وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
१) सूर्यको कसम र त्यसको तापको ।
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
१) सूर्यको कसम र त्यसको तापको ।
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾
२) र चन्द्रको कसम, जब त्यसको पछाडि उदाउँछ ।
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾
३) र दिनको कसम जब सूर्यलाई प्रकट गरिदिन्छ ।
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿٤﴾
४) र रातीको कसम जब उसलाई लुकाउँछ ।
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾
५) आकाश र त्यसलाई बनाउनेको कसम ।
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾
६) कसम छ धरतीको, र त्यसलाई समथर बनाउनेको ।
وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾
७) कसम छ इन्द्रियहरूको र तिनलाई दुरुस्त बनाउने (काम) को ।
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿٨﴾
८) फेरि समझ दियो उसलाई व्यभिचार र त्यसबाट बाँचेर अलग रहनुको ।
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾
९) जसले (त्यस) इन्द्रियलाई शुद्ध राख्यो, त्यो सफल भयो ।
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾
१०) र जसले त्यसलाई माटोमा मिलायो, त्यो असफल भयो ।
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿١١﴾
११) समूदले आफ्नो अटेरीपनको कारणले (संदेष्टालाई) झुठ्लायो ।
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿١٢﴾
१२) जब उनीहरूमध्येबाट सबैभन्दा दुर्भाग्यशाली उभियो ।
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿١٣﴾
१३) (तब) अल्लाहको रसूलले उसलाई भने, ‘‘सावधान अल्लाहको ऊँटनी र उसले पिउने पालोको रक्षा गर’’ ।
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾
१४) तर उनीहरूले आफ्ना पैगम्बरलाई असत्य सम्झेर त्यस ऊँट्नीको कुर्कुच्चाको नसा काटिदिए्, तब अल्लाहले उनीहरूका पापको कारणले उनीहरूमाथि बर्बादी पठायो र फेरि सबैलाई नष्ट गरी त्यस बस्तीलाई बराबर गरिदियो ।
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿١٥﴾
१५) उसलाई त्यसको विनाशकारी परिणामको कुनै भय छैन ।