quranm◉

Hizb 60

Range
from 90:1 to 114:6
Surahs covered
Котормо
213 Котормо

◉

90:1

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿1﴾

Ушул шаарга ант!

90:2

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿2﴾

Сен (оо, Мухаммад) ушул шаарда жашайсың.

90:3

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

(Адам)-Атага жана урпактарга ант!

90:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

Биз инсанды машакатка жараттык.[1]

90:5

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ﴿5﴾

(Каапыр) инсан өзүнө эч кимдин күчү жетпейт деп ойлойбу?

90:6

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ﴿6﴾

Ал “эсепсиз мал-дүйнө короттум” дейт.

90:7

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿7﴾

Ал өзүн эч ким көрбөй турат деп ойлойбу?

90:8

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿8﴾

Биз ага эки көз бербедикпи?

90:9

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ﴿9﴾

Тил жана эки эрин бербедикпи?!

90:10

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿10﴾

Жана Биз аны эки жолго багыттадык.[1]

90:11

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿11﴾

Ал (каапыр инсан) оор жолго жүрбөдү.

90:12

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿12﴾

(Оо, Мухаммад) сен оор жол эмне экенин билбейсиң.

90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

(Оор жол – бул) кул азат кылуу

90:14

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ﴿14﴾

же болбосо каатчылык күндө тамак-аш берүү –

90:15

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿15﴾

тууганчылыгы бар жетимге.

90:16

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ﴿16﴾

Же чаңга буланган кедейге

90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿17﴾

Кийин (бул кайрымдуулукту жасаган) адам ыймандуулардан жана бири-бирин сабырга, ырайымдуулукка чакыруучулардан болсо,

90:18

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿18﴾

Ошолор гана оң тарап ээлери!

90:19

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿19﴾

Ал эми, Биздин аяттарыбызга каапыр болгондор сол тарап ээлери.[1]

90:20

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿20﴾

Аларды ар жактан от каптап алган.

91:1

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

Күн жана анын жарыгына ант!

91:2

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

Анын (Күндүн) артынан келген Айга ант!

91:3

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

Жана караңгыны жарык кылган күндүзгө ант!

91:4

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿4﴾

Жана аны ороп кала турган түнгө ант!

91:5

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

Асманга жана аны (бекем) курганга[1] ант!

91:6

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

Жерге жана аны жайганга ант!

91:7

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

Напсиге жана аны (түз жол үстүндө) жаратканга ант![1]

91:8

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿8﴾

Ал (Аллах) анын (напсинин) бузукулугуна да, такыбалыгына да илхам берип койду.

91:9

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

Эми, кимде-ким аны (бузук кулк-мүнөздөн) тазалаган болсо жеңишке (бейишке) жетет.

91:10

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

Кимде-ким аны (напсини күнөө менен) тебелеп-кордогон болсо, (бейиштен) үмүтсүз калат.[1]

91:11

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿11﴾

Самуд (коому) өзүнүн чектен чыгуусу менен (пайгамбары Салихти) жалганчыга чыгарды.

91:12

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿12﴾

Бир кезде анын эң бактысыз адамы (пайгамбарга берилген моожиза-төөнү союш үчүн) козголду.

91:13

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿13﴾

Аларга Аллахтын элчиси “Аллахтын төөсүнө (жамандык кылуудан) жана анын суу ичүүсүнө (тоскоол болуудан абайлагыла. Эгер баш ийбесеңер, силерге Аллахтын азабы келет!”) деди.

91:14

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

Аны “жалганчы” дешти жана (төөнү) союп салышты. Натыйжада (ушул) күнөөлөрү себептүү Раббиси аларды ойрон кылды жана аны (азапты бардыгына) тең кылды![1]

91:15

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿15﴾

Ал (Аллах таала) бул иштин акыбетинен коркпойт.

92:1

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ﴿1﴾

(Ааламдарды караңгылыгы менен) каптаган түнгө ант!

92:2

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

(Жарыгы менен) көрүнгөн күндүзгө ант!

92:3

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

Жана эркек менен ургаачыны жараткан Затка ант!

92:4

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

Албетте, (о, инсандар) силердин аракетиңер ар кандай.

92:5

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

Ким (садака) берсе жана такыбалык кылса

92:6

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿6﴾

жана жакшылыкты (Исламды) тастыктаса –

92:7

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ﴿7﴾

Биз ага жакшылыкты (бактылуу жашоону) жеңил кылабыз.

92:8

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿8﴾

Ал эми, ким (байлыгын Аллах жолуна сарп кылуудан) сараңдык кылса жана (Аллах бере турган соопту) “керек эмес” десе...

92:9

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿9﴾

Жана ыйманды жалган десе...

92:10

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ﴿10﴾

Биз ага түйшүктүү жолго түшүүнү жеңил кылабыз.

92:11

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

(Тозокко) оңкосунан сайылган убакта (кызганган) мал-мүлкү ага пайда бербей калат!

92:12

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ﴿12﴾

Албетте, (адамдарды) туура жолго баштоо Бизге гана таандык иш.

92:13

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿13﴾

Аныгында, Акырет (жашоосу) да, Дүйнө (жашоосу) да Биздин ыктыярыбызда.

92:14

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

Мен силерди алоолонгон оттон эскерттим.

92:15

لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ﴿15﴾

Ал отко шору каткан адам гана кирет.

92:16

ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

Ал (Исламды) жалган деп (чындыктан) жүз бурган.

92:17

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ﴿17﴾

Андан (тозоктон) такыба киши ыраак болот.

92:18

ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

Ал мал-мүлкүн (Аллах жолунда) берип, (өзүн сараңдыктан) тазалаган киши.

92:19

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ﴿19﴾

Ал адамда эч ким үчүн (ордуна) сыйлык кайтарыла турган жакшылык жок.[1]

92:20

إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿20﴾

(Ал жасай турган жакшылыктардын бардыгы) эң жогорку Раббисинин ыразычылыгы үчүн гана (жасалат).

92:21

وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ﴿21﴾

Жакында (Аллах аны чоң сыйлык менен сыйлайт. Ошондо ал дагы Раббисинен) ыраазы болот.

93:1

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

Шашке маалына ант!

93:2

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

Тынч – караңгы түнгө ант!

93:3

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

(Оо, Мухаммад!) Раббиң сени таштаган жок жана (сага) ачууланган жок.

93:4

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿4﴾

Сен үчүн Акырет (жашоосу) абалкысынан (дүйнө жашоосунан) жакшыраак.

93:5

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿5﴾

Раббиң сага жакында (сыйлыктарын) берет. Анан сен ыраазы болосуң.

93:6

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

Ал (Аллах) сени жетим абалда таап, андан кийин башпаанек бербеди беле?[1]

93:7

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

Жана (Аллах) сени адашкан абалда таап,[1] андан кийин Туура Жол көргөздү го!

93:8

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿8﴾

Жана (Раббиң) сени кембагал абалда таап, андан кийин бай кылды.

93:9

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿9﴾

Эми, сен жетимге каарыңды төкпө.

93:10

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿10﴾

Жана сураган адамга орой мамиле кылба.[1]

93:11

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿11﴾

Эми, сен Раббиңдин нээматтары жөнүндө сүйлө.[1]

94:1

أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад!) Биз сенин көкүрөгүңдү кеңейтпедикпи?[1]

94:2

وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ﴿2﴾

Сенден күнөө(лөрү)ңдү алып салдык.

94:3

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ﴿3﴾

Ал сенин желкеңди эзип турган.

94:4

وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ﴿4﴾

Жана Биз сенин атагыңды көтөрдүк.[1]

94:5

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ﴿5﴾

Албетте, кыйынчылык менен бирге жеңилдик бар.

94:6

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ﴿6﴾

Албетте, кыйынчылык менен бирге жеңилдик бар.

94:7

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ﴿7﴾

Эми, качан (намаздан) бошосоң (көп дуба кылууга) тырыш

94:8

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ﴿8﴾

жана Раббиңе[1] гана умтул!

95:1

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ﴿1﴾

Анжирге ант, Зайтунга ант!

95:2

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

Жана Синай (өрөөнүндөгү) Тур тоосуна ант!

95:3

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ﴿3﴾

Жана мына бул тынч шаарга (Меккеге) ант![1]

95:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ﴿4﴾

Чынында Биз инсанды эң сонун келбетте жараттык.

95:5

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ﴿5﴾

Кийин Биз аны (эгер ибадат кылбаса тозоктогу) эң төмөн жерге кайтарабыз.

95:6

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ﴿6﴾

Ал эми, ыйман келтирип салих амал кылгандарга (бейиштеги бийик орундарда) түгөнгүс сооп-сыйлыктар бар.

95:7

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

(Оо, инсан!) Ушундан кийин сени динди “жалган” дешке эмне мажбур кылды?

95:8

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ﴿8﴾

Аллах эң даанышман өкүмдар эмеспи?

96:1

ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿1﴾

Оку, Жараткан Раббиңдин ысымы менен![1]

96:2

خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿2﴾

Ал инсанды уюган кандан жаратты.

96:3

ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿3﴾

Оку, сенин Раббиң эң улук Зат!

96:4

ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿4﴾

Ал инсанга калем менен (жазууну) үйрөттү.

96:5

عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿5﴾

Инсанга билбегенин (Куранды жана башка илимдерди) билгизди.

96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿6﴾

Жок! Чынында, инсан чектен ашат

96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿7﴾

өзүн бай-беймуктаж көргөндө![1]

96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿8﴾

Аныгында, кайтып баруу Раббиңе гана.

96:9

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿9﴾

Көрдүңбү сен тыюу салган кишини

96:10

عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿10﴾

намаз окуган пендеге?

96:11

أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿11﴾

Эмне деп ойлойсуң, эгер ал (намаз окуучу) түз жолдо болсо...

96:12

أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿12﴾

Же (адамдарды) такыбалыкка буюрса…

96:13

أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿13﴾

(Оо, Мухаммад), эмне дейсиң, эгер ал (каапыр чындыкты) “жалган” десе жана жүз үйрүп кетсе?

96:14

أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿14﴾

Билбейби ал Аллах көрүп турганын?!

96:15

كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿15﴾

Жок! Эгер (каршылыгын) токтотпосо, Биз анын маңдайынан катуу чапчып алабыз!

96:16

نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿16﴾

Дал ошол жалганчы, күнөөкөр маңдайынан!

96:17

فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿17﴾

Эми, ал өзүнүн (ишенген) адамдарын чакыра берсин!

96:18

سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿18﴾

Биз дагы (“Забания периштелери” деп аталган) тозок сакчыларын чакырабыз!

96:19

كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿19﴾

Жок, сен ага[1] моюн сунба! (Раббиңе) сажда кыл жана (ушул сыяктуу саждалар жана башка ибадаттар менен Аллах таалага) жакын бол![2]

97:1

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿1﴾

Чынында, Биз аны (Куранды) Кадыр Түнүндө түшүрдүк.

97:2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿2﴾

Кадыр түн эмне экенин (эгер Биз үйрөтпөсөк,) сен кайдан билмек элең?![1]

97:3

لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿3﴾

Кадыр түнү миң айдан да жакшы.

97:4

تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿4﴾

(Анткени,) бул түнү периштелер жана Рух (Жебирейил) Раббисинин уруксаты боюнча, ар түрдүү иштер менен (жер бетине ) түшүшөт.

97:5

سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿5﴾

Ал таңга чейин саламаттык(тын түнү)![1]

98:1

لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿1﴾

Китеп ээлеринен (яхудилер жана христиандардан) жана мушриктерден болгон каапырлар аларга Анык Чындык келмейинче (адашуучулугунан) ажырай алышпады.[1]

98:2

رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ﴿2﴾

(Анык Чындык – ал) таза барактарды (Куранды) окуп берген Аллахтын элчиси.

98:3

فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ﴿3﴾

Ал барактарда акыйкатты баяндаган жазуулар бар.

98:4

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿4﴾

Китеп берилген элдер (яхудилер менен христиандар) аларга “Анык Чындык” келгенден кийин гана бөлүнүп кетишти.[1]

98:5

وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ﴿5﴾

Алар бардык ибадаттарды калыс Аллах үчүн гана кылууга, андан (жеке кудайга сыйынуудан) башка динден жүз бурууга, намаз окууга, зекет берүүгө буюрулушкан эле жана дал ушул гана Туура Дин!

98:6

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿6﴾

Китеп элдери жана мушриктерден болгон каапырлар тозок отунун ичинде! Ал жерде түбөлүк калышат! Алар (чындыкты билип туруп жүз бурганы себептүү) жаратылгандардын эң жаманы!

98:7

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿7﴾

Ал эми ыйман келтирип, салих амалдарды жасаган адамдар... алар – жаратылгандардын эң жакшысы.

98:8

جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ﴿8﴾

Раббисинин алдында алардын сыйлыктары – анда дайым жашоочу бейиштер! Алардын түбүнөн дарыялар агып турат жана алар анда түбөлүк калышат. (Мунун себеби) алардан Аллах ыраазы болду, алар Аллахтан ыраазы болушту. Бул (сыйлыктар) Раббисинен корккон адамдар үчүн!

99:1

إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ﴿1﴾

Жер катуу титирегенде

99:2

وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ﴿2﴾

жана өзүнүн “жүктөрүн” чыгарып таштаганда…[1]

99:3

وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ﴿3﴾

Инсан (коркуп жана таң калып) “буга эмне болду?!” дейт.

99:4

يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ﴿4﴾

Ошол Күндө жер өз кабарларын сүйлөйт.

99:5

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ﴿5﴾

Анткени, ага Раббиң (“сүйлө!” деп) вахий кылган.[1]

99:6

يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ﴿6﴾

Ал Күнү адамдар амалдары көргөзүлүшү үчүн топ-топ болуп келишет.

99:7

فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ﴿7﴾

Жана ким кыпын салмагындай[1] жакшылык кылган болсо – аны көрөт

99:8

وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ﴿8﴾

жана ким кыпын салмагындай жамандык жасаган болсо – ошону көрөт.

100:1

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ﴿1﴾

Алкынып чуркаган тулпарларга ант!

100:2

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ﴿2﴾

(Туягынан) от чачырата чуркаган аттарга ант!

100:3

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ﴿3﴾

Таң азанда (душманга) чабуул койгон аттарга ант!

100:4

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ﴿4﴾

Ошондо алар (чабуулу менен) топуракты ызгытты.

100:5

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿5﴾

Андан соң (душман) топторунун ортосуна жарып кирди.[1]

100:6

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ﴿6﴾

Инсан деген аныгында, Раббисине нашүкүр![1]

100:7

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ﴿7﴾

Буга анын өзү деле күбөдүр!

100:8

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ﴿8﴾

Ал байлыкты катуу сүйөт!

100:9

أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ﴿9﴾

Билбейби ал мүрзөдөгү өлүктөр чыгарылганда…

100:10

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ﴿10﴾

Көкүрөктөгү сырлар ашкере кылынганда…

100:11

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ﴿11﴾

Ошол Күнү Раббиси кабардар го, алардан?![1]

101:1

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿1﴾

Кориьа!

101:2

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿2﴾

Кориьа эмне өзү?![1]

101:3

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿3﴾

(Оо, Мухаммад!) Сен Кориьа эмне экенин билбейсиң!

101:4

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿4﴾

Ал күндө адамдар тозуп кеткен (түңкү) көпөлөктөр сыяктуу болуп (дүрбөлөңгө түшүп) калат.[1]

101:5

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿5﴾

Тоолор тытылган жүн сыяктуу болот!

101:6

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿6﴾

Эми, (ал күндө) кимдин (сооп) таразасы оор келсе,

101:7

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ﴿7﴾

ыраазы боло турган жашоодо (бейиште) болот.

101:8

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿8﴾

Ал эми, кимдин (сооп) таразасы жеңил келсе,

101:9

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ﴿9﴾

анын энеси – «Хаавия!»

101:10

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿10﴾

(Оо, Мухаммад) сен «Хаавия» эмне экенин билбейсиң.

101:11

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿11﴾

Ал – катуу кызытылган тозок!

102:1

أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿1﴾

(Дүйнө, бала-чака) көбөйтүү (жана аны менен сыймыктануу) силерди (ибадаттан) алаксытып койду!

102:2

حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ﴿2﴾

Тээ мүрзөгө келгениңерге чейин.

102:3

كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿3﴾

Жок! (Өмүр деген дүйнөгө кул болуу үчүн берилген эмес!) Силер (муну) жакында билип аласыңар!

102:4

ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿4﴾

Дагы бир ирет жок! Силер жакында (Кыяматтагы сот-сурак учурунда) билип аласыңар!

102:5

كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ﴿5﴾

Андай эмес, Эгер силер (чындыкты ушул дүйнөдө) анык билгениңерде (дүйнөгө кул болбойт элеңер).

102:6

لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ﴿6﴾

(Эми) тозокту көрүшүңөр анык!

102:7

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ﴿7﴾

Анан аны албетте өз көзүңөр менен көрөсүңөр!

102:8

ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿8﴾

Андан соң, ошол күнү (Аллах аманатка берген) нээматтар жөнүндө албетте сураласыңар!

103:1

وَٱلۡعَصۡرِ ﴿1﴾

Асырга ант![1]

103:2

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ﴿2﴾

Албетте, (ар бир) инсан зыянда!

103:3

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ﴿3﴾

Ал эми, ыйман келтирген, салих (сооп) амалдарды жасаган жана бири-бирине акыйкаттык менен сабырдуулукту осуят (насаат) кылгандар гана (зыянда эмес).

104:1

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾

Адамдарды кылыгы жана тили менен шылдыңдаган бардык шылдыңчыга азап-тозок болсун!

104:2

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿2﴾

Ал мал-мүлктү (адал-арамына карабай) чогултту жана эсептеди.

104:3

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿3﴾

Дүйнө-мүлкү аны түбөлүк жашатат деп ойлойт.

104:4

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿4﴾

Жок! Алар (Кыяматта) сөзсүз «Хутамага» ташталат!

104:5

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿5﴾

(Оо, Мухаммад!) Сен «Хутама» эмне экенин билбейсиң.

104:6

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿6﴾

(Ал) Аллахтын алоолонгон тозогу,

104:7

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿7﴾

(Денеден тешип өтүп) жүрөктөргө чейин жете турган!

104:8

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿8﴾

Чынында, ал (тозок) алардын үстүнөн жаап коюлган.

104:9

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿9﴾

(Эшиктери) узун устундарда (бекемделген).

105:1

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад!) Раббиң пил ээлерин эмне кылганын билбедиңби![1]

105:2

أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ﴿2﴾

(Раббиң) алардын (Каабаны бузуп салуу үчүн ойлогон) айла-амалдарын текке кетирбедиби?

105:3

وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ﴿3﴾

Жана аларга каршы топ-топ куштарды жиберди.[1]

105:4

تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ﴿4﴾

(Куштар чеңгелиндеги) чопо-таштар менен аларды ташбараңга алышты.[1]

105:5

فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ﴿5﴾

(Аллах) аларды мойсолгон жалбырактай кылып койду![1]

106:1

لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿1﴾

Курайштын ынтымагы үчүн![1]

106:2

إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿2﴾

Кыш жана жай мезгилиндеги сапарында алардын ынтымак-тынчтыгы үчүн!

106:3

فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿3﴾

Эми, алар (ар кандай таш-кудай, жыгач-кудайларын таштап, өздөрүнө ынтымак жашоо тартуулаган) ушул Үйдүн (Каабанын) Раббисине гана ибадат кылышсын!

106:4

ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿4﴾

Ал (Рабби) каатчылыкта аларды тамактандырды жана коркунуч(тар)дан аман сактады!

107:1

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад)? сен динди «жалган» деген кишини көрдүң беле?!

107:2

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ﴿2﴾

Мынаке ал, жетимди(н акысына кыянаттык кылып,) түрткүлөгөн адам!

107:3

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿3﴾

Жана ал жакырды тамактандырууга (элдерди) үгүттөгөн эмес.[1]

107:4

فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ﴿4﴾

(Кээ бир) намаз окуучуларга азап-тозок болсун!

107:5

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ﴿5﴾

Алар намаздарын унутуп коюшат.[1]

107:6

ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ﴿6﴾

Алар (намазда жана башка ибадаттарда) рия[1] кылышат.

107:7

وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ﴿7﴾

Жана (муктаждардан) буюм-шаймандарды кызганышат.

108:1

إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад) чынында Биз сага «Каусарды» бердик.[1]

108:2

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿2﴾

Сен эми, (ушул жакшылыктарга шүгүр кылып) Раббиң үчүн намаз оку жана курмандык чал!

108:3

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿3﴾

Албетте, сени айыптаган адамдын өзүнүн арты кесилген![1]

109:1

قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад, каапырларга) айткын: «Эй, каапырлар!

109:2

لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿2﴾

Мен силер ибадат кылган(кудайлар)га ибадат кылбаймын!

109:3

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿3﴾

Силер дагы мен сыйынганга (Аллах таалага) сыйынуучу эмессиңер.

109:4

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ﴿4﴾

Мен силер ибадат кылган кудайларга сыйынбаймын!

109:5

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿5﴾

Силер да мен ибадат кылган(Аллах таала)га ибадат кылуучу эмессиңер.

109:6

لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ﴿6﴾

(Демек,) силерге өз диниңер, мага өз диним!»

110:1

إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿1﴾

(Оо, Мухаммад, эгер сага) Аллахтын жардамы жана жеңиши келсе

110:2

وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿2﴾

жана адамдарды Аллахтын динине топ-топ болуп кирип жатканын көрсөң...

110:3

فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿3﴾

Анда, Раббиңе хамд (мактоо) айтуу менен (Аны жаман-төмөн сыпаттардан) аруула жана күнөөлөрүңдү кечирүүсүн сура! Чынында, Ал тооболорду кабыл кылуучу!

111:1

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿1﴾

Абу Лахабдын эки колу (өзү) куурап калсын! Куурап да калды![1]

111:2

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿2﴾

Ага мал-дүйнөсү да, бала-чакасы да пайда берген жок!

111:3

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿3﴾

Ал жакында алоолонгон тозокко ташталат!

111:4

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿4﴾

Ал эми, (пайгамбарга каршы доомат -ушак көтөрүп жүргөн) анын аялы болсо (наркы дүйнөдө) отун көтөргөн абалда!

111:5

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿5﴾

Анын мойнунда курма дарагынын буласынан (эшилген) жип![1]

112:1

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

Айт (оо, Мухаммад:) Ал – Аллах жалгыз!

112:2

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿2﴾

Аллах – Сомад (Беймуктаж)

112:3

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿3﴾

Ал туубаган жана да туулбаган!

112:4

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿4﴾

Жана эч ким Ага тең эмес!

113:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿1﴾

Айт (оо, Мухаммад): «Таң Раббисинен коргоо тилеймин:[1]

113:2

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

(Өзү) жараткан (зыяндуу) нерселердин жамандыгынан...,

113:3

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

Каптап кирген учурдагы (караңгы) түндүн жамандыгынан...,[1]

113:4

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿4﴾

Түйүндөргө дем салган сайкырчылардын жамандыгынан...,

113:5

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

Сугун арткан учурда, көрө албаган кишинин жамандыгынан.[1]

114:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿1﴾

Айткын (оо, Мухаммад): «Мен инсандардын Раббисинен

114:2

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿2﴾

Инсандардын падышасынан;

114:3

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿3﴾

инсандардын (сыйынууга татыктуу болгон) Кудайынан коргоо тилеймин –

114:4

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿4﴾

(Аллахтын ысымы айтылганда) жашынып калуучунун[1] жамандыгынан.

114:5

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿5﴾

Ал (шайтан) адамдардын көкүрөгүнө азгырык салат.

114:6

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿6﴾

Алар (азгыруучу шайтандар) жиндерден жана адамдардан болот.[1]