quranm◉

Hizb 60

Range
from 90:1 to 114:6
Surahs covered
Tərcümə
213 Tərcümə

◉

90:1

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿1﴾

And içirəm bu şəhərə (Məkkəyə)!

90:2

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿2﴾

Sən də o şəhərin saki­ni­sən.

90:3

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

And olsun valideynə və onun tö­rəməsinə!

90:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾

Biz insanı çətinlik içində xəlq etdik.

90:5

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ﴿5﴾

O, heç kəsin ona gücü çat­maya­ca­ğınımı güman edir?!

90:6

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ﴿6﴾

O deyir: “Mən çoxlu var-dövlət sərf etmişəm!”

90:7

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿7﴾

O, heç kəsin onu görmə­yəcəyi­ni­mi zənn edir?!

90:8

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿8﴾

Biz ona iki göz vermə­dikmi?!

90:9

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ﴿9﴾

Eləcə də, bir dil və iki dodaq vermə­dikmi?!

90:10

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿10﴾

Onu iki yolu – doğru və əyri yolu göstərmə­dikmi?!

90:11

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿11﴾

Fəqət o, sərt yoxuşu aşa biləmədi.

90:12

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿12﴾

Sən nə bilirsən ki, sərt yoxuş nədir?

90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

O, bir kölə azad et­mək­dir

90:14

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ﴿14﴾

və ya aclıq günündə möh­taca ye­mək verməkdir –

90:15

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿15﴾

qohumluğu çatan bir ye­timə,

90:16

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ﴿16﴾

yaxud aclıqdan yerə uzan­mış ka­sıba!

90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿17﴾

Sonra isə iman gəti­rənlərdən, bir-birinə səbir töv­si­yə edən­lərdən və mərhəmət töv­si­yə edən­lərdən olmaqdır.

90:18

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿18﴾

Onlar sağ tərəf sahiblə­ridir.

90:19

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿19﴾

Ayələrimizi inkar edən­lər isə sol tərəf sahibləridir.

90:20

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿20﴾

Onları hər tərəfdən qa­playan bir Od gözləyir.

91:1

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

And olsun günəşə və onun saç­dığı şəfəqə!

91:2

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

And olsun ondan sonra zühur edən aya!

91:3

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

And olsun günəşi açıqlığa çıxar­dan gündüzə!

91:4

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ﴿4﴾

And olsun günəşi bürü­yən gecəyə!

91:5

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

And olsun göyə və onu qurana!

91:6

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

And olsun yerə və onu dö­şəyənə!

91:7

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

And olsun nəfsə və onu yaradıb kamilləşdirənə,

91:8

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ﴿8﴾

ona günahları və Allah­dan qorx­mağı təlqin edənə!

91:9

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

Nəfsini günahdan təmiz­lə­yən uğur qazanmışdır.

91:10

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

Onu günaha batıran isə ziyana uğramışdır.

91:11

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ﴿11﴾

Səmud qövmü öz azğın­lı­ğı üzün­dən Allahın elçisini inkar et­di.

91:12

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ﴿12﴾

Onların ən bədbəxti də­və­ni kəs­məyə qalxdıqda

91:13

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ﴿13﴾

Allahın elçisi onlara de­di: “Alla­hın bu dişi dəvəsi­nə to­xun­ma­yın və onun su içmə­si­nə mane olmayın!”

91:14

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

Onlar isə peyğəmbəri ya­lançı sa­yıb, dəvə­nin diz və­tə­ri­ni kəs­dilər. On­ların Rəbbi də bu günahlarına görə on­ların ha­mı­sını qı­rıb yerlə yeksan etdi.

91:15

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ﴿15﴾

Allah günahkarlara etdi­yi­nin nəti­cəsindən çəkinməz!

92:1

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ﴿1﴾

And olsun yer üzünü zül­mətə bü­rü­məkdə olan gecəyə!

92:2

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

And olsun günəşin çıx­ma­sı ilə ay­dınlaşan gün­düzə!

92:3

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

And olsun kişini və qa­dı­nı yara­dana!

92:4

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

Sizin can atdıqlarınız baş­qa-baş­qadır.

92:5

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

Kim haqqını verir və Al­lah­dan qor­xursa,

92:6

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿6﴾

və ən gözəl olan “lə ilahə illəllah” kəlməsini təsdiq edirsə,

92:7

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ﴿7﴾

Biz onu ən asan olana na­il edə­cəyik.

92:8

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ﴿8﴾

Kim də xə­sislik edərək Rəb­binə eh­tiyacı olmadığını gü­man edir­sə

92:9

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿9﴾

və ən gözəl olan “lə ilahə illəllah” kəlməsini yalan hesab edir­sə,

92:10

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ﴿10﴾

Biz onun üstünə ən çə­tin olanı yükləyəcəyik.

92:11

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

Cəhənnəmə düşdükdə var-dövləti ona fayda ver­məyəcək.

92:12

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ﴿12﴾

Şübhəsiz ki, doğru yola yönəlt­mək Bizə aiddir.

92:13

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ﴿13﴾

Sözsüz ki, Axirət də, dün­ya hə­yatı da Bizimdir.

92:14

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

Mən sizi alov saçan bir odla qor­xutdum.

92:15

لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ﴿15﴾

Ona ancaq ən bədbəxt kimsə girər.

92:16

ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

O kimsə ki, haqqı yalan sayır və ondan üz döndərir.

92:17

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ﴿17﴾

Allahdan ən çox qorxan isə o Od­dan uzaqlaşdırılar.

92:18

ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

O kimsə ki, malını Allah yolunda verir, günahlardan tə­miz­lə­nir.

92:19

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ﴿19﴾

Əvəzi veriləcək nemət üçün onun heç kəsə minnəti ol­maz.

92:20

إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿20﴾

O bunu ancaq Ən Uca Rəbbinin Üzünü dilədiyindən (ixlasla) edər.

92:21

وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ﴿21﴾

O, mütləq razı qalacaq­dır!

93:1

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

And olsun səhərə!

93:2

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

And olsun sakitləşən ge­cəyə!

93:3

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

Rəbbin nə səni tərk et­di, nə də sənə acığı tut­du.

93:4

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿4﴾

Həqiqətən, Axirət sənə dünya hə­yatından da­ha xeyir­lidir.

93:5

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿5﴾

Şübhəsiz ki, Rəbbin sənə nemət bəxş edəcək, sən də razı qa­la­caq­san.

93:6

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

Məgər O, səni yetim ça­ğın­da qo­ruyub sığınacaq ver­mə­dimi?

93:7

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

Səni çaşqın olduğun hal­da doğru yola yönəltmədimi?

93:8

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿8﴾

Kasıb olduğun zaman sə­ni varlan­dırmadımı?

93:9

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿9﴾

Elə isə yetimə xor baxma!

93:10

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿10﴾

Səndən kömək diləyəni qovma!

93:11

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿11﴾

Və Rəbbinin nemətin­dən danış.

94:1

أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ﴿1﴾

Məgər Biz sənin üçün kök­sünü aç­­madıqmı?

94:2

وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ﴿2﴾

Yükünü səndən götürmə­dikmi?

94:3

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ﴿3﴾

Onlar belini bükürdü.

94:4

وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ﴿4﴾

Biz adını sənə görə ucalt­ma­dıq­mı?

94:5

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ﴿5﴾

Sözsüz ki, hər çətinliyin ardınca asanlıq gəlir.

94:6

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ﴿6﴾

Əlbəttə ki, hər çətinliyin ardınca asanlıq gəlir.

94:7

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ﴿7﴾

İşlərini qurtaran kimi Al­lah yolunda çalış!

94:8

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ﴿8﴾

Ancaq Rəbbinə üz tut!

95:1

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ﴿1﴾

And olsun əncirə və zey­tuna!

95:2

وَطُورِ سِينِينَ ﴿2﴾

And olsun Sina dağına!

95:3

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ﴿3﴾

And olsun bu təhlükəsiz şə­hərə (Məkkəyə)!

95:4

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ﴿4﴾

Biz insanı ən gözəl su­rət­də ya­rat­dıq!

95:5

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ﴿5﴾

Sonra isə onu aşağı qatla­rın ən aşa­ğısına salacağıq.

95:6

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ﴿6﴾

Yalnız iman gətirib yaxşı iş­lər görənlər istisnadır! Onlar üçün tükənməz müka­fat­ ha­zır­lanmışdır.

95:7

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ﴿7﴾

Bundan sonra dini yalan­ saymağa səni nə məcbur edir?

95:8

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ﴿8﴾

Məgər Allah hakimlərin ən üstünü de­yilmi?

96:1

ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ﴿1﴾

Yaradan Rəbbinin adı ilə oxu!

96:2

خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ﴿2﴾

O, insanı qan laxtasından yaratdı.

96:3

ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ﴿3﴾

Oxu! Sənin Rəbbin mü­qa­yisəsiz sə­xavətə malikdir.

96:4

ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ﴿4﴾

O, qələmlə yazmağı öy­rət­di.

96:5

عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ﴿5﴾

İnsana bilmədiklərini öy­rətdi.

96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿6﴾

Xeyr! İnsan, doğrudan da, həddini aşır –

96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿7﴾

özünün ehtiyacsız oldu­ğunu zənn etdiyinə görə.

96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿8﴾

Axı son dönüşün Rəb­bi­nədir!

96:9

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿9﴾

Gördünmü o kəsi ki, ma­ne olur –

96:10

عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿10﴾

bir bəndəyə namaz qıl­dı­ğı zaman?

96:11

أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿11﴾

Söylə görək, əgər o bən­də doğru yoldadırsa,

96:12

أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿12﴾

yaxud Allahdan qorx­ma­ğı əmr edirsə, onda necə olsun?

96:13

أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿13﴾

Söylə görək, əgər o kafir haqqı yalan sayıb üz dön­də­rib­sə, on­da necə olsun?

96:14

أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿14﴾

Məgər o bilmir ki, Allah görür?!

96:15

كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿15﴾

Xeyr! Əgər yaramaz əmə­linə son qoy­­ma­sa, Biz onun kə­ki­lin­dən tuta­cağıq –

96:16

نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ﴿16﴾

yalançı, günahkar kəki­lindən.

96:17

فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ﴿17﴾

Qoy öz yığnağını ça­ğır­sın.

96:18

سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿18﴾

Biz də əzab mələklərini çağıra­cağıq.

96:19

كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ﴿19﴾

Xeyr, sən ona qulaq as­ma! Səcdə qıl və Allaha ya­xınlaş!

97:1

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ﴿1﴾

Həqiqətən, Biz Qu­ranı Qədr gecə­sində nazil et­dik!

97:2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ﴿2﴾

Sən haradan biləsən ki, Qədr gecəsi nədir?

97:3

لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ﴿3﴾

Qədr gecəsi min aydan xeyirlidir.

97:4

تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ﴿4﴾

O gecə Rəbbinin izni ilə mələklər və Ruh Cəbrail hər işə görə ye­rə enirlər.

97:5

سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ﴿5﴾

O gecə sübh açılanadək əmin-aman­lıq olur.

98:1

لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿1﴾

Kitab əhlindən və müş­rik­lərdən inkar edənlər onlara açıq-ay­dın dəlil gəl­mə­yincə küfr­lə­rin­dən əl çəkmədilər.

98:2

رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ﴿2﴾

Bu dəlil pak səhifələri oxu­yan Allahın göndərdiyi El­çidir.

98:3

فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ﴿3﴾

Onların içində doğru ya­zılar var.

98:4

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ﴿4﴾

Kitab verilənlər onlara yal­nız ay­dın bir dəlil gəldikdən sonra fir­qələrə bölündülər.

98:5

وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ﴿5﴾

Halbuki onlara, dini məhz Allaha məxsus edərək, hənif­lər ki­­mi ibadət et­mək, namaz qıl­maq və zəkat vermək əmr olun­muş­du. Doğru din də elə bu­dur!

98:6

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿6﴾

Şübhəsiz ki, Kitab əhlin­dən və müş­riklərdən inkar edənlə­r, içində əbədi qa­la­caqları Cə­­hən­nəm odunda ola­caqlar. On­lar məx­lu­qatın ən pisi­dirlər.

98:7

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ﴿7﴾

İman gətirib yaxşı işlər görənlərə gəlincə, onlar məxluqatın ən yax­şılarıdır.

98:8

جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ﴿8﴾

Onların Rəbbinin yanın­da­kı mü­ka­fatı ağacları al­tın­dan çay­lar axan, içində əbədi qa­la­caq­ları Ədn cən­nətləridir. Allah on­lar­dan ra­zı­dır, onlar da On­dan ra­zı­dır­lar. Bu nemətlər, Rəb­bin­dən qorxan kim­sələrdən ötrü­dür!

99:1

إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ﴿1﴾

Yer titrəyib lərzəyə gələ­cəyi zaman;

99:2

وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ﴿2﴾

Yer öz yükünü bayıra ata­cağı

99:3

وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ﴿3﴾

və insan: “Ona nə olub?”– deyə­cəyi zaman –

99:4

يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ﴿4﴾

həmin gün yer öz əh­va­lat­larını da­­nışacaq.

99:5

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ﴿5﴾

Çünki Rəbbin ona vəhy edəcək.

99:6

يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ﴿6﴾

O gün insanlar əməl­ləri­nin onlara göstərilməsi üçün dəs­tə-dəs­tə gələ­cəklər.

99:7

فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ﴿7﴾

Zərrə qədər yaxşılıq edən əvəzini alacaqdır.

99:8

وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ﴿8﴾

Zərrə qədər pislik edən də əvəzini alacaqdır.

100:1

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ﴿1﴾

And olsun tövşüyə-töv­şü­yə ça­pan­lara!

100:2

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ﴿2﴾

And olsun dırnaqları ilə qı­ğılcım çı­xaranlara!

100:3

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ﴿3﴾

And olsun sübh çağı həm­lə edən­lərə ki,

100:4

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ﴿4﴾

hücuma keçib tozanaq qal­dıraraq

100:5

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿5﴾

qoş­unun içərisinə soxu­lur­lar.

100:6

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ﴿6﴾

Həqiqətən, insan Rəbbinə qarşı ya­man nankordur.

100:7

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ﴿7﴾

Özü də bunun şahididir.

100:8

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ﴿8﴾

Həqiqətən, o, var-dövlətə çox hə­risdir.

100:9

أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ﴿9﴾

Məgər o bilmir ki, qə­bir­lərdə olan­lar çıxardılacağı

100:10

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ﴿10﴾

və kökslərdə olanlar aş­kar edilə­cəyi zaman –

100:11

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ﴿11﴾

məhz o gün Rəbbi on­lar­dan xə­bərdar ola­caq?

101:1

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿1﴾

Qəlbləri qorxuya salan Qariə!

101:2

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿2﴾

Nədir Qariə?

101:3

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿3﴾

Sən nə bilirsən ki, nədir Qariə?

101:4

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿4﴾

O gün insanlar ətrafa sə­pə­lənmiş pərvanələr tək ola­caq­lar.

101:5

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿5﴾

Dağlar isə didilmiş yun görkəmi alacaq.

101:6

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿6﴾

O gün kimin tərəziləri ağır gələrsə,

101:7

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ﴿7﴾

xoşbəxt güzəran sürəcək.

101:8

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿8﴾

Kimin tərəziləri yüngül gə­lərsə,

101:9

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ﴿9﴾

məskəni Haviyə olacaq­.

101:10

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿10﴾

Sən nə bilirsən ki, o Haviyə nədir?

101:11

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿11﴾

O, çox qızmar bir od­dur!

102:1

أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿1﴾

Çoxluğa hərisliyiniz ba­şı­nızı o qə­dər qatdı ki,

102:2

حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ﴿2﴾

nəhayət, qəbirləri zi­ya­rət etdi­niz.

102:3

كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿3﴾

Yox-yox! Siz aqibətinizi hök­mən biləcəksiniz!

102:4

ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ﴿4﴾

Bir də yox! Siz aqibətinizi tezliklə biləcəksiniz!

102:5

كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ﴿5﴾

Xeyr! Kaş ki, yəqin biləy­di­niz.

102:6

لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ﴿6﴾

Siz Cəhənnəmi mütləq gö­rəcək­siniz!

102:7

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ﴿7﴾

Onu həqiqətən öz gözü­nüzlə müt­ləq görəcəksi­niz!

102:8

ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿8﴾

Sonra, o gün nemətlər ba­rəsində hökmən sorğu-suala tu­tu­la­caq­sınız.

103:1

وَٱلۡعَصۡرِ ﴿1﴾

And olsun axşam çağına!

103:2

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ﴿2﴾

Həqiqətən, insan ziyan içə­risin­dədir.

103:3

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ﴿3﴾

Yalnız iman gətirib yaxşı işlər gö­rənlər, bir-biri­nə haqqı məs­lə­hət görən­lər­­ və bir-bi­ri­nə səbirli olmağı məsləhət edən­lər­dən baş­qa.

104:1

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾

Hər bir qeybət edənin, tə­nə vura­nın vay halına!

104:2

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ﴿2﴾

O şəxs ki, mal-dövlət top­layıb onu təkrar-təkrar sayır

104:3

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ﴿3﴾

və elə güman edir ki, var-dövləti onu əbədi saxlaya­caq­.

104:4

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ﴿4﴾

Xeyr! O, mütləq Hutə­mə­yə atıla­caq.

104:5

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ﴿5﴾

Sən haradan biləsən ki, Hu­təmə nədir?

104:6

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ﴿6﴾

Bu, Allahın qaladığı Od­dur.

104:7

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ﴿7﴾

O Od ki, qalxıb ürəklərə çatacaq.

104:8

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ﴿8﴾

Həqiqətən, bu Od onların üzərində qapanacaq.

104:9

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ﴿9﴾

Özləri də orada yüksək di­rəklərə bağlanmış olacaq­lar.

105:1

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ﴿1﴾

Rəbbinin fil sahiblərinə nələr etdi­yini görmədinmi?

105:2

أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ﴿2﴾

Məgər Rəbbin onların hiy­ləsini do­laşığa salmadımı?

105:3

وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ﴿3﴾

Onların üzərinə qatar-qa­tar quşlar göndərdi.

105:4

تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ﴿4﴾

O quşlar ki, onların üs­tü­nə odda bişmiş bərk gil­dən daş­lar yağ­dır­dı.

105:5

فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ﴿5﴾

Allah onları sanki yeyil­miş əkin yarpağına döndərdi.

106:1

لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ﴿1﴾

Qureyşin birliyi xatirinə,

106:2

إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ﴿2﴾

onların qış və yay səfər­lə­rindəki birliyi xatirinə

106:3

فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ﴿3﴾

qoy onlar bu Evin Rəb­bi­nə ibadət etsinlər.

106:4

ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ﴿4﴾

Allah onlara aclıqdan son­ra yemək verdi və qorxu­dan sonra əmin-amanlıq bəxş etdi.

107:1

أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿1﴾

Dini yalan sayan o kim­sə­ni gör­dünmü?

107:2

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ﴿2﴾

O elə adamdır ki, yetimi qovar

107:3

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿3﴾

və heç kəsi kasıba əl tut­ma­ğa sövq etməz.

107:4

فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ﴿4﴾

Vay halına namaz qılan­la­rın –

107:5

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ﴿5﴾

o kəslərin ki, onlar na­maz­larında səhlənkardırlar.

107:6

ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ﴿6﴾

Onlar riyakardırlar

107:7

وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ﴿7﴾

və az bir şey verməkdən belə im­tina edirlər.

108:1

إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿1﴾

Həqiqətən, Biz Kovsəri sə­nə ba­ğışladıq.

108:2

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿2﴾

Sən də Rəbbin üçün na­maz qıl və qurban kəs!

108:3

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿3﴾

Doğrusu, sənə ədavət bəs­ləyənin özü sonsuzdur.

109:1

قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿1﴾

De: “Ey kafirlər!

109:2

لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ﴿2﴾

Mən sizin ibadət etdik­lə­rinizə iba­dət etmərəm,

109:3

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿3﴾

siz də mənim ibadət et­di­yimə iba­dət edən deyilsi­niz.

109:4

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ﴿4﴾

Mən sizin ibadət etdik­lə­rinizə iba­dət edən deyiləm,

109:5

وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ﴿5﴾

siz də mənim ibadət etdi­yimə iba­dət edən deyilsi­niz.

109:6

لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ﴿6﴾

Sizin dininiz sizə, mənim dinim də mənədir!”

110:1

إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿1﴾

Allahın köməyi və qələbə gəldiyi zaman,

110:2

وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿2﴾

insanların dəstə-dəstə Alla­hın di­ninə girdiklərini gör­dük­də,

110:3

فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿3﴾

həmd ilə Rəbbini təriflə və Ondan bağış­lanmağını dilə. Hə­qi­qə­tən, O, töv­bələri qəbul edəndir!

111:1

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿1﴾

Əbu Ləhəbin əlləri quru­sun, qu­rudu da!

111:2

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿2﴾

Nə var-dövləti, nə də qa­zandıqları onu qurtara bilmə­yəcək.

111:3

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿3﴾

O, alovlanan oda atıla­caq­.

111:4

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿4﴾

Onun odun şələsi daşı­yan arvadı da.

111:5

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿5﴾

Arvadının boynunda xur­ma lif­lə­rindən kəndir olacaq­.

112:1

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

De: “O Allah Təkdir!

112:2

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿2﴾

Allah Möhtac deyildir.

112:3

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿3﴾

O, nə doğub, nə də doğulub,

112:4

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿4﴾

Onun bənzəri də yox­dur”.

113:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿1﴾

De: “Sığınıram sübhün Rəb­binə!

113:2

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

Məxluqatının şərindən,

113:3

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

çökən zülmətin şərindən,

113:4

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿4﴾

düyünlərə üfürən cadugər qa­dın­la­rın şərindən

113:5

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

və həsəd apardığı zaman pa­xı­lın şə­rindən!”

114:1

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿1﴾

De: “Sığınıram insanların Rəb­binə,

114:2

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿2﴾

insanların Hökmdarına,

114:3

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿3﴾

insanların məbuduna!

114:4

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿4﴾

Vəsvəsə verənin, Allahın adı çəki­ləndə isə hövlündən geri çəki­lən şeyta­nın şərindən.

114:5

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿5﴾

O şeytan ki, insanların ürək­lərinə vəsvəsə salır,

114:6

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿6﴾

cinlərdən də olur, insan­lar­dan da!”