وَٱلنَّـٰزِعَٰتِ غَرۡقٗا ﴿١﴾
سوگند به فرشتگانی که جانهای (کافران) را به شدّت بیرون میکشند.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلنَّـٰزِعَٰتِ غَرۡقٗا ﴿١﴾
سوگند به فرشتگانی که جانهای (کافران) را به شدّت بیرون میکشند.
وَٱلنَّـٰشِطَٰتِ نَشۡطٗا ﴿٢﴾
و سوگند به فرشتگانی که جانهای (مؤمنان) را به نرمی و آسانی میگیرند.
وَٱلسَّـٰبِحَٰتِ سَبۡحٗا ﴿٣﴾
و سوگند به فرشتگانی که شناورند.
فَٱلسَّـٰبِقَٰتِ سَبۡقٗا ﴿٤﴾
و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای اوامر الهی) بر یگدیگر سبقت میگیرند.
فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرٗا ﴿٥﴾
و سوگند به فرشتگانی (که به امر الهی) کارها را تدبیر میکنند.
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾
روزیکه (سپس از اولین دمیدن در صور) زمین (و کوهها و همه چیز) را بلرزه در آید
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾
در پی آن (دمیدن دوم حشر) بیاید.
قُلُوبٞ يَوۡمَئِذٖ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾
دلهایی در آن روز سخت مضطرب (و ترسان) است.
أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةٞ ﴿٩﴾
و چشمهای آنان (از ترس و شرمساری) فرو افتاده است.
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ ﴿١٠﴾
(کافران در دنیا) میگویند: «آیا ما (پس از مرگ دوباره) به حال اول خود باز میگردانیده میشویم؟!
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا نَّخِرَةٗ ﴿١١﴾
آیا هنگامیکه استخوانهای پوسیدهای شدیم (و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده میشویم؟!)».
قَالُواْ تِلۡكَ إِذٗا كَرَّةٌ خَاسِرَةٞ ﴿١٢﴾
گویند: «(اگر چنین وعدهای درست باشد) آنگاه آن بازگشتی زیانبار است!».
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ ﴿١٣﴾
پس آن (بازگشت) تنها با یک بانگ مهیب است!
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾
پس ناگهان همگی بر عرصۀ زمین (محشر) ظاهر میشوند.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾
(ای پیامبر) آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾
آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا داد (و فرمود:).
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾
به سوی فرعون برو، که او طغیان کرده است.
فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾
پس به او بگو: «آیا میخواهی پاکیزه شوی؟!
وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ﴿١٩﴾
و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم، آنگاه (از او) بترسی، (و فرمانبردار شوی).
فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٢٠﴾
پس (موسی) معجزهای بزرگ را به او نشان داد.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾
اما او تکذیب کرد و عصیان ورزید.
ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ ﴿٢٢﴾
سپس پشت کرد و به کوشش و تلاش (علیه او) پرداخت.
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾
پس (قومش را) جمع کرد و ندا داد.
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿٢٤﴾
و آنگاه گفت: «من پروردگار برتر شما هستم».
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾
پس الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةٗ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ ﴿٢٦﴾
بیگمان در این (واقعه)، عبرتی است برای کسیکه (از الله) میترسد.
ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾
آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) سختتر است یا آسمان که (الله) آن را بنا کرد؟
رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾
سقف آن را برافراشت، پس به آن شکل و نظم داد.
وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾
و شبش را تاریک، و روزش را روشن گردانید.
وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾
و زمین را بعد از آن گسترانید.
أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ﴿٣١﴾
و از آن آب (چشمهها و چاهها) و چراگاهش را بیرون آورد.
وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ﴿٣٢﴾
و کوهها را محکم و استوار (بر روی زمین) قرار داد.
مَتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ﴿٣٣﴾
(همۀ اینها) برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان است.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
پس هنگامیکه (آن) حادثۀ بزرگ (قیامت) فرا رسد،
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
در آن روز انسان (تمام اعمال و) تلاشهای خود را به یاد آورد.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
و جهنم برای هر بیننده آشکار میشود.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
پس آن کس که طغیان (و سرکشتی) کرده باشد.
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
و زندگی دنیا را (بر آخرت) ترجیح داده باشد.
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
پس بی ترید جهنم جایگاه اوست.
وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ﴿٤٠﴾
و اما کسیکه از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده، و نفس را از هوی (و هوس) باز داشته باش.
فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٤١﴾
پس قطعاً بهشت جایگاه اوست.
يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا ﴿٤٢﴾
(ای پیامبر) دربارۀ قیامت از تو میپرسند، که در چه زمانی واقع میشود؟
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾
تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾
(سر انجام و) منتهای (علم) آن نزد پروردگار تو است.
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا ﴿٤٥﴾
(ای پیامبر) تو تنها بیمدهندۀ کسانی هستی که از آن میترسند.
كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾
روزیکه (کافران قیامت را) ببیند، (چنین احساس میکنند که) گویی (در دنیا) جز یک شامگاه یا چاشتگاه درنگ نکردهاند.