أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
آيا موږ ځمكه فرش نه ده ګرځولې.
481 آیت · موضوعات · ps
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
آيا موږ ځمكه فرش نه ده ګرځولې.
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ﴿٧﴾
او غرونه مېخونه؟
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ﴿٨﴾
او تاسي مو جوړه جوړه پيدا كړي ياست.
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ﴿٩﴾
او ګرځولی دی موږ خوب ستاسو آرام.
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ﴿١٠﴾
او ګرځولې ده موږ شپې لره جامه.
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ﴿١١﴾
او ګرځولې ده موږ ورځ وخت د ګټلو د روزۍ.
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ﴿١٢﴾
او جوړ کړي مو دي ستاسې له پاسه اووه آسمانونه کلک.
وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ﴿١٣﴾
او جوړ کړی دی موږ چراغ ځلیدونکی.
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ﴿١٤﴾
او له ډكو ورېځو مو پرله پسې اوبه را ورولې دي.
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ﴿١٥﴾
ترڅو پرې غلې دانې او شنه ګيا راوټوكوو.
وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا ﴿١٦﴾
او ګڼ باغونه.
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ﴿١٧﴾
بېشكه د پرېكړې ورځ يو ټاكلى وخت دى.
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ﴿١٨﴾
كومه ورځ چې په شپېلۍ كې پو كړى شي نو بيا به تاسي ډلې ډلې راځئ.
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﴿١٩﴾
او آسمان به پرانيستل شي نو دروازې دروازې به وي.
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
او روان به کړی شي غرونه نو شي به په څېر د شګې.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﴿٢١﴾
بېشكه چې دوزخ يو څارنځى دى.
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ ﴿١﴾
کله چې اسمان وچوي.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٢﴾
او د خپل پالونکي حکم واوري او ومني او هغه د همدې وړ دی.
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ﴿٣﴾
او کله چې ځمکه وغوړول شي.
وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ ﴿٤﴾
او څه چې پکې دي هغه را وغورځوي او خالي شي.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٥﴾
او د خپل پالونکي حکم واوري او ومني او هغه د همدې وړ دی.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ﴿١٧﴾
ایا هغوی اوښانو ته نه ګوري چې څنګه پیدا کړل شوي دي.
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ﴿١٨﴾
او اسمان ته چې څنګه اوچت کړل شوی دی.
وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ﴿١٩﴾
او غرونو ته چې څنګه درول شوي دي.
وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ﴿٢٠﴾
او ځمکې ته چې څنګه غوړول شوې ده.
فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ﴿٢١﴾
نو نصیحت کوه! ته خو یوازې نصیحت کوونکی یې.
لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ﴿٢٢﴾
ته پر هغوی جبر کوونکی نه يې.
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾
پرته له هغه چا چې مخ واړوي او ګقر کوي.
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ﴿٢٤﴾
نو هغه ته به الله سزا ورکړي ښه لويه سزا.
إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ﴿٢٥﴾
بېشکه د هغوی را ګرځېدل زموږ لوري ته دي.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾
بيا بېشکه حساب هم زموږ پر غاړه دی.