quranmباز کردن در قرآن‌خوان

Hizb 60

Range
from 90:1 to 114:6
Surahs covered
عربی
213 ترجمه

باز کردن در قرآن‌خوان

90:1

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿1﴾

سوگند به این شهر (مکه).

90:2

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿2﴾

و تو در این شهر ساکنی (و جنگ در این شهر برای تو حلال خواهد شد).

90:3

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

و سوگند به پدر (= آدم) و فرزندانش.

90:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

یقیناً ما انسان را در رنج آفریدیم.

90:5

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ﴿5﴾

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر او (توانا و) قادر نیست؟

90:6

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ﴿6﴾

می‌گوید: «مال زیادی را تباه (و خرج) کرده‌ام».

90:7

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿7﴾

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

90:8

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿8﴾

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

90:9

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ﴿9﴾

و یک زبان و دو لب؟

90:10

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿10﴾

و او را به دو راه (خیر و شر) راهنمایی کردیم.

90:11

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿11﴾

پس به گردنۀ (سخت) قدم نگذاشت (و نیامد).

90:12

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿12﴾

و تو چه می‌دانی که گردنۀ (سخت) چیست؟

90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

آزاد کردن برده است.

90:14

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ﴿14﴾

یا طعام دادن در روز قحطی (و گرسنگی)،

90:15

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿15﴾

یتیمی را از خویشاوندان،

90:16

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ﴿16﴾

یا مستمندی خاک نشین را،

90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿17﴾

آنگاه از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند، و یکدیگر را به (محبت و) مهربانی توصیه نموده‌اند.

90:18

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿18﴾

اینان اهل سعادت‌اند (که نامۀ اعمالشان به دست راست‌شان داده می‌شوند و به بهشت می‌روند).

90:19

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿19﴾

و کسانی‌که به آیات (و نشانه‌های) ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند (که نامۀ اعمال‌شان به دست چپ‌شان داده می‌شود و به جهنم می‌روند).

90:20

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿20﴾

بر آن‌ها (از هر سو) آتشی سر پوشیده است (که راه فرار ندارند).

91:1

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

سوگند به خورشید و روشنی آن (به هنگام چاشت).

91:2

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

و سوگند به ماه هنگامی‌که بعد از آن در آید.

91:3

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

و سوگند به روز هنگامی‌که آن (=آفتاب) را روشن (و جلوه‌گر) کند.

91:4

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿4﴾

و سوگند به شب هنگامی‌که را بپوشاند.

91:5

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

و سوگند به آسمان و به آنکه آن را بنا کرد.

91:6

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

و سوگند به زمین و به آنکه آن را گسترانید.

91:7

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

و سوگند به جان (انسان) و آنکه آن را (آفرید و) نیکو گردانید.

91:8

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿8﴾

سپس بدی‌ها و پرهیزگاری‌هایش را (به او) الهام کرد.

91:9

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

محققاً هرکس که نفس خود را تزکیه (و پاک) کرد، رستگار شد.

91:10

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

و یقیناً هرکس که آن را (با گناه) آلوده ساخت، ناامید (و زیانکار) شد.

91:11

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿11﴾

(قوم) ثمود از روی سرکشی. (و طنیان‌شان، پیامبر‌شان را) تکذیب کردند.

91:12

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿12﴾

آنگاه که شقی‌ترینشان (برای اقدام به جنایت) برخاست.

91:13

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿13﴾

پس پیامبر الله (صالح) به آن‌ها گفت: «ماده شتر الله را با آبشخورش وا‌گذارید».

91:14

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

(ولی آن‌ها) او را تکذیب کردند، آنگاه ماده شتر را پی کردند، پس پروردگار‌شان به سبب گناهان‌شان بر سر‌شان عذاب آورد، و با خاک یکسان کرد.

91:15

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿15﴾

و (الله) از سرانجام آن بیم ندارد.

92:1

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ﴿1﴾

سوگند به شب هنگامی‌که (همه چیز را) بپوشاند.

92:2

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

و سوگند به روز هنگامی‌که آشکار شود.

92:3

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

و سوگند به آنکه نر و ماده را آفرید.

92:4

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

که یقیناً سعی (و تلاش) شما مختلف است.

92:5

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

پس اما کسی‌که (در راه الله) بخشید و پرهیزگاری کرد.

92:6

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿6﴾

و (سخنان) نیک را تصدیق کرد.

92:7

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ﴿7﴾

پس ما او را برای (راه) آسان توفیق می‌دهیم.

92:8

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿8﴾

و اما کسی‌که بخل ورزید و بی نیازی طلبید.

92:9

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿9﴾

و (نیز سخنان) نیک را تکذیب کرد.

92:10

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ﴿10﴾

پس به‌زودی او را به (راه) دشوار سوق می‌دهیم.

92:11

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

و هنگامی‌که سرازیر (جهنم) شود، مالش به حال او سودی نخواهد داشت.

92:12

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ﴿12﴾

مسلماً هدایت (و راهنمایی) کردن بر (عهدۀ) ماست.

92:13

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿13﴾

و محققاً آخرت و دنیا از آن ماست.

92:14

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

پس من شما را از آتشی شعله‌ور بیم دادم.

92:15

لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ﴿15﴾

به آن (آتش کسی) جز بدبخت‌ترین (مردم) در نیفتد

92:16

ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

(همان) کسی‌که (آیات ما را) تکذیب کرد

92:17

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ﴿17﴾

و به‌زودی پرهیزکار‌ترین (مردم) از آن دور داشته می‌شود.

92:18

ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

(همان) کسی‌که مال خود را (در راه الله) می‌بخشد تا پاک شود.

92:19

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ﴿19﴾

و هیچ کس را بر او نعمت (و حقی) نیست، تا بخواهد (با انفاق) پاداش دهد.

92:20

إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿20﴾

مگر (برای) بدست آوردن رضا (و خشنودی) پروردگار برترش.

92:21

وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ﴿21﴾

و به راستی خشنود خواهد شد.

93:1

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

سوگند به آغاز روز.

93:2

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

و سوگند به شب هنگامی‌که آرام گیرد.

93:3

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

(که) پروردگارت تو را وا نگذاشته و (بر تو) خشم نگرفته است.

93:4

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿4﴾

و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.

93:5

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿5﴾

و به‌زودی پروردگارت به تو (آن قدر) عطا کند که خشنود گردی.

93:6

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

آیا تو را یتیم نیافت، پس پناه داد؟!

93:7

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

و تو را (راه نایافته و) سرگشته یافت، پس هدایت کرد،

93:8

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿8﴾

و تو را فقیر یافت، پس بی‌نیاز نمود،

93:9

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿9﴾

پس (توهم) یتیم را میازار.

93:10

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿10﴾

و سؤال کننده را مران (و با او خشونت نکن).

93:11

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿11﴾

و نعمت‌های پروردگارت را باز گوکن و سپاس گذار.

94:1

أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ﴿1﴾

(ای پیامبر) آیا ما سینه‌ات را برایت نگشودیم؟

94:2

وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ﴿2﴾

و بار (سنگین) تو را از (دوش) تو بر نداشتیم؟

94:3

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ﴿3﴾

همان (باری) که بر پشت تو سنگینی می‌کرد (و نزدیک بود نیست تو را بشکند)؟

94:4

وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ﴿4﴾

و (نام و) آوازۀ تو را بلند ساختیم.

94:5

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ﴿5﴾

پس مسلماً با (هر) دشواری آسانی است.

94:6

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ﴿6﴾

مسلماً با (هر) دشواری آسانی است.

94:7

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ﴿7﴾

پس هنگامی‌که (از کار و امور دنیا) فارغ شدی (به عبادت پروردگارت) بکوش.

94:8

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ﴿8﴾

و به سوی پروردگارت راغب (و مشتاق) شو.

95:1

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ﴿1﴾

سوگند به انجیر و زیتون.

95:2

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

و سوگند به طور سینا.

95:3

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ﴿3﴾

و سوگند به این شهر امن (= مکه).

95:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ﴿4﴾

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت (و هیئت) آفریدیم.

95:5

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ﴿5﴾

سپس او را به پایین‌تر مرحله بر گرداندیم.

95:6

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ﴿6﴾

مگر کسانی‌که ایمان آوردند و کار‌های شایسته انجام دادند، پس برای آن‌ها پاداشی قطع نشدنی است.

95:7

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

پس (ای انسان) چه چیز بعد (از این همه دلایل روشن) تو را به تکذیب (روز) جزا وا‌می‌دارد؟!

95:8

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ﴿8﴾

آیا الله بهترین داوران (و حاکم مطلق) نیست؟!

96:1

ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿1﴾

(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.

96:2

خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿2﴾

(همان پروردگار که) انسان را از خون بسته آفرید.

96:3

ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿3﴾

بخوان، و پروردگارت (از همه) بزرگوار‌تر است.

96:4

ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿4﴾

(همان) کسی‌که بوسیلۀ قلم (نوشتن) آموخت.

96:5

عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿5﴾

به انسان آنچه را که نمی‌دانست آموخت.

96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿6﴾

حقا که انسان طغیان (و سرکشی) می‌کند.

96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿7﴾

چون خون را بی‌نیاز ببیند.

96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿8﴾

یقیناً بازگشت (همه) به‌سوی پروردگار تو است.

96:9

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿9﴾

(ای پیامبر) آیا دیده‌ای آن کسی‌که باز می‌دارد،

96:10

عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿10﴾

بنده‌ای را هنگامی‌که نماز می‌خواند؟

96:11

أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿11﴾

به من خبر بده اگر این (بنده) بر (راه) هدایت باشد.

96:12

أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿12﴾

یا (مردم را) به پر هیزگاری فرمان دهد (سزای کسی‌که او را آزاد دهد چیست؟).

96:13

أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿13﴾

به من خبر ده اگر این (شخص سرکش، حق را) تکذیب کرد، و روی‌گردان شد (آیا سزاوار عذاب نیست؟).

96:14

أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿14﴾

آیا نمی‌داند که مسلماً، الله (همه اعمالش را) می‌بیند؟!

96:15

كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿15﴾

چنین نیست (که او گمان می‌کند) اگر باز نیاید (و دست از شرارت بر ندارد) محققاً ناصیه‌اش = (موی پیشانی‌اش) را خواهیم گرفت و کشید.

96:16

نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿16﴾

(همان) پیشانی دروغگوی خطا کار را،

96:17

فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿17﴾

پس باید اهل مجلسش (و همدمانش) را بخواند.

96:18

سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿18﴾

ما (نیز) به‌زودی مأموران آتش را فرا می‌خوانیم.

96:19

كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿19﴾

چنین نیست (که او می‌پندارد) هرگز او را اطاعت نکن، و سجده کن و (به الله) تقرب جوی.

97:1

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿1﴾

همانا ما آن (= قرآن) را در شب قدر نازل کردیم.

97:2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿2﴾

و تو چه دانی شب قدر چیست؟!

97:3

لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿3﴾

شب قدر، بهتر از هزار ماه است.

97:4

تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿4﴾

فرشتگان و روح (= جبرئیل) در آن (شب) به فرمان پروردگارشان برای (انجام) هر کاری نازل می‌شوند.

97:5

سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿5﴾

(آن شب) تا طلوع فجر سلامتی (و رحمت) باشد.

98:1

لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿1﴾

کسانی‌که کافر شدن از اهل کتاب و مشرکان، (از آیین کفر) دست بردار نبودند تا اینکه برای آن‌ها دلیل روشنی بیاید.

98:2

رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ﴿2﴾

پیامبری از سوی الله (بیاید) که صحیفه‌های پاک را بخواند.

98:3

فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ﴿3﴾

و در آن (صحیفه‌ها) نوشته‌هایی استوار (و درست) است.

98:4

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿4﴾

و کسانی‌که به آنان کتاب داده شد (از یهود و نصاری) پراکنده نشدند (و اختلاف نکردند) مگر بعد از آنکه دلیل روشن برای آن‌ها آمد.

98:5

وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ﴿5﴾

و آنان فرمان نیافتند جز اینکه الله را بپرستند در حالی‌که دین خود را برای او خالص گردانند (و از شرک و بت برستی) به توحید (و دین ابراهیم) روی آورند. و نماز را بر پا دارند و زکات را بپردازند، و این است آیین راستین و مستقیم.

98:6

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿6﴾

بی‌گمان کسانی‌که کافر شدند از اهل کتاب و مشرکان، در آتش جهنم‌اند که در آن جاودانه خواهند ماند، آنان بدترین آفریدگان هستند.

98:7

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿7﴾

همانا کسانی‌که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، آن‌ها بهترین آفریدگان هستند.

98:8

جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ﴿8﴾

پاداش آن‌ها نزد پروردگار‌شان باغ‌های (بهشت) جاویدان است که نهر‌ها از زیر (درختان) آن جاری است، همیشه در آن خواهند ماند، الله از آن‌ها خشنود است، و آن‌ها (نیز) از او خشنودند، و این (مقام و پاداش) برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

99:1

إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ﴿1﴾

هنگامی‌که زمین با شدید‌ترین لرزه‌هایش به لرزه در آید.

99:2

وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ﴿2﴾

و زمین بار‌های سنگینش را بیرون ریزد.

99:3

وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ﴿3﴾

و انسان گوید: «آن (= زمین) را چه شده است؟!».

99:4

يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ﴿4﴾

در آن روز (زمین) تمام خبرهایش را بازگو می‌کند.

99:5

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ﴿5﴾

زیرا که پروردگارت به او (چنین) وحی (و حکم) کرده است.

99:6

يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ﴿6﴾

در آن روز مردم پراکنده (از موقف حساب) باز می‌گردند، تا اعمال‌شان به آن‌ها نشان داده شود.

99:7

فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ﴿7﴾

پس هرکس به‌اندازۀ ذره‌ای کار نیک انجام داده باشد (پاداش) آن را می‌بیند.

99:8

وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ﴿8﴾

و هرکس به‌اندازۀ ذره‌ای کار بد کرده باشد، (کیفر) آن را می‌بیند.

100:1

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ﴿1﴾

سوگند به اسب‌های دونده که نفس زنان (به‌سوی میدان) پیش می‌رفتند.

100:2

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ﴿2﴾

و سوگند به اسب‌هایی که (در اثر اصطکاک سم‌شان با سنگ‌ها) جرقۀ (آتش) ایجاد کردند.

100:3

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ﴿3﴾

باز سوگند به اسب‌های که در صبحگاهان (بر دشمن) یورش برند.

100:4

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ﴿4﴾

پس در آن هنگام گرد و غبار بر انگیرند.

100:5

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿5﴾

آنگاه به میان جمع (سپاه دشمن) در آیند، (و آن‌ها را محاصره کننده).

100:6

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ﴿6﴾

محققاً انسان در برابر (نعمت‌های) پروردگارش بسیار ناسپاس است.

100:7

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ﴿7﴾

و بی‌گمان او بر این (ناسپاسی) گواه است.

100:8

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ﴿8﴾

و همانا او علاقۀ فراوان و شدیدی به مال دارد.

100:9

أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ﴿9﴾

آیا او نمی‌داند که چون آنچه در گور‌هاست، (همه زنده و) برانگیخته شوند؟

100:10

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ﴿10﴾

وآنچه در سینه‌هاست (همه) آشکار گردد.

100:11

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ﴿11﴾

یقیناً در آن روز پروردگارشان به (وضع و حال) آن‌ها کاملاً آگاه است.

101:1

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿1﴾

فرو کوبنده.

101:2

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿2﴾

چیست (آن) فرو کوبنده؟

101:3

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿3﴾

و تو چه می‌دانی که (آن) فرو کوبنده چیست؟

101:4

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿4﴾

روزی‌که مردم مانند پروانه‌های پراکنده خواهند بود.

101:5

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿5﴾

و گوه‌ها مانند پشم رنگین حلاجی شده خواهد بود.

101:6

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿6﴾

پس اما هرکس که (در آن روز) کفۀ میزانش سنگین باشد.

101:7

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ﴿7﴾

در یک زندگی خشنود (و پسندیده‌ای) خواهد بود.

101:8

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿8﴾

و اما هرکس که کفۀ میزانش سبک باشد.

101:9

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ﴿9﴾

پس (مسکن و) پناهگاهش هاویه است.

101:10

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿10﴾

و تو چه دانی که آن (هاویه) چیست؟

101:11

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿11﴾

آتشی سوزان (و شعله‌ور) است.

102:1

أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿1﴾

افزون طلبی شما را به خود مشغول (و غافل) ساخته است.

102:2

حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ﴿2﴾

تا اینکه (مردید و) به گورستان‌ها رسیدند.

102:3

كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿3﴾

هرگز چنین نیست (که شما می‌پندارید) بزودی خواهید دانست.

102:4

ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿4﴾

باز (هم) چنین نیست، به‌زودی خواهید دانست.

102:5

كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ﴿5﴾

چنین نیست (که شما گمان می‌کنید) اگر شما به علم یقین (حقیقت را) می‌دانستید. (از فزون طلبی و غفلت دست بر می‌داشتید).

102:6

لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ﴿6﴾

قطعاً جهنم را خواهید دید.

102:7

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ﴿7﴾

سپس محققاً آن با چشم یقین خواهید دید.

102:8

ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿8﴾

آنگاه حتماً در آن روز از (همۀ) نعمت‌ها بازخواست خواهید شد.

103:1

وَٱلۡعَصۡرِ ﴿1﴾

سوگند به عصر.

103:2

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ﴿2﴾

که انسان در (خسران و) زیان است.

103:3

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ﴿3﴾

مگر کسانی‌که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، و یکدیگر را به حق سفارش نموده، و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند.

104:1

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾

وای بر هر عیب‌جوی غیبت‌کننده‌ای.

104:2

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿2﴾

(همان) کسی‌که مال فراوانی گرد آورد و شمارش کرد.

104:3

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿3﴾

گمان می‌کند که مالش او را جاودانه می‌سازد.

104:4

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿4﴾

هرگز چنین نیست (که او گمان می‌کند) مسلماً در «حطمه» انداخته خواهد شد.

104:5

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿5﴾

و تو چه دانی «حطمه» چیست؟!

104:6

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿6﴾

آتش برافروخته الهی است.

104:7

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿7﴾

(آتشی) که بر دل‌ها چیره گردد (و بسوزاند).

104:8

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿8﴾

بی‌گمان آن (آتش) بر آن‌ها فرو بسته (و ازهر سو آن‌ها را محاصره کرده است).

104:9

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿9﴾

در ستون‌های بلند ( کشیده شده) است.

105:1

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ﴿1﴾

(ای پیامبر) آیا ندیدی پروردگارت با اصحاب فیل چه کرد؟!.

105:2

أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ﴿2﴾

آیا (حیله و) نقشۀ آن‌ها را در تباهی قرار نداد؟!

105:3

وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ﴿3﴾

و پرندگانی گروه گروه بر (سر) آن‌ها فرستاد.

105:4

تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ﴿4﴾

(که) با سنگ‌های (بسیار کوچکی) از سنگ گِل (که در منقار و چنگال داشتند) به سوی آن‌ها می‌انداختند (و آن‌ها را سنگباران می‌کردند).

105:5

فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ﴿5﴾

پس آن‌ها را همچون کاه جویده شده قرار داد.

106:1

لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿1﴾

برای (شکر) الفت و انس قریش.

106:2

إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿2﴾

(همان) الفت آن‌ها در سفر‌های (تجاری) زمستانی (به یمن) و تابستانی (به شام).

106:3

فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿3﴾

پس باید پروردگار این خانۀ (کعبه) را پرستش کنند.

106:4

ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿4﴾

همان (پروردگاری) که آن‌ها را از گرسنگی (نجات و) طعام داد، و از ترس و خوف اِیمن شان داشت.

107:1

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿1﴾

(ای پیامبر) آیا کسی‌که روز جزا را تکذیب می‌کند دیده‌ای؟!

107:2

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ﴿2﴾

پس او (همان) کسی‌که یتیم را (با خشونت از خود) می‌راند.

107:3

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿3﴾

و (دیگران را) به اطعام بی‌نوا (و مسکین) ترغیب و تشویق نمی‌کند.

107:4

فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ﴿4﴾

پس وای بر نماز گزاران.

107:5

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ﴿5﴾

همان کسانی‌که از نماز‌شان غافلند.

107:6

ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ﴿6﴾

کسانی‌که خودنمایی می‌کنند.

107:7

وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ﴿7﴾

و (از پرداخت زکات و) عاریت دادن وسایل ضروری زندگی دریغ می‌ورزند.

108:1

إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿1﴾

(ای پیامبر) به راستی که ما به تو کوثر عطا کردیم.

108:2

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿2﴾

پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن.

108:3

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿3﴾

بدون شک دشمن تو، بریده نسل و بی‌عقب است.

109:1

قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿1﴾

(ای پیامبر) بگو: «ای کافران.

109:2

لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿2﴾

من نمی‌پرستم آنچه را که شما می‌پرستید.

109:3

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿3﴾

و شما (نیز) نمی‌پرستید آنچه را که من می‌پرستم.

109:4

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ﴿4﴾

و نه من پرستش‌گر آنچه شما پرستش کرده‌اید خواهم بود.

109:5

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿5﴾

و نه شما پرستش‌گر آنچه من می‌پرستم خواهید بود.

109:6

لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ﴿6﴾

(بنا بر این) آیین شما برای خود‌تان، و آیین من برای خودم».

110:1

إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿1﴾

(ای پیامبر) هنگامی‌که یاری الله و پیروزی فرا رسد.

110:2

وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿2﴾

و مردم را ببینی که گروه گروه در دین الله داخل می‌شوند.

110:3

فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿3﴾

پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از او آمرزش بخواه، همانا او بسیار توبه‌پذیر است.

111:1

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿1﴾

بریده باد هر دو دست ابو لهب و هلاک باد!

111:2

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿2﴾

مال و ثروتش و آنچه را به دست آورده بود به او سودی نبخشید.

111:3

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿3﴾

بزودی به آتش شعله‌ور در خواهد آمد.

111:4

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿4﴾

و (نیز) همسرش (ام جمیل، آن) هیزم‌کش (وارد آتش می‌شود).

111:5

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿5﴾

در گردنش طنابی از لیف خرماست.

112:1

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

(ای پیامبر) بگو: «او الله یکتا و یگانه است.

112:2

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿2﴾

الله بی‌نیاز است (و همه نیازمند او هستند).

112:3

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿3﴾

نه (فرزندی) زاده و نه زاده شده است.

112:4

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿4﴾

و هیچ کس همانند و همتای او نبوده و نیست».

113:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿1﴾

(ای پیامبر) بگو: «به پروردگار سپیده دم پناه می‌برم،

113:2

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

از شر تمام آنچه آفریده است،

113:3

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

و از شر تاریکی شب، آنگاه که همه جا را فرا گیرد.

113:4

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿4﴾

و از شر (زنان جادوگر) که با افسون در گره‌ها می‌دمند.

113:5

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

و از شر حسود آنگاه که حسد ورزد».

114:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿1﴾

(ای پیامبر) بگو: «به پروردگار مردم پناه می‌برم،

114:2

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿2﴾

فرمانروای مردم،

114:3

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿3﴾

(إله و) معبود مردم،

114:4

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿4﴾

از شر (شیطان) وسوسه‌گر باز پس رونده (به هنگام ذکر الله).

114:5

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿5﴾

همان که در دل‌های مردم وسوسه می‌کند.

114:6

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿6﴾

از جنیان (باشد) و (یا از) آدمیان».