عُذۡرًا أَوۡ نُذۡرًا ﴿٦﴾
بۆ ئهوهی بهڵگه بخهنه دهست ئیمانداران، نهفامانیش بێداربکهنهوه.
113 Ayêt · Babêt · ku
عُذۡرًا أَوۡ نُذۡرًا ﴿٦﴾
بۆ ئهوهی بهڵگه بخهنه دهست ئیمانداران، نهفامانیش بێداربکهنهوه.
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا ﴿٣٨﴾
ڕۆژێک دێت جوبڕهئیل و فهریشتهکان به ڕیز دهوهستن و ورتهیان لێنایهت و هیچ قسه ناکهن، مهگهر ئهوهیان که خوای میهرهبان مۆڵهتی بدات و قسهی جوان و بهجێ پێشکهش بکات.
إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٖ كَرِيمٖ ﴿١٩﴾
(سوێند بهوانه ههمووی) بهڕاستی، بێ دوودڵی ئهم قورئانه لهزاری نێردراوێکی بهڕێزهوهیه (که جوبرهئیله).
ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي ٱلۡعَرۡشِ مَكِينٖ ﴿٢٠﴾
خاوهنی هێزو دهسهڵاته و لای خاوهنی عهرش، فریشتهیهکی پایهداره.
مُّطَاعٖ ثَمَّ أَمِينٖ ﴿٢١﴾
فهرمانڕهوایه لهوێ، ههروهها ئهمین و دڵسۆزه له کارهکانیدا.
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
نهخێر، (ههر ئاوا بۆتان نالوێت)، کاتێك دێت که زهوی ورد و خاش دهکرێت و لهناکاو دهدرێت بهیهکدا.
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
پهروهردگارت دێت و فریشتهکانیش پۆل پۆل (هاتنی پهروهردگاری مهزن خۆی نهبێت کهس نازانێت چۆنه).
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
ئهو ڕۆژه دۆزهخ دههێنرێت و نیشان دهدرێت، جا ئهو ڕۆژه (ئادهمیزادی بێ باوهڕ) دهزانێت چ پهندێکی بهسهر خۆی هێناوه، بهڵام تازه بهخۆدا هاتنهوه و پهشیمانی هیچ سوودێکی نیه و دادی نادات؟!
إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿١﴾
ئێمه بهڕاستی قورئانمان دابهزاندۆته خوارهوه له شهوێکی بهفهڕو ڕێزداردا.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿٢﴾
جا تۆ چووزانی شهوی بهفهڕ کامهیهو چ خێرو بهرهکهتێکه.
لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿٣﴾
شهوی قهدری بهڕێز له ههزار مانگ ڕێزدارو خێردارتره (واته پاداشتی عیبادهت و خواپهرستی ئهو شهوه بێ سنووره).
تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿٤﴾
لهو شهوهدا فریشتهکان که جوبرهئیلیشیان لهگهڵدایه، دادهبهزن لهسهر ڕووخسهت و مۆڵهتی پهروهردگاریان، بهجۆرهها فرمان و کار (بهتایبهت بۆ سهردانی خواپهرستان، بۆ سهردانی مزگهوتهکان، بۆ گوێگرتن له قورئان و... هتد).
سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿٥﴾
ئهو شهوه ئاسوودهیی و ئاشتی و هێمنی و ڕهحمهت و میهرهبانیه، ههتا کاتی بهرهبهیان. پێغهمبهر صلی الله علیه وسلم فهرموویهتی: (من قام لیلة القدر ایمانا واحتسبا غفر له ما تقدم من زنبه). واته: ئهوهی شهوی قهدر بهخواپهرستی و یادی خوا بباته سهر به ئیمان و باوهڕی دامهزراوو بهتهمابوونی پاداشت و ڕهحمهت، خوای گهوره له ههموو گوناهانی ڕابردووی خۆش دهبێت. (بوخاری و موسلیم) ڕیوایهتیان کردووه.