ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿١﴾
(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿١﴾
(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.
خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿٢﴾
(همان پروردگار که) انسان را از خون بسته آفرید.
ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿٣﴾
بخوان، و پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است.
ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿٤﴾
(همان) کسیکه بوسیلۀ قلم (نوشتن) آموخت.
عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿٥﴾
به انسان آنچه را که نمیدانست آموخت.
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
حقا که انسان طغیان (و سرکشی) میکند.
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
چون خون را بینیاز ببیند.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
یقیناً بازگشت (همه) بهسوی پروردگار تو است.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
(ای پیامبر) آیا دیدهای آن کسیکه باز میدارد،
عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾
بندهای را هنگامیکه نماز میخواند؟
أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿١١﴾
به من خبر بده اگر این (بنده) بر (راه) هدایت باشد.
أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿١٢﴾
یا (مردم را) به پر هیزگاری فرمان دهد (سزای کسیکه او را آزاد دهد چیست؟).
أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾
به من خبر ده اگر این (شخص سرکش، حق را) تکذیب کرد، و رویگردان شد (آیا سزاوار عذاب نیست؟).
أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾
آیا نمیداند که مسلماً، الله (همه اعمالش را) میبیند؟!
كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾
چنین نیست (که او گمان میکند) اگر باز نیاید (و دست از شرارت بر ندارد) محققاً ناصیهاش = (موی پیشانیاش) را خواهیم گرفت و کشید.
نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿١٦﴾
(همان) پیشانی دروغگوی خطا کار را،
فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾
پس باید اهل مجلسش (و همدمانش) را بخواند.
سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾
ما (نیز) بهزودی مأموران آتش را فرا میخوانیم.
كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿١٩﴾
چنین نیست (که او میپندارد) هرگز او را اطاعت نکن، و سجده کن و (به الله) تقرب جوی.