أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
زمين کي وڇاڻو نه ڪيو اٿون ڇا؟
481 آيت · موضوع · sd
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
زمين کي وڇاڻو نه ڪيو اٿون ڇا؟
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ﴿٧﴾
۽ جبلن کي ميخون؟
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ﴿٨﴾
۽ اوھان کي جوڙو جوڙو (نر ۽ مادي) بڻايوسون.
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ﴿٩﴾
۽ اوھان جي ننڊ کي فرحت بڻايوسون.
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ﴿١٠﴾
۽ رات کي ڍَڪ ڪيوسون.
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ﴿١١﴾
۽ ڏينھن کي گذران (جو وقت) ڪيوسون.
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ﴿١٢﴾
۽ اوھان جي مٿون ست مُحڪم (آسمان) بڻاياسون.
وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ﴿١٣﴾
۽ ھڪ چمڪندڙ ڏيئو (سج) بڻايوسون.
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ﴿١٤﴾
۽ ڪڪرن مان پلٽندڙ پاڻي وسايوسون.
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ﴿١٥﴾
ته اُن سان اَن ۽ سَلا ڄمايون.
وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا ﴿١٦﴾
۽ گھاٽاباغ (به).
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ﴿١٧﴾
بيشڪ فيصلي جو ڏينھن ھڪ مقرر مھل آھي.
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ﴿١٨﴾
جنھن ڏينھن صُور ۾ ڦوڪبو ته اوھين ٽوليون ٽوليون ٿي ايندؤ.
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﴿١٩﴾
۽ آسمان کولبو پوءِ دروازا ٿي پوندو.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
۽ جبل ھلائبا پوءِ رُڃ وانگر ٿيندا.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﴿٢١﴾
بيشڪ دوزخ انتظار ڪڍڻ وارو آھي.
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ ﴿١﴾
جڏھن آسمان ڦاٽندو.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٢﴾
۽ پنھنجي پالڻھار جو حُڪم ڪن ڏئي ٻڌندو ۽ (ٻڌڻ) حق اٿس.
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ﴿٣﴾
۽ جڏھن زمين پکيڙبي.
وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ ﴿٤﴾
۽ جيڪي اُن ۾ ھوندو سو (سڀ) ڪڍي اُڇليندي ۽ خالي ٿيندي.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٥﴾
۽ پنھنجي پالڻھار جو حُڪم ڪن ڏئي ٻڌندي ۽ (ٻڌڻ) حق اٿس.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ﴿١٧﴾
(ماڻھو) اُٺن ڏانھن نه ڏسندا آھن ڇا؟ ته ڪيئن خلقيا ويا.
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ﴿١٨﴾
۽ آسمان ڏانھن ته ڪيئن مٿي ڪيو ويو.
وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ﴿١٩﴾
۽ جبلن ڏانھن ته ڪيئن کڙا ڪيا ويا.
وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ﴿٢٠﴾
۽ زمين ڏانھن ته ڪيئن وڇائي وئي.
فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ﴿٢١﴾
پوءِ (اي پيغمبر) تون، رڳو نصيحت ڪرڻ وارو آھين.
لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ﴿٢٢﴾
تون مٿن ڪو داروغو نه آھين.
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾
پر جنھن مُنھن موڙيو ۽ ڪُفر ڪيو.
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ﴿٢٤﴾
تنھن کي الله وڏي عذاب جي سزا ڏيندو.
إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ﴿٢٥﴾
بيشڪ اسان ڏانھن سندن موٽڻ آھي.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾
وري بيشڪ سندن حساب وٺڻ اسان جي ذمي آھي.