وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
හිරු හා එහි ප්රභාව මත දිවුරමින්.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
හිරු හා එහි ප්රභාව මත දිවුරමින්.
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾
එය පසුපසින් හඹා යන සඳු මත ද,
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾
දහවල එය ඔප් නංවන විට එය මත ද,
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿٤﴾
රාත්රිය එය ආවරණය කරන විට එය මත ද,
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾
අහස හා එය ගොඩ නැගූ දෑ මත ද,
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾
පොළොව හා එය ව්යාප්ත කළ දෑ මත ද,
وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾
ආත්මය හා එය සැකසූ දෑ මත ද දිවුරමින්,
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿٨﴾
ඔහු එ(ම ආත්ම)යට එහි නපුර ගැනද, එහි ධාර්මිකතාව ගැනද හැඟීම ඇති කළේය.
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾
සැබැවින්ම කවරෙක් එ(ම ආත්ම)ය පවිත්ර කර ගත්තේ ද ඔහු ජය ලැබීය.
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾
තවද සැබැවින්ම කවරෙක් එය පාපයෙහි ගිල් වූයේ ද ඔහු පරාජයට පත් විය.
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿١١﴾
සමූද් ජනයා තම සීමා ඉක්මවා අපරාධ කරමින් (එය) බොරු යැයි පැවසුවෝය.
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿١٢﴾
ඔවුන්ගේ අභාග්යවන්තයා නැගී සිටි විට,
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿١٣﴾
මෙය අල්ලාහ්ගේ ඔටු දෙනය. (මෙයට හිංසා නොකරනු) යැයි ද උගේ පැන් ස්ථානය (පැන් බීමෙන් නොවළක්වන්න) යැයි” ද අල්ලාහ්ගේ දූතයා පැවසුවේය.
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾
එවිට ඔවුහු ඔහු ව බොරු කළෝය. පසුව උගේ නහර කපා දැමුවෝය. එබැවින් ඔවුන්ගේ පරමාධිපති ඔවුන්ගේ පාපය හේතුවෙන් ඔවුන් මත වේදනාව පහළ කර සුනු විසුනු කළේය. එමෙන්ම ඔවුන් ව සමතලා කර දැමුවේය.
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿١٥﴾
තවද ඔවුන්ගේ අවසානය ගැන ඔහු බියවන්නේ නැත.