quranm◉

Hizb 60

Range
from 90:1 to 114:6
Surahs covered
ترجمه
213 ترجمه

◉

90:1

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿1﴾

قسم به این شهر (مکه مکرمه).

90:2

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿2﴾

و در حالی که تو در این شهر (مکه) ساکن هستی.

90:3

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

و قسم به پدر و به آنچه از او تولد شده است.

90:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

که البته انسان را در (قعر) مشقت و تکلیف آفریدیم.

90:5

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ﴿5﴾

آیا (انسان) گمان می‌کند که هرگز کسی بر او قادر نمی‌شود.

90:6

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ﴿6﴾

و می‌گوید: مال بسیار انفاق کردم.

90:7

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿7﴾

آیا گمان می‌کند که او را کسی ندیده است؟

90:8

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿8﴾

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم؟

90:9

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ﴿9﴾

و یک زبان و دو لب؟

90:10

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿10﴾

و به او راه خیر و شر را نشان دادیم.

90:11

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿11﴾

پس در آن گردنۀ سخت قدم نگذاشت؟

90:12

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿12﴾

و چه می‌دانی که آن گردنۀ سخت چیست؟

90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

آزاد کردن گردن‌ها (برده‌ها) است.

90:14

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ﴿14﴾

یا طعام دادن در روزِ گرسنگی است.

90:15

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿15﴾

به یتیمی که از اقارب باشد.

90:16

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ﴿16﴾

یا به مسکین خاک‌آلود.

90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿17﴾

باز از آنانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر نمودن (در راه دین) و نرمی و مهربانی سفارش کرده‌اند.

90:18

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿18﴾

این گروه اصحاب دست راست‌اند.

90:19

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿19﴾

و آنانی که به آیات ما کفر ورزیدند، آن‌ها اصحاب دست چپ‌اند.

90:20

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿20﴾

بر آنان (از هر سو) آتشی مسلط باشد (که راه فرار نداشته باشند).

91:1

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

قسم به آفتاب و روشنی آن.

91:2

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

و قسم به ماه چون از پی آفتاب رود (بعد از غروب آفتاب ظاهر شود).

91:3

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

و قسم به روز چون ظاهر کند روشنی آفتاب را.

91:4

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿4﴾

و قسم به شب چون بپوشاند نور آفتاب را.

91:5

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

و قسم به آسمان و به آن ذاتی آن را ساخته است.

91:6

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

و قسم به زمین و به آن ذاتی که آن را هموار کرده است.

91:7

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

و قسم به نفس انسانی و به آن ذاتی که برابر کرده است (قوت جسمی و روحی او را).

91:8

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿8﴾

باز به او راه بدی و نیکی او را الهام کرد.

91:9

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

البته کامیاب شد هرکس که نفس خود را پاک کرد.

91:10

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

و البته ناکام و ناامید شد آن که نفس خود را به گناه آلود.

91:11

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿11﴾

(مانند) قوم ثمود که به سبب سرکشی رسول الله را تکذیب نمودند.

91:12

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿12﴾

آن وقت که بدبخت‌ترین آن‌ها برخواست.

91:13

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿13﴾

پس رسول الله به آن‌ها گفت: شترِ (آفریدۀ) الله و آب‌خوردن آن را بگذارید.

91:14

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

پس او را تکذیب نمودند و شتر را کشتند، پس به سزای گناهانشان، پروردگارشان بر آنان عذاب نازل کرد و ایشان را هلاک کرد و آن عقوبت همۀ آن‌ها را با خاک برابر کرد.

91:15

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿15﴾

و الله از عاقبت آن کار نمی‌ترسد.

92:1

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ﴿1﴾

قسم به شب چون روز را (با تاریکی) بپوشاند.

92:2

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

و قسم به روز چون روشن شود.

92:3

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

و قسم به آن ذاتی که نر و ماده را آفریده است.

92:4

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

همانا کوشش‌های شما گوناگون و مختلف است.

92:5

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

پس اما کسی که (در راه الله مال خود را) بخشید و پرهیزگاری کرد.

92:6

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿6﴾

و شریعت نیک (و آسان) را تصدیق کرد.

92:7

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ﴿7﴾

پس (راه رسیدن) به آسایش را برای او آسان می‌گردانیم.

92:8

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿8﴾

ولی کسی که بخل ورزید، و (خود را) مستغنی شمرد.

92:9

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿9﴾

و (شریعت) نیک (و آسان) را تکذیب کرد.

92:10

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ﴿10﴾

پس زودا که راه سختی (راه دوزخ) را به او آسان کنیم.

92:11

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

و وقتی (به گور) انداخته شود مال و دارایی‌اش به او سودی نخواهد کرد.

92:12

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ﴿12﴾

البته راهنمائی (انسان‌ها) بر عهدۀ ماست.

92:13

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿13﴾

و البته (کامیابی) دنیا و آخرت در اختیار ماست.

92:14

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

پس شما را از آتشی که شعله می‌زند ترسانیدم.

92:15

لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ﴿15﴾

جز بدبخت‌ترین انسان‌ها در آن درنیاید.

92:16

ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

آن که تکذیب کرد و روی گشتاند.

92:17

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ﴿17﴾

و پرهیزگارترین (انسان‌ها) از آن دور داشته خواهد شد.

92:18

ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

آن که مال خود را می‌دهد تا پاک شود.

92:19

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ﴿19﴾

و هیچ کسی نزد او نعمتی ندارد که پاداش (آن را) ببیند.

92:20

إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿20﴾

(انفاق نمی‌کند آن متقی) مگر برای کسب رضایت پروردگار والاترش.

92:21

وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ﴿21﴾

و البته به زودی راضی شود.

93:1

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

قسم به وقت چاشت.

93:2

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

و قسم به شب چون (تاریک شود و) آرام گیرد.

93:3

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

پروردگارت تو را رها نکرده و بر تو خشم نگرفته است.

93:4

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿4﴾

و البته آخرت برای تو بهتر از دنیاست.

93:5

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿5﴾

و البته پروردگارت به تو (نعمت) خواهد داد که راضی و شادمان شوی.

93:6

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

آیا تو را یتیم نیافت پس تو را جای داد؟

93:7

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

و تو را بی‌خبر (از احکام شرع) یافت پس هدایت کرد.

93:8

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿8﴾

و تو را فقیر یافت پس غنی گردانید.

93:9

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿9﴾

پس بر یتیم قهر مکن.

93:10

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿10﴾

و سائل و گدا را از خود مران.

93:11

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿11﴾

و اما نعمت‌های پروردگارت را بازگو کن.

94:1

أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ﴿1﴾

آیا سینه‌ات را برایت نکشادیم؟

94:2

وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ﴿2﴾

و بار سنگین را از تو برنداشتیم؟

94:3

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ﴿3﴾

همان باری که پشت تو را سنگین کرده بود.

94:4

وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ﴿4﴾

و آوازه‌ات را برایت بلند گردانیدیم.

94:5

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ﴿5﴾

پس یقیناً با هر سختی آسانی است.

94:6

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ﴿6﴾

یقیناً با (همان) سختی آسانی (دیگر) است.

94:7

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ﴿7﴾

پس هرگاه فارغ شدی (از دعوت و تبلیغ)، پس بکوش (برای عبادت پروردگارت).

94:8

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ﴿8﴾

و (با رغبت و اشتیاق) به‌سوی پروردگارت روی آور.

95:1

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ﴿1﴾

قسم به انجیر و زیتون.

95:2

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

و قسم به طور سینا.

95:3

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ﴿3﴾

و قسم به این شهر امن (مکه).

95:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ﴿4﴾

بی‌گمان انسان را در بهترین صورت (و ترکیب) آفریدیم.

95:5

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ﴿5﴾

باز او را به پست‌ترین مرحله (حقیرترین مرتبه؛ به سبب کفر) بازگردانیدیم.

95:6

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ﴿6﴾

مگر آنانی که ایمان آوردند و کارهای نیک انجام دادند، پس برای آن‌ها اجریست قطع ناشدنی.

95:7

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

پس چه چیز سبب می‌شود (ای انسان) که قیامت را تکذیب کنی.

95:8

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ﴿8﴾

آیا الله بزرگ‌ترین فرمانروایان نیست؟ (بلی هست! و من بر آن از جملۀ گواهانم).

96:1

ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿1﴾

بخوان به نام پروردگارت که (همه چیز را) آفرید.

96:2

خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿2﴾

(و) انسان را از خون بسته آفرید.

96:3

ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿3﴾

بخوان که پروردگارت کریم‌تر (و گرامی‌تر) است.

96:4

ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿4﴾

آن که (انسان را) با قلم آموخت.

96:5

عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿5﴾

آن چیزی را به انسان آموخت که نمی‌دانست.

96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿6﴾

نه چنین نیست، بی‌گمان انسان طغیان می‌کند.

96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿7﴾

چون خود را مستغنی (بی‌نیاز) می‌بیند.

96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿8﴾

البته بازگشت همه به‌سوی پروردگار توست.

96:9

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿9﴾

آیا دیدی آن را که منع می‌کند.

96:10

عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿10﴾

بنده‌ای را که نماز گزارد.

96:11

أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿11﴾

آیا دیده‌ای (ای مخاطب) که (آن بندۀ نمازگزار) بر راه راست باشد.

96:12

أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿12﴾

یا به پرهیزگاری سفارش کند (بازهم او را منع می‌کند)؟

96:13

أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿13﴾

آیا دیده‌ای (ای مخاطب که) اگر (حق را) تکذیب کند و اعراض نماید (آیا الله او را به حالش می‌گذارد؟)

96:14

أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿14﴾

آیا ندانست که الله می‌بیند؟

96:15

كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿15﴾

چنین نیست (که او گمان دارد، اگر بازنیاید (آن منع‌کننده) البته پیشانی‌اش را خواهیم کشید.

96:16

نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿16﴾

پیشانی دروغ‌گوی خطاکار.

96:17

فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿17﴾

پس باید اهل مجلسش را بخواهد.

96:18

سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿18﴾

ما هم به زودی فرشته‌های موظف دوزخ را طلب می‌کنیم.

96:19

كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿19﴾

نه، چنین نیست، هرگز از او اطاعت مکن (بلکه) سجده کن (به دربار پروردگارت) و تقرب جوی.

97:1

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿1﴾

یقیناً ما قرآن را در شب قدر (شب دارای مرتبه و فضیلت) نازل کردیم.

97:2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿2﴾

و تو چه می‌دانی که شب قدر چیست؟

97:3

لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿3﴾

شب قدر بهتر است از هزار ماه.

97:4

تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿4﴾

(خاصیت آن شب این است که) فرشتگان و جبرئیل در آن شب به حکم پروردگار خود فرود می‌آیند، برای انجام دادن هر کاری (که الله خواهد).

97:5

سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿5﴾

آن شب محل نزول سلامتی و رحمت است تا طلوع صبح.

98:1

لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿1﴾

کافران اهل کتاب (یهود و نصاری) و مشرکین (از دین و آئین خود) دست‌بردار نیستند تا آن که دلیل ظاهر به آن‌ها بیاید.

98:2

رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ﴿2﴾

پیغمبری از طرف الله که صحیفه‌های پاک را بر آن‌ها تلاوت می‌کند.

98:3

فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ﴿3﴾

که در آن نوشته‌های (احکام) راست و درست است.

98:4

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿4﴾

و اهل کتاب متفرق نشدند (اختلاف نکردند) مگر بعد از این که به آن‌ها دلیل روشن آمد.

98:5

وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ﴿5﴾

حال آن که مأمور نبودند مگر این که الله را خالصانه عبادت کنند که برای او دین و عبادت خود را خالص سازند، و متنفر از دین‌های باطل باشند، و نماز را برپا کنند و زکات بدهند، و این است دین راست و درست.

98:6

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿6﴾

یقیناً آنانی از اهل کتاب و مشرکان که کافر شدند در آتش دوزخ‌اند، در آن جاودانه‌اند، این گروه بدترین مخلوقات‌اند.

98:7

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿7﴾

البته آنانی که ایمان آورده‌اند و اعمال نیک انجام داده‌اند این‌ها بهترین مخلوقات‌اند.

98:8

جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ﴿8﴾

جزای (ثواب) آن‌ها نزد پروردگارشان باغ‌های جاودانه است که از زیر آن‌ها جوی‌ها می‌رود، جاودانه و برای همیشه در آن خواهند ماند. الله از آن‌ها راضی است و آن‌ها از الله راضی‌اند، این جزا برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

99:1

إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ﴿1﴾

وقتی که زمین به لرزش شدید خود لرزانده شود.

99:2

وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ﴿2﴾

و زمین بارهای سنگین خود را (معادن و اموات را) بیرون کند.

99:3

وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ﴿3﴾

و انسان گوید: این زمین را چه شده است؟

99:4

يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ﴿4﴾

در آن روز زمین خبرهای خود را (راجع به اعمال بنی آدم) اظهار کند.

99:5

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ﴿5﴾

چرا که پروردگارت به او (این کار را) وحی کرده است.

99:6

يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ﴿6﴾

در آن روز مردم (به دربار الهی) گروه‌های متفرق از قبرها بیرون می‌آیند، تا اعمال‌شان به آنان نشان داده شود.

99:7

فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ﴿7﴾

پس هرکس به اندازۀ ذره‌ای نیکی کرده باشد (پاداش) آن را می‌بیند.

99:8

وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ﴿8﴾

و هرکس به اندازۀ ذره‌ای بدی کرده باشد (پاداش) آن را (در آن روز) می‌بیند.

100:1

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ﴿1﴾

قسم به اسپان دونده (در عرصۀ جهاد) که نفس‌زنان می‌دوند.

100:2

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ﴿2﴾

باز قسم به اسپانی که (از سم شان) جرقه می‌افروزند.

100:3

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ﴿3﴾

باز قسم به اسپانی که در وقت صبح بر دشمن یورش می‌برند.

100:4

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ﴿4﴾

پس (به سبب تیز دویدن) گرد و غبار برمی‌انگیزند.

100:5

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿5﴾

باز در میان گروه دشمن داخل می‌شوند.

100:6

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ﴿6﴾

همانا انسان (در مقابل پروردگار خود) بسیار ناشکر است.

100:7

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ﴿7﴾

و او بر ناشکری خود گواه است.

100:8

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ﴿8﴾

و او علاقۀ شدیدی به مال و دارایی دارد.

100:9

أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ﴿9﴾

آیا انسان نمی‌داند که وقتی آنچه در قبرهاست، برانگیخته شود.

100:10

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ﴿10﴾

و آنچه در سینه‌هاست ظاهر شود.

100:11

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ﴿11﴾

البته پروردگارشان در آن روز، از وضع و حال آن‌ها باخبر است.

101:1

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿1﴾

قارعه (حادثه کوبندۀ قیامت)

101:2

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿2﴾

چیست آن قارعه (حادثۀ کوبنده)؟

101:3

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿3﴾

و تو را چه چیز آگاه ساخت که آن قارعه (حادثه کوبنده) چیست؟

101:4

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿4﴾

(آن حادثه در) روزی (ظاهر گردد) که مردم مانند پروانه‌های پراگنده شوند.

101:5

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿5﴾

و کوه‌ها مانند پشم رنگین و حلاجی‌شده شوند.

101:6

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿6﴾

پس کسی که کفه ترازوی نیکی‌های او گران شود.

101:7

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ﴿7﴾

پس او در زندگی رضایت‌بخشی باشد.

101:8

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿8﴾

اما کسی که کفه ترازوی نیکی‌های او سبک شود.

101:9

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ﴿9﴾

پس مأوای او هاویه است.

101:10

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿10﴾

و تو را چه چیز آگاه ساخت که هاویه چیست؟

101:11

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿11﴾

آن آتشی است بزرگ و سوزان.

102:1

أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿1﴾

طلب کثرت مال و اولاد شما را مشغول (غافل) ساخت.

102:2

حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ﴿2﴾

تا آن که به قبرستان رسیدید (یعنی دفن گردیدید).

102:3

كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿3﴾

چنین نیست؛ خواهید دانست (در قبر).

102:4

ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿4﴾

باز (می‌گویم) که چنین نیست، خواهید دانست (در روز قیامت).

102:5

كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ﴿5﴾

چنین نیست، اگر شما (حق‌بودنِ قیامت را) به یقین می‌دانستید (از آمدن آن غافل نمی‌شدید).

102:6

لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ﴿6﴾

البته دوزخ را (بعد از موت در برزخ) خواهید دید.

102:7

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ﴿7﴾

باز البته آن (دوزخ) را به دیدۀ یقین (در روز قیامت) خواهید دید.

102:8

ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿8﴾

باز البته در آن روز دربارۀ نعمت‌های که الله به شما داده است، پرسیده خواهید شد.

103:1

وَٱلۡعَصۡرِ ﴿1﴾

قسم به زمانه.

103:2

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ﴿2﴾

که البته انسان در خساره است.

103:3

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ﴿3﴾

به جز آنانی که ایمان آوردند و اعمال نیک انجام دادند و یکدیگر را به حق توصیه کردند، و یکدیگر را به صبر (در راه حق) توصیه کردند.

104:1

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾

وای بر هر طعنه‌زنِ عیب‌جو.

104:2

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿2﴾

آن که مال را جمع کرد و آن را شمارید.

104:3

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿3﴾

گمان می‌کند که مالش او را جاودانه می‌دارد.

104:4

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿4﴾

نه، چنین نیست (بلکه) در حطمه انداخته خواهد شد.

104:5

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿5﴾

و تو را چه چیز آگاه ساخت که حطمه چیست؟

104:6

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿6﴾

(آن) آتش الله است که برافروخته شده.

104:7

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿7﴾

آتشی که بر دل‌ها مسلط می‌شود.

104:8

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿8﴾

البته (دروازۀ) آن آتش بر آن‌ها بسته شده است.

104:9

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿9﴾

(در حالی که بند و قید اند) در ستون‌های (آتشین) دراز.

105:1

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ﴿1﴾

آیا ندیدی که پروردگارت با صاحبان فیل چه کرد؟

105:2

أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ﴿2﴾

آیا نیرنگ آن‌ها را تباه و باطل نگردانید؟

105:3

وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ﴿3﴾

و بر آن‌ها پرنده‌های (کوچک) را گروه گروه فرستاد.

105:4

تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ﴿4﴾

که بر آن‌ها سنگریزه‌های از گل انداختند.

105:5

فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ﴿5﴾

پس (الله) آن‌ها را مانند کاه جویده‌شده ساخت.

106:1

لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿1﴾

برای الفت‌دادن قریش.

106:2

إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿2﴾

الفت‌دادن آن‌ها به سفر زمستان و تابستان.

106:3

فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿3﴾

پس باید صاحب این خانه را عبادت کنند.

106:4

ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿4﴾

کسی که آن‌ها را در گرسنگی طعام داد و در وقت ترس، امن و امان بخشید.

107:1

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿1﴾

آیا دیدی آن شخصی را که جزای اعمال را تکذیب می‌کند.

107:2

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ﴿2﴾

پس آن شخص همان است که یتیم را (اهانت کرده) از خود میراند.

107:3

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿3﴾

(و مردم را) بر طعام‌دادن مسکین ترغیب نمی‌کند.

107:4

فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ﴿4﴾

پس وای بر آن نمازگزارانی که،

107:5

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ﴿5﴾

از نماز خود غافل‌اند.

107:6

ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ﴿6﴾

آنانی که خودنمایی می‌کنند.

107:7

وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ﴿7﴾

و از دادن وسایل (یا حاجت به همسایه) خودداری می‌کنند.

108:1

إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿1﴾

البته (ای محمد! خیر بسیار که از جملۀ آن) حوض کوثر (می‌باشد) به تو دادیم.

108:2

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿2﴾

پس برای (رضای) پروردگارت نماز بگزار، و قربانی کن.

108:3

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿3﴾

یقیناً دشمن تو بی‌عقب و مقطوع النسل خواهد بود.

109:1

قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿1﴾

بگو: ای کافران.

109:2

لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿2﴾

من نمی‌پرستم چیزی را که شما می‌پرستید.

109:3

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿3﴾

و نه شما می‌پرستید آنچه را که من می‌پرستم.

109:4

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ﴿4﴾

و نه من می‌پرستم آنچه را که شما پرستش کرده‌اید.

109:5

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿5﴾

و نه شما (در آینده) آنچه را که من می‌پرستم، می‌پرستید.

109:6

لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ﴿6﴾

(لذا) دین شما برای خودتان و دین من برای خودم است.

110:1

إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿1﴾

چون مدد الله (فتح مکه) برسد.

110:2

وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿2﴾

و مردم را ببینی که دسته دسته در دین الله (دین اسلام) داخل شوند.

110:3

فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿3﴾

پس پروردگار خود را به پاکی و ثنا یاد کن و از او مغفرت بخواه، چون که او توبه‌پذیر است.

111:1

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿1﴾

بریده (و شکسته) باد دست‌های ابولهب، و (ابولهب) هلاک شد.

111:2

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿2﴾

(که) مال و آنچه به دست آورده است (از عزت و ریاست) به او سودی نکرد.

111:3

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿3﴾

به زودی در آتش شعله‌ور داخل شود (بعد از مرگ).

111:4

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿4﴾

و همسرِ او (نیز داخل شود با او) در حالی که هیزم‌کش است.

111:5

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿5﴾

و در گردن او ریسمانی از لیف خرما است.

112:1

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

(ای پیغمبر)! بگو: او الله یگانه است.

112:2

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿2﴾

(و) الله از هرچیز بی‌نیاز (و برطرف کنندۀ نیازها) است.

112:3

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿3﴾

نه کسی را زاده و نه او زاده شده است.

112:4

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿4﴾

و هیچکس مانند و همتای او نیست.

113:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿1﴾

(ای پیغمبر)! بگو: پناه می‌برم به پروردگار صبح (سپیده دم).

113:2

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

از شر هر آنچه آفریده است.

113:3

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

و از شر تاریکی شب وقتی که همه جا را بپوشاند.

113:4

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿4﴾

و از شر زنان جادوگر که در گره‌ها می‌دمند.

113:5

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

و از شر هر حسودی وقتی که حسد ورزد.

114:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿1﴾

(ای پیغمبر)! بگو: پناه می‌برم به پروردگار مردم.

114:2

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿2﴾

(و به) پادشاه (حقیقی) مردم.

114:3

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿3﴾

(و به) معبود (حقیقی) مردم.

114:4

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿4﴾

از شر وسوسه‌کننده‌ای که واپس می‌رود.

114:5

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿5﴾

آن که در دل‌های مردم وسوسه می‌اندازد.

114:6

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿6﴾

از جنس جن باشد و یا از جنس انسان.