وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
শপত সূৰ্যৰ আৰু তাৰ পোহৰৰ,
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾
শপত সূৰ্যৰ আৰু তাৰ পোহৰৰ,
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾
শপত চন্দ্ৰৰ, যেতিয়া ই সূৰ্যৰ পিছত আবিৰ্ভাৱ হয়,
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾
আৰু দিনৰ শপত, যেতিয়া সূৰ্যক প্ৰকাশ কৰে,
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿٤﴾
ৰাতিৰ শপত যেতিয়া ই সূৰ্যক আচ্ছাদিত কৰে,
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾
শপত আকাশৰ আৰু সেই সত্তাৰ যিজনে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছে,
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾
পৃথিৱীৰ শপত আৰু যিজনে ইয়াক বিস্তৃত কৰিছে,
وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾
শপত প্ৰাণৰ আৰু যিজনে ইয়াক সুবিন্যস্ত কৰিছে,
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿٨﴾
তাৰ পিছত ইয়াক তাৰ সত্কৰ্মৰ আৰু অসত্কৰ্মৰ জ্ঞান দান কৰিছে,
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾
নিসন্দেহে সিয়েই সফল হৈছে যিয়ে নিজকে পৱিত্ৰ কৰিছে।
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾
আৰু সিয়েই ব্যৰ্থ হৈছে, যিয়ে নিজকে কলুষিত কৰিছে।
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿١١﴾
ছামূদ সম্প্ৰদায়ে অবাধ্যতাবশত অস্বীকাৰ কৰিছিল।
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿١٢﴾
যেতিয়া সিহঁতৰ মাজৰ হতভাগ্য ব্যক্তিজন তত্পৰ হৈ উঠিল,
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿١٣﴾
তেতিয়া আল্লাহৰ ৰাছুলে সিহঁতক ক'লে, 'আল্লাহৰ উটজনীক আৰু তাইৰ পানী খোৱা সম্পৰ্কে সাৱধান হোৱা'।
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾
কিন্তু সিহঁতে অস্বীকাৰ কৰিলে আৰু উটজনীক বধ কৰিলে। ফলত সিহঁতৰ পাপৰ বাবে সিহঁতৰ প্ৰতিপালকে সিহঁতক সমূলে ধ্বংস কৰি একাকাৰ কৰি দিলে।
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿١٥﴾
আৰু তেওঁ ইয়াৰ পৰিণামক ভয় নকৰে।