀ پستترین و خوارترین (مردمان) خواهند بود.
كَتَبَ ٱللَّهُ لَأَغۡلِبَنَّ أَنَا۠ وَرُسُلِيٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٞ ﴿٢١﴾
الله نوشته (و مقرر داشته) است که من و پیغمبرانم غالب میشویم. زیرا الله قویی غالب است.
لَوۡ أَنزَلۡنَا هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانَ عَلَىٰ جَبَلٖ لَّرَأَيۡتَهُۥ خَٰشِعٗا مُّتَصَدِّعٗا مِّنۡ خَشۡيَةِ ٱللَّهِۚ وَتِلۡكَ ٱلۡأَمۡثَٰلُ نَضۡرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمۡ يَتَفَكَّرُونَ ﴿٢١﴾
اگر این قرآن را بر کوهی نازل میکردیم البته آن را از ترس الله خاشع و عاجز و از هم پاشیده میدیدی. و این مثالها را برای مردم بیان میکنیم تا که ایشان بیانديشند.
هُوَ ٱللَّهُ ٱلَّذِي لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ عَٰلِمُ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَٰدَةِۖ هُوَ ٱلرَّحۡمَٰنُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٢٢﴾
اوست الله که هیچ معبودی به حق جز او نیست، دانای پوشیده و آشکار. اوست بخشندۀ مهربان.
هُوَ ٱللَّهُ ٱلَّذِي لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلۡمَلِكُ ٱلۡقُدُّوسُ ٱلسَّلَٰمُ ٱلۡمُؤۡمِنُ ٱلۡمُهَيۡمِنُ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡجَبَّارُ ٱلۡمُتَكَبِّرُۚ سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشۡرِكُونَ ﴿٢٣﴾
اوست الله که هیچ معبودی به حق جز او نیست، او پادشاه، منزه و بیعیب و نقص، امان دهنده و امنیت بخشنده، محافظ و مراقب، قدرتمند و غالب، بزرگوار و شکوهمند و والا مقام و صاحب بزرگی کامل است. پاک است الله از آنچه (با او) شرک میآورند.
هُوَ ٱللَّهُ ٱلۡخَٰلِقُ ٱلۡبَارِئُ ٱلۡمُصَوِّرُۖ لَهُ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰۚ يُسَبِّحُ لَهُۥ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ ﴿٢٤﴾
اوست الله، آفریدگار، پدید آورنده، صورت دهنده. نامهای نیک تنها برای اوست، آنچه در آسمانها و زمین است او را به پاکی یاد میکند، و او غالب باحکمت است.
وَلَقَدۡ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِمَصَٰبِيحَ وَجَعَلۡنَٰهَا رُجُومٗا لِّلشَّيَٰطِينِۖ وَأَعۡتَدۡنَا لَهُمۡ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ ﴿٥﴾
البته آسمان دنیا را با چراغها زینت دادیم و آنها را (وسیلۀ) سنگسار کردن شیطانها آماده کردیم و عذاب سوزان را برای آنها آماده کردهایم.
وَلِلَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمۡ عَذَابُ جَهَنَّمَۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ ﴿٦﴾
و برای آنانی که به پروردگارشان کفر ورزیدند عذاب دوزخ (آماده است) و بد بازگشتگاهی است.
إِذَآ أُلۡقُواْ فِيهَا سَمِعُواْ لَهَا شَهِيقٗا وَهِيَ تَفُورُ ﴿٧﴾
چون در آنجا افگنده شوند از آن آوازهایی (بد) میشنوند در حالیکه میجوشد.
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلۡغَيۡظِۖ كُلَّمَآ أُلۡقِيَ فِيهَا فَوۡجٞ سَأَلَهُمۡ خَزَنَتُهَآ أَلَمۡ يَأۡتِكُمۡ نَذِيرٞ ﴿٨﴾
نزدیک است که (دوزخ) از خشم پاره پاره شود، هرگاه که گروهی (از کفار) در آن انداخته شوند، نگهبانانش از آنها میپرسند: آیا بیم دهندهای بهسوی شما نیامده بود؟
قَالُواْ بَلَىٰ قَدۡ جَآءَنَا نَذِيرٞ فَكَذَّبۡنَا وَقُلۡنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَيۡءٍ إِنۡ أَنتُمۡ إِلَّا فِي ضَلَٰلٖ كَبِيرٖ ﴿٩﴾
گویند: بلی! بیم دهندهای نزد ما آمد لیكن ما (دعوت او را) دروغ شمردیم و گفتیم: الله چیزی را نازل نکرده است. جز این نیست که شما در گمراهی بس بزرگ هستید.
وَقَالُواْ لَوۡ كُنَّا نَسۡمَعُ أَوۡ نَعۡقِلُ مَا كُنَّا فِيٓ أَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١٠﴾
و گویند اگر میشنیدیم و یا تعقل میکردیم در (زمرۀ) دوزخیان قرار نمیگرفتیم.
فَٱعۡتَرَفُواْ بِذَنۢبِهِمۡ فَسُحۡقٗا لِّأَصۡحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١١﴾
پس به گناه خود اعتراف کردند. پس نفرین بر دوزخیان باد!
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ ﴿٢٥﴾
و اما کسی که نامۀ اعمالش به دست چپش داده شود، پس میگوید: ای کاش نامهام بمن داده نمیشد.
وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ ﴿٢٦﴾
و (ای کاش) نمیدانستم که حساب من چیست.
يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾
و ای کاش مرگ فیصله کننده و پایان کارم بود.
مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ ﴿٢٨﴾
دارایی من هیچ نفعی بمن نرساند.
هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ ﴿٢٩﴾
قدرت و پادشاهی من از دستم رفت.
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾
(گفته میشود) او را بگیرید، پس به زنجیرش کشید.
ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾
باز او را در دوزخ داخل کنید.
ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةٖ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعٗا فَٱسۡلُكُوهُ ﴿٣٢﴾
باز در زنجیری که درازی آن هفتاد گز باشد او را ببندید.
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٣٣﴾
چون او به الله بزرگ ایمان نمیآورد.
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿٣٤﴾
و (مردم را) بر طعام دادن مسکین ترغیب نمیکرد.
فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمٞ ﴿٣٥﴾
پس او امروز در این جا هیچ دوست مهربانی ندارد.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينٖ ﴿٣٦﴾
و نه طعامی دارد جز زرداب دوزخیان.
لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾
که جز گنهگاران آن را نمیخورند.
يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ ﴿٨﴾
(قیامت آن) روزی که آسمان مانند مس گداخته شود.
وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ﴿٩﴾
و کوهها مانند پشم حلاجی شده و رنگین گردد.
وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمٗا ﴿١٠﴾
و هیچ دوستی از (حال) دوست دیگر نمیپرسد.
يُبَصَّرُونَهُمۡۚ يَوَدُّ ٱلۡمُجۡرِمُ لَوۡ يَفۡتَدِي مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِئِذِۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾
(دوستان و خویشاوندان) به ایشان نشان داده میشوند، گناهکار آرزو میکند که فرزندان خود را فديه (برای نجات) از عذاب آن روز قرار دهد.
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾
همچنین همسر و برادرش را.
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ ﴿١٣﴾
و قبیلۀ خود را که به او جای میدادند (و مدد میکردند).
وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾
(بلکه میخواهد که) تمام انسانهای روی زمین را (فدا کند) تا (این کار) او را نجات دهد.
كَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾
هرگز نه، دوزخ آتش سوزان و سراپا شعله است.
نَزَّاعَةٗ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾
که پوست بدن را به شدت جدا میکند.
تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾
کسی را طلب میکند که پشت کرده و (از حق) روی گردانیده است.
وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ ﴿١٨﴾
و (نیز کسی را که) مال جمع کرد و نگاه داشت.
فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾
پس آنان را به حال خود بگذار تا در باطل خود فرو روند و (به متاع دنیا) بازی کنند تا روزی را که وعده داده شدهاند ملاقات کنند.
يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعٗا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبٖ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾
روزی که شتابان از قبرهای خود بیرون میشوند. گویی آنان بهسوی نشانههای (بتهای) نصب شده میدوند.
خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٞۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾
در حالیکه چشمانشان زیر افتاده و خواری و ذلت ایشان را فرا گرفته است، این است آن روزی که وعده داده میشدند.
مِّمَّا خَطِيٓـَٰٔتِهِمۡ أُغۡرِقُواْ فَأُدۡخِلُواْ نَارٗا فَلَمۡ يَجِدُواْ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارٗا ﴿٢٥﴾
به (سبب) گناهانشان غرق شدند باز به آتش در آورده شدند و برای خود در برابر الله مددگارانی نیافتند.
وَقَالَ نُوحٞ رَّبِّ لَا تَذَرۡ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ دَيَّارًا ﴿٢٦﴾
و نوح گفت: ای پروردگار! هیچ کسی از کافران را بر روی زمین باقی مگذار.
إِنَّكَ إِن تَذَرۡهُمۡ يُضِلُّواْ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓاْ إِلَّا فَاجِرٗا كَفَّارٗا ﴿٢٧﴾
زیرا اگر آنها را زنده بگذاری بندگانت را گمراه میسازند و جز بد کار و کافر نمیزایند.
وَأَنَّا لَمَسۡنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدۡنَٰهَا مُلِئَتۡ حَرَسٗا شَدِيدٗا وَشُهُبٗا ﴿٨﴾
و اینکه ما به آسمانها نزدیک شدیم و آن را چنان یافتیم که از محافظانی نیرومند و شهابها پر شده است.
وَأَنَّا كُنَّا نَقۡعُدُ مِنۡهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمۡعِۖ فَمَن يَسۡتَمِعِ ٱلۡأٓنَ يَجِدۡ لَهُۥ شِهَابٗا رَّصَدٗا ﴿٩﴾
و اینکه ما (پیش از این) در گوشههای آسمان برای استراق سمع (شنیدن کلام عالم بالا) مینشستیم ولی اگر کسی اکنون گوش دهد، برای خود شهابی مراقب را مییابد.