أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
Оё Мо заминрро бистаре насохтем?
481 Оят · Мавзӯъҳо · tg
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ﴿٦﴾
Оё Мо заминрро бистаре насохтем?
وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ﴿٧﴾
Ва кӯҳҳоро мехҳое нанамудаем, то замин устувор истад?!
وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ﴿٨﴾
Ва шуморо ҷуфт-ҷуфт (марду зан) офаридем.
وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ﴿٩﴾
Ва хобатонро мояи оромиш қарор додем, то баданҳоятон роҳат кунад.
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ﴿١٠﴾
Ва шабро пӯшишатон қарор додем, ки бо торикиаш шуморо фаро мегирад, чунон ки дар бар дорандаи либосро мепӯшонад.
وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ﴿١١﴾
Ва рӯзро вақти талоши маъош (касб) қарор додем, то барои ободии ҳаёти худ саъю кӯшиш намоед.
وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ﴿١٢﴾
Ва бар болои саратон ҳафт осмони устувор бино кардем, ки дар он шикофӣ ва нуқсон нест.
وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ﴿١٣﴾
Ва хуршедро чароғи равшане офаридем.
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ﴿١٤﴾
Аз абрҳои боронафшон оби фаровоне нозил кардем,
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ﴿١٥﴾
то бо василаи он донаву наботот бирӯёнем барои мардумон ва ҳайвонот
وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا ﴿١٦﴾
ва ба василаи он низ бӯстонҳои дарҳампечидаро ато фармоем.
إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ﴿١٧﴾
Бегумон рӯзи доварӣ (қиёмат,) рӯзест муъайян, барои аввалину охирин
يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ﴿١٨﴾
Рӯзе, ки дар сур дамида шавад ва шумо онгоҳ гурӯҳ-гурӯҳ меоед. (Яъне, ҳамаи уммат бо ҳамроҳи пешвоёнашон меоянд.)
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ﴿١٩﴾
Осмон шикофта шавад ва ҳар сурохӣ даре бошад, то фариштагон аз он дарвозаҳо фуруд оянд
وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
Ва кӯҳҳо, баъди устувор будан равон сохта шаванд ва чун саробе несту нобуд гарданд.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ﴿٢١﴾
Бегумон ҷаҳаннам камингоҳест, дар интизори кофирон ва барои онҳо омода шудааст
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ ﴿١﴾
Чун осмон дар рӯзи қиёмат шикофта шавад
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٢﴾
ва ба фармони Парвардигораш гӯш диҳад ва ҳақ бувад, ки чунин кунад
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ﴿٣﴾
ва ҳангоме ки замин бозкашида ва паҳн мешавад ва кӯҳҳои он дар ҳам кӯбида шавад
وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ ﴿٤﴾
ва ҳар чиро ки дар дарун дорад аз хазинаҳо ва мурдаҳо берун партояд ва холӣ гардад
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٥﴾
ва ба фармони Парвардигораш гӯш диҳад ва ҳақ бувад, ки чунин кунад.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ﴿١٧﴾
Оё кофирон ба шутур наменигаранд, ки чӣ гуна офарида шудааст?
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ﴿١٨﴾
Ва ба осмон, нигоҳ намекунанд, ки чӣ гуна бардошта шудааст?
وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ﴿١٩﴾
Ва ба кӯҳҳо, наменигаранд, ки чӣ гуна барқарор гардидаанд?
وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ﴿٢٠﴾
Ва ба замин, наменигаранд, ки чӣ гуна густурда шудааст?
فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ﴿٢١﴾
Пас панд деҳ эй Расул, ки ту панддиҳандае ҳастӣ. Ва ғамгин мабош аз он касоне, ки ҳақро қабул надоранд!
لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ﴿٢٢﴾
Ту бар онон фармонраво нестӣ, то ононро ба имон овардан маҷбур кунӣ.
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾
Магар, он кас кӣ рӯй гардонд аз панду насиҳат ва кофир шуд ва бар куфраш давомат кард.
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ﴿٢٤﴾
Аллоҳ бо бузургтарин азоб ӯро азоб мекунад.
إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ﴿٢٥﴾
Албатта бозгашташон баъди марг ба сӯи Мост.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾
Онгоҳ ҳисоби онон бар ӯҳдаи Мо аст.