quranm◉

Hizb 60

Range
from 90:1 to 114:6
Surahs covered
ترجمو
213 ترجمو

◉

90:1

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿1﴾

ھن شھر (مڪي) جو قسم کڻان ٿو.

90:2

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿2﴾

۽ تون ھن شھر ۾ (ته) رھندڙ آھين.

90:3

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

۽ ڄڻيندڙ جو (قسم کڻان ٿو) ۽ ان جو جيڪو ڄايو.

90:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

ته بيشڪ ماڻھو کي ڏک ۾ (پوڻ لاءِ) خلقيوسون.

90:5

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ﴿5﴾

(ماڻھو) ڀانئيندو آھي ڇا ته مٿس ڪوبه غالب نه ٿيندو؟

90:6

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ﴿6﴾

چوي ٿو ته مون تمام گھڻو مال کپايو.

90:7

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿7﴾

ڀانئيندو آھي ڇا ته ڪنھن ڪونه ڏٺو اٿس؟

90:8

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿8﴾

کيس ٻه اکيون نه ڏنيون اٿون ڇا؟

90:9

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ﴿9﴾

۽ ڄڀ ۽ ٻه چَپ به؟

90:10

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿10﴾

۽ ٻه رستا ڏيکارياسونس.

90:11

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿11﴾

پوءِ ڪوبه سخت لَڪ نه لنگھيو.

90:12

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿12﴾

۽ ڪنھن سمجھايئي ته سخت لَڪّ ڇا آھي؟

90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

ٻانھو آجو ڪرڻ آھي.

90:14

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ﴿14﴾

يا بُک جي ڏينھن ۾ کاڄ کارائڻ.

90:15

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿15﴾

مائٽي واري ڇوري ٻار کي.

90:16

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ﴿16﴾

يا مٽيءَ ۾ رُلندڙ محتاج کي.

90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿17﴾

ان کانپوءِ (اُھو) مؤمنن مان ھجي ۽ ھڪ ٻئي کي صبر جي وصيت ڪيائون ۽ (پڻ) ھڪ ٻئي کي (خلق تي) ٻاجھ ڪرڻ جي وصيت ڪيائون.

90:18

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿18﴾

اُھي نيڪ بخت سڄي پاسي وارا آھن.

90:19

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿19﴾

۽ جن اسان جي آيتن جو انڪار ڪيو سي بدبخت کٻي وارا آھن.

90:20

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿20﴾

مٿن دميل باھ چوڌاري ويڙھيل (موڪلبي) آھي.

91:1

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

سج ۽ اُن جي سوجھري جو قسم آھي.

91:2

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

۽ چنڊ جوقسم آھي جڏھن ان جي پوئتان اچي.

91:3

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

۽ ڏينھن جو (قسم آھي) جڏھن سج کي روشن ڪري.

91:4

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿4﴾

۽ رات جو (قسم آھي) جڏھن سج کي ڍڪي.

91:5

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

۽ آسمان جو ۽ اُن جو (قسم آھي) جنھن اُن کي بڻايو.

91:6

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

۽ زمين جو ۽ اُنجو (قسم آھي) جنھن اُن کي پکيڙيو.

91:7

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

۽ (ماڻھوءَ جي) جيءُ جو ۽ اُنجو (قسم آھي) جنھن اُن کي جوڙي برابر ڪيو.

91:8

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿8﴾

پوءِ سندس بدڪاري ۽ سندس پرھيزگاريءَ (جي سڃاڻ) اندر ۾ وڌائينس.

91:9

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

جنھن اُن (نفس) کي (بدڪاريءَ کان) پاڪ ڪيو سو بيشڪ ڇٽو.

91:10

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

۽ جنھن اُن کي (گناھن ۾) پوري ڇڏيو سو بيشڪ ٽوٽي وارو ٿيو.

91:11

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿11﴾

(قوم) ثمود پنھنجي سرڪشيءَ سببان (پيغمبر کي) ڪوڙو ڀانيو.

91:12

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿12﴾

جڏھن منجھانئن بلڪل نڀاڳو اُٿيو.

91:13

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿13﴾

پوءِ الله جي پيغمبر کين چيو ته الله جي ڏاچي ۽ اُن جي پاڻي پيڻ کي آڏو نه ٿيو.

91:14

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

پوءِ پيغمبر کي ڪوڙو ڀانيائون پوءِ ڏاچيءَ جو کُچون ڪپيائون، پوءِ سندن گناھن سببان سندن پالڻھار مٿن عذاب پلٽيو پوءِ اُن (سزا) کي (سڀني) تي ھڪ جھڙو ڪري ڇڏيائين.

91:15

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿15﴾

۽ (الله) اُن (سزا) جي پڇاڙيءَ کان نه ٿو ڊڄي.

92:1

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ﴿1﴾

رات جو قسم آھي جڏھن ڍَڪي ٿي.

92:2

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

۽ ڏينھن جو (قسم آھي) جڏھن روشن ٿئي ٿو.

92:3

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

۽ اُن جو (قسم آھي) جنھن نر ۽ مادي خلقي.

92:4

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

ته بيشڪ اوھان جي ڪوشش قسمين قسمين آھي.

92:5

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

پوءِ جنھن (الله لڳ) ڏنو ۽ پرھيزگاري ڪئي.

92:6

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿6﴾

۽ چڱائي کي سچ ڄاتائين.

92:7

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ﴿7﴾

تنھنکي (نجات جو) آسان رستو سھنجو ڪري ڏينداسين.

92:8

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿8﴾

۽ جنھن بخل ڪيو ۽ (پاڻ کي) بي پرواھ ڄاتائين.

92:9

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿9﴾

۽ چڱائي کي ڪوڙ ڀانيائين.

92:10

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ﴿10﴾

تنھن کي اوکائيءَ (۾ پوڻ) لاءِ (رستو) آسان ڪري ڏينداسين.

92:11

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

۽ جڏھن اونڌو ڪرندو ته سندس مال کانئس (ڪجھ) نه ٽاريندو.

92:12

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ﴿12﴾

بيشڪ سڌو رستو ڏيکارڻ اسان تي (لازم) آھي.

92:13

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿13﴾

۽ بيشڪ آخرت ۽ دُنيا (ٻئي) اسان جي وس ۾ آھن.

92:14

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

پوءِ اوھان کي باھ کان ڊيڄاريم جا ڄڀي ڪري ٿي.

92:15

لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ﴿15﴾

(اھڙي) وڏي نڀاڳي کانسواءِ (ٻيو) ڪو اُن ۾ ڪونه گھڙندو.

92:16

ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

جنھن (اسلام کي) ڪوڙ ڄاتو ۽ پٺيرو ٿيو.

92:17

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ﴿17﴾

۽ اُن (باھ) کان انھي وڏي پرھيزگار کي پاسي ڪبو.

92:18

ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

جيڪو پنھنجو مال (الله جي واٽ ۾) ڏئي ٿو ته پاڪ ٿئي.

92:19

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ﴿19﴾

۽ مٿس اھڙي ڪنھن جو ڪو احسان ٿيل نه آھي جو بدلو ڏجي.

92:20

إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿20﴾

پر پنھنجي تمام مٿاھين پالڻھار جي رضامندي طلبڻ لاءِ (ڏئي ٿو).

92:21

وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ﴿21﴾

۽ ضرور جلد خوش ٿيندو.

93:1

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

مٿي آيل ڏينھن جو قسم آھي.

93:2

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

۽ رات جو (قسم) آھي، جڏھن ڍَڪي ٿي.

93:3

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

ته (اي پيغمبر) تنھنجي پالڻھار توکي نه ڇڏيو ۽ نڪي ناراض ٿيو.

93:4

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿4﴾

۽ بيشڪ آخرت تولاءِ دنيا کان گھڻو چڱي آھي.

93:5

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿5﴾

۽ تنھنجو پالڻھار سگھوئي توکي (ايترو) ڏيندو جو (تون) خوش ٿيندين.

93:6

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

توکي يتيم نه ڏٺائين ڇا پوءِ (توکي) جاءِ ڏنائين.

93:7

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

۽ توکي ناواقف ڏٺائين پوءِ (شريعت جي) رستي لاتائين.

93:8

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿8﴾

۽ توکي مسڪين ڏٺائين پوءِ آسودو ڪيائين.

93:9

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿9﴾

تنھنڪري يتيم تي تون ڏاڍ نه ڪر.

93:10

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿10﴾

۽ سُوالي کي نه جھڻڪ.

93:11

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿11﴾

۽ پنھنجي پالڻھار جي نعمت جو بيان ڪندو رھ.

94:1

أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) تنھنجو سِينو تولاءِ ڪشادو نه ڪيو اٿون ڇا؟

94:2

وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ﴿2﴾

۽ تنھنجو (اُھو) بار توکان لاٿوسون.

94:3

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ﴿3﴾

جنھن تنھنجي پٺي کي ڳرو ڪيو ھو.

94:4

وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ﴿4﴾

۽ تنھنجي ساراھ تولاءِ مٿاھين ڪئي سون.

94:5

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ﴿5﴾

ڇوته بيشڪ اھنج سان گڏ سھنج آھي.

94:6

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ﴿6﴾

بيشڪ اھنج سان گڏ سھنج آھي.

94:7

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ﴿7﴾

تنھنڪري جڏھن واندو ٿئين ته (عبادت لاءِ) محنت ڪر.

94:8

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ﴿8﴾

۽ خاص پنھنجي پالڻھار ڏانھن دل لڳاءِ.

95:1

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ﴿1﴾

انجير ۽ زيتون جو قسم آھي.

95:2

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

۽ طُور سينا جو.

95:3

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ﴿3﴾

۽ ھِن اَمن واري شھر (مڪي) جو.

95:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ﴿4﴾

ته بيشڪ ماڻھوءَ کي تمام سھڻي نموني پيدا ڪيوسون.

95:5

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ﴿5﴾

وري سڀني ھيٺاھين کان ھيٺ موٽايوسونس.

95:6

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ﴿6﴾

پر جن ايمان آندو ۽ چڱا ڪم ڪيا تن لاءِ اَڻ کُٽ اجر آھي.

95:7

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

پوءِ (اي ماڻھو) ھن (نصيحت) پڄاڻا ڪھڙي شيءِ توکي عملن جي بدلي ملڻ بابت منڪر بڻائي ٿي؟

95:8

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ﴿8﴾

حاڪمن جو وڏو حاڪم الله نه آھي ڇا؟

96:1

ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) پنھنجي پالڻھار جي نالي سان پڙھ جنھن (سارو جڳ) خلقيو.

96:2

خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿2﴾

ماڻھوءَ کي رت جي دِڳ مان بڻايائين.

96:3

ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿3﴾

پڙھ ۽ تنھنجو پالڻھار ڏاڍو سڳورو آھي.

96:4

ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿4﴾

جنھن (ماڻھوءَ کي علم) قلم سان سيکاريو.

96:5

عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿5﴾

ماڻھوءَ کي اُھو سيکاريائين جو نه ڄاڻندو ھو.

96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿6﴾

سچ آھي ته بيشڪ ماڻھو سرڪشي ڪندو آھي.

96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿7﴾

جڏھن اُھو پاڻ کي بي پرواھ ڏسندو آھي.

96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿8﴾

بيشڪ تنھنجي پالڻھار ڏانھن موٽي وڃڻو آھي.

96:9

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿9﴾

اُھو ڏٺو اٿئي ڇا جيڪو جھليندو آھي.

96:10

عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿10﴾

(منھنجي) ٻانھي کي جڏھن اھو نماز پڙھندو آھي.

96:11

أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿11﴾

ڏٺو اٿئي ڇا ته جيڪڏھن (اُھو ماڻھو) سڌي رستي تي ھجي ھا.

96:12

أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿12﴾

يا پرھيزگاريءَ جو حڪم ڪري ھا.

96:13

أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿13﴾

ڏٺو اٿئي ڇا ته جيڪڏھن ڪوڙ ڀانيائين ۽ پٺيرو ٿيو.

96:14

أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿14﴾

ته (ھيُ) نه ڄاتائين ڇا ته الله ڏسي ٿو.

96:15

كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿15﴾

ائين نه آھي! قسم آھي ته جيڪڏھن پاڻ نه پليندو، ته ضرور پيشانيءَ جي وارن کان وٺي گھلينداسونس.

96:16

نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿16﴾

اُھا پيشاني جا ڪوڙي گنھگار آھي.

96:17

فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿17﴾

پوءِ ڀلي ته پنھنجي ڪچھريءَ وارن کي سڏي.

96:18

سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿18﴾

اسين به دوزخ جي داروغن کي سڏينداسون.

96:19

كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿19﴾

ائين نه آھي، تون چيو نه مڃيس ۽ سجدو ڪر ۽ (الله کي) ويجھو ٿيءُ.

97:1

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿1﴾

بيشڪ اسان قرآن شب قدر ۾ لاٿو.

97:2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿2﴾

۽ ڪنھن سمجھايئي ته شب قدر ڇا آھي.

97:3

لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿3﴾

شب قدر، ھزار مھينن کان ڀلي آھي.

97:4

تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿4﴾

منجھس ملائڪ ۽ رُوح پنھنجي پالڻھار جي حڪم سان سڀڪنھن ڪم (جي پورائي) لاءِ لھندا آھن.

97:5

سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿5﴾

اُنھيءَ رات پرھ ڦُٽڻ تائين سلامتي آھي.

98:1

لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿1﴾

ڪتاب وارن ۽ مشرڪن مان جن انڪار ڪيو سي (ايسين تائين پنھنجي رسم کان) الڳ ٿيڻ وارا نه ھوا جيسين تائين وٽن پڌري حُجّت (نه) اچي.

98:2

رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ﴿2﴾

(يعني) الله جو پيغمبر جو پاڪ صحيفا پڙھي.

98:3

فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ﴿3﴾

جن ۾ سڌا سنوان لکيل حُڪم آھن.

98:4

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿4﴾

۽ جن کي ڪتاب ڏنو ويو سي پاڻ وٽ پڌري حُجّت جي اچڻ کانپوءِ مُختلف ٿيا.

98:5

وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ﴿5﴾

۽ ھن کانسواءِ (ٻيو) ڪو حڪم نه ڪيو وين ته باطل کان مُنھن موڙي الله جي عبادت ڪن ۽ نماز پڙھندا رھن ۽ زڪوٰة ڏيندا رھن ۽ اھو آھي سڌو دين.

98:6

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿6﴾

بيشڪ ڪتاب وارن ۽ مشرڪن مان جن ڪفر ڪيو سي دوزخ جي باھ ۾ پوندا منجھس سدائين رھندڙ ھوندا، اھي ئي (ساريءَ) خلق کان (تمام) بڇڙا آھن.

98:7

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿7﴾

بيشڪ جن ايمان آندو ۽ چڱا ڪم ڪيا اھي ئي (ساريءَ) خَلق کان ڀَلا آھن.

98:8

جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ﴿8﴾

سندن بدلو سندن پالڻھار وٽ ھميشه جي رھڻ وارا باغ آھن جن جي ھيٺان واھيون پيون وھن انھن ۾ ھميشه سدائين رھندا، الله کائن راضي ٿيو ۽ اُھي کانئس راضي ٿيا، اھو (وعدو) انھيءَ لاءِ جيڪو پنھنجي پالڻھار کان ڊنو.

99:1

إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ﴿1﴾

جڏھن زمين پنھنجي سخت ڌوڏجڻ سان ڌوڏبي.

99:2

وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ﴿2﴾

۽ زمين پنھنجا بار ٻاھر ڪڍندي.

99:3

وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ﴿3﴾

۽ ماڻھو چوندو ته زمين کي ڇا ٿيو آھي.

99:4

يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ﴿4﴾

اُن ڏينھن (اُھا) پنھنجيون سڀ خبرون بيان ڪندي.

99:5

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ﴿5﴾

ھن ڪري جو تنھنجي پالڻھار ڏانھس حُڪم ڪيو.

99:6

يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ﴿6﴾

اُن ڏينھن ماڻھو ڌار ڌار ٿي ورندا، ته سندس ڪم کين ڏيکارجن.

99:7

فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ﴿7﴾

پوءِ جنھن ذري جيترو چڱو ڪم ڪيو ھوندو سو اُن کي ڏسندو.

99:8

وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ﴿8﴾

۽ جنھن ذري جيترو بد ڪم ڪيو ھوندو سو اُن کي ڏسندو.

100:1

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ﴿1﴾

ھانبارو ھڻي ڊوڙندڙن گھوڙن جو قَسم آھي.

100:2

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ﴿2﴾

پوءِ پھڻن تي نعلن ھڻڻ سان چڻنگن ڪڍندڙن (گھوڙن) جوقسم آھي.

100:3

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ﴿3﴾

پوءِ صبح جي مھل لُٽ ڪندڙ (گھوڙن) جو قسم آھي

100:4

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ﴿4﴾

جو اُن مھل رئي اُٿارين.

100:5

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿5﴾

پوءِ اُن گھڙي (دشمنن جي) ٽوليءَ جي وچ ۾ پون.

100:6

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ﴿6﴾

ته بيشڪ ماڻھو پنھنجي پالڻھار جو وڏو بي شُڪر آھي.

100:7

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ﴿7﴾

۽ بيشڪ اُھو پاڻ انھن تي شاھد آھي.

100:8

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ﴿8﴾

۽ بيشڪ اھو مال جي محبت ۾ ڏاڍو آھي.

100:9

أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ﴿9﴾

(اُنھيءَ وقت کي) نه ڄاڻندو آھي ڇا جنھن وقت انھن کي اُٿاربو جيڪي قبرن ۾ نه آھن.

100:10

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ﴿10﴾

۽ جيڪي سينن ۾ آھي سو پڌرو ڪبو.

100:11

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ﴿11﴾

بيشڪ اُن ڏينھن سندن پالڻھار سندن (حال جي) خبر رکندڙ آھي.

101:1

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿1﴾

سخت ٺوڪيندڙ.

101:2

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿2﴾

(اُھا) سخت ٺوڪيندڙ ڇا آھي؟

101:3

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿3﴾

۽ ڪنھن سمجھايئي ته (اُھا) سخت ٺوڪيندڙ ڇا آھي؟

101:4

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿4﴾

جنھن ڏينھن ماڻھو پکيڙيلن پتنگن جان ھوندا.

101:5

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿5﴾

۽ جبل تنبيل رڱيل اُن جان ھوندا.

101:6

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿6﴾

پوءِ جنھن (جي عملن) جا ترارا ڳرا ٿيا.

101:7

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ﴿7﴾

سو دلپسند گذران ۾ ھوندو.

101:8

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿8﴾

۽ جنھن (جي عملن) جا ترارا ھلڪا ٿيا.

101:9

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ﴿9﴾

تنھن (جي رھڻ) جي جاءِ ھاوِيَه آھي.

101:10

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿10﴾

۽ ڪنھن سمجھايئي ته ھاويه ڇا آھي؟

101:11

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿11﴾

ھڪ ٻرندڙ باھ آھي.

102:1

أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿1﴾

(اي ماڻھو) پاڻ ۾ گھڻائي (تي مرڪڻ) اوھان کي ويسلو ڪيو.

102:2

حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ﴿2﴾

تان جو قبرن کي ڏٺوَ.

102:3

كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿3﴾

ائين نه آھي سگھوئي ڄاڻندؤ.

102:4

ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿4﴾

وري (چئون ٿا ته) سگھوئي ڄاڻندؤ.

102:5

كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ﴿5﴾

نه نه! جيڪڏھن پڪي ويساھ سان ڄاڻو ھا (ته ويسلو نه ويھو ھا).

102:6

لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ﴿6﴾

قسم آھي ته ضرور دوزخ کي ڏسندؤ.

102:7

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ﴿7﴾

وري به ان کي يقين واريءَ اک سان ضرور ڏسندؤ.

102:8

ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿8﴾

وري اُن ڏينھن نعمتن بابت اوھان کان ضرور پڇبو.

103:1

وَٱلۡعَصۡرِ ﴿1﴾

پوياڙيءَ جو قسم آھي.

103:2

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ﴿2﴾

ته بيشڪ ماڻھو گھاٽي ۾ آھي.

103:3

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ﴿3﴾

سواءِ انھن جي جن ايمان آندو ۽ چڱا ڪم ڪيا ۽ ھڪ ٻئي کي سچ جي وصيّت ڪيائون، ۽ ھڪ ٻئي کي صبر جي وصّيت ڪيائون.

104:1

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾

(انھيءَ) سڀڪنھن گلا ڪندڙ عيب ڳوليندڙ لاءِ ويل آھي.

104:2

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿2﴾

جنھن مال گڏ ڪيو ۽ اُھو ڳڻي ڳڻي رکيائين.

104:3

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿3﴾

ڀانئيندو آھي ته سندس مال سدائين رھندو.

104:4

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿4﴾

ھرگز ائين نه آھي ضرور حُطمه ۾ اُڇلائبس.

104:5

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿5﴾

۽ ڪنھن سمجھايئي ته حُطَمَه ڇا آھي؟

104:6

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿6﴾

الله جي ٻاريل باھ آھي.

104:7

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿7﴾

جا دلين تي پھچندي.

104:8

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿8﴾

بيشڪ اُھا مٿن در بند ڪيل آھي.

104:9

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿9﴾

(جنھن حالت ۾ اُھي) ڊگھن ٿنڀن ۾ (ٻڌل ھوندا).

105:1

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) نه ڏٺئي ڇا؟ ته تنھنجي پالڻھار ھاٿي وارن سان ڪئن ڪيو؟

105:2

أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ﴿2﴾

سندن بڇڙي رٿ کي ناس نه ڪيائين ڇا؟

105:3

وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ﴿3﴾

۽ وَلر وَلر پکي مٿن موڪليائين.

105:4

تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ﴿4﴾

جن ڪنڪريٽ جون پھڻيون کين ھنيون ٿي.

105:5

فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ﴿5﴾

پوءِ اولڙ گاھ جان کين ڪيائين.

106:1

لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿1﴾

قريشين کي اُلفت ڏيارڻ لاءِ.

106:2

إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿2﴾

جو سياري ۽ اونھاري جي سفر سببان کين اُلفت ڏيارڻ آھي.

106:3

فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿3﴾

تنھنڪري گُھرجين ته ھِن گھر جي (انھيءَ) پالڻھار جي عبادت ڪن.

106:4

ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿4﴾

جنھن کين بُک ۾ کاڄ کاريايو، ۽ کين ڀؤ کان امن ڏنو.

107:1

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) انھي کي ڏٺيءِ ڇا جيڪو عملن جي بدلي ملڻ کي ڪوڙ ڀانئيندو آھي.

107:2

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ﴿2﴾

پوءِ اُھو آھي جو ڇوري ٻار کي ڌِڪيندو آھي.

107:3

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿3﴾

۽ (ڪنھن کي) مسڪين جي کارائڻ تي رغبت نه ڏياريندو آھي.

107:4

فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ﴿4﴾

پوءِ انھن نمازين لاءِ وَيل آھي.

107:5

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ﴿5﴾

جي پنھنجين نمازن کان ويسلا رھندا آھن.

107:6

ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ﴿6﴾

اُھي جيڪي رياءُ ڪندا آھن.

107:7

وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ﴿7﴾

۽ اُڌاريون شيون جھليندا آھن.

108:1

إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) بيشڪ اسان توکي ڪوثر عطا ڪيو.

108:2

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿2﴾

تنھنڪري پنھنجي پالڻھار جي لاءِ نماز پڙھ ۽ قرباني ڪر.

108:3

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿3﴾

بيشڪ تنھنجو ويري ئي بي نسل آھي.

109:1

قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿1﴾

(اي پيغمبر ڪافرن کي) چؤ ته اي ڪافرؤ.

109:2

لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿2﴾

نڪي آءٌ ان جي عبادت ڪندس جنھنجي اوھين عبادت ڪندا آھيو.

109:3

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿3﴾

۽ نڪي اوھين ان جي عبادت ڪندؤ جنھن جي آءٌ عبادت ڪندو آھيان.

109:4

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ﴿4﴾

۽ نڪي آءٌ ان جي عبادت ڪندس جنھنجي اوھان عبادت ڪئي.

109:5

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿5﴾

۽ نڪي اوھين ان جي عبادت ڪندؤ جنھنجي آءٌ عبادت ڪندو آھيان.

109:6

لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ﴿6﴾

اوھان لاءِ اوھان جو دين ۽ مون لاءِ منھنجو دين آھي.

110:1

إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿1﴾

جڏھن الله جي مدد ۽ سوڀ اچي،

110:2

وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿2﴾

۽ ماڻھن کي الله جي دين ۾ ٽوليون ٽوليون ٿي گھڙندو ڏسين،

110:3

فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿3﴾

تڏھن (تون) پنھنجي پالڻھار جي ساراھ سان گڏ پاڪائي بيان ڪر ۽ کانئس بخشش گھر. بيشڪ اُھو ٻاجھ سان موٽندو آھي.

111:1

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿1﴾

ابولھب جا ھٿ ڀڳا ۽ (پاڻ به) ھلاڪ ٿيو.

111:2

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿2﴾

سندس مال ۽ جيڪي ڪمايائين تنھن کانئس (الله جو عذاب) نه ٽاريو.

111:3

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿3﴾

ڇيئي واري باھ ۾ سگھو پوندو.

111:4

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿4﴾

۽ سندس زال به، جا ڪاٺين (جي) لَڏ کڻندڙ آھي.

111:5

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿5﴾

جنھن جي ڳچيءَ ۾ کاٻر جو نوڙ پيل آھي.

112:1

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) چؤ ته الله اڪيلو آھي.

112:2

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿2﴾

الله بي احتياج آھي.

112:3

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿3﴾

نڪي ڄڻيائين، ۽ نڪي ڄڻيو ويو.

112:4

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿4﴾

۽ سندس برابر ڪوبه ڪونھي.

113:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) چؤ ته صبح جي پالڻھار جي پناھ گھران ٿو.

113:2

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

جيڪي پيدا ڪيو اٿس تنھنجي بڇڙائي کان.

113:3

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

۽ اونداھي ڪندڙ (رات) جي بڇڙائي کان جڏھن اُھا پکڙجي.

113:4

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿4﴾

۽ ڳنڍين ۾ ڦوڪيندڙين (عورتن) جي بڇڙائي کان.

113:5

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

۽ مَسَھُوء جي بڇڙائيءَ کان جڏھن (اُھو) مَسَھائي ڪري.

114:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿1﴾

(اي پيغمبر) چؤ ته ماڻھن جي پالڻھار جي پناه گھران ٿو.

114:2

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿2﴾

ماڻھن جي بادشاھ جي.

114:3

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿3﴾

ماڻھن جي (سچي) معبود جي.

114:4

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿4﴾

پٺ تي ھٽي ويندڙ (شيطان) جي وَسَوَسن جي بڇڙائي کان.

114:5

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿5﴾

جيڪي ماڻھن جي سينن ۾ وَسَوَسو وجھي ٿو.

114:6

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿6﴾

جو جنن (جي جنس) مان ھجي يا ماڻھن (جي جنس) مان.