لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
بازگشتگاه برای سرکشان است.
710 آیه در این موضوع، متن عربی با ترجمه فارسی.
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
بازگشتگاه برای سرکشان است.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
مدت زمانی دراز در آنجا بمانند.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
و در آنجا نه (چیز) خنکی میچشند و نه آشامیدنی (گوارایی خواهند داشت).
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
جز آبی سوزان، و (مایعی که) چرک و خون (است).
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
(این) کیفری است مناسب و در خور (اعمالشان)
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
زیرا که آنها هیچ امیدی به (روز) حساب نداشتند.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
و آیات ما را بشدّت تکذیب کردند.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
و ما همه چیز را (در کتاب لوح محفوظ) بشمارش نوشتیم.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
پس (کیفر اعمال خود را) بچشید، که چیزی جز عذاب بر شما نمیافزاییم!
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
پس هنگامیکه (آن) حادثۀ بزرگ (قیامت) فرا رسد،
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
در آن روز انسان (تمام اعمال و) تلاشهای خود را به یاد آورد.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
و جهنم برای هر بیننده آشکار میشود.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
پس آن کس که طغیان (و سرکشتی) کرده باشد.
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
و زندگی دنیا را (بر آخرت) ترجیح داده باشد.
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
پس بی ترید جهنم جایگاه اوست.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
پس هنگامیکه (آن) صدای مهیب (قیامت) فرا رسد.
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
روزیکه انسان از برادرش میگریزد.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
و از مادرش و از پدرش.
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
و از زنش و فرزندانش (نیز میگریزد).
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
در آن روز هرکس را کاری است که او را به خود مشغولش دارد.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
چهرههایی در آن روز گشاده و روشن است.
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
خندان و شاد است.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
و چهرههایی در آن روز غبار آلود است.
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
سیاهی (و تاریکی) آنها را پوشانده است.
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
اینان همان کافران فاجرند.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﴿٧﴾
هرگز چنین نیست (که کافران پنداشتهاند) حقا که نامۀ (اعمال) بدکاران در سجین است.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ﴿٨﴾
و تو چه دانی که سجین چیست؟!
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﴿٩﴾
کتابی است که (اعمال بدکاران در آن) نوشته شده است.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
در آن روز وای بر تکذیب کنندگان!
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
آنان که روز جزا را (انکار و) تکذیب میکنند.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
و جز ستمکاران گنهکار (کسی) آن (روز) را تکذیب نمیکنند.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
چون آیات ما بر او تلاوت شود، گوید: «(این) افسانههای گذشتگان است».
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﴿١٤﴾
هرگز چنین نیست (که آنها گمان میکنند) بلکه (بسبب) آنچه کردهاند بر دلهایشان زنگار بسته است.
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﴿١٥﴾
هرگز چنین نیست (که آنها میپندارند) بیگمان آنها در آن روز از (دیدار) پروردگارشان یقیناً محجوب و محرومند.
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١٦﴾
سپس (بعد از حساب) مسلماً وارد دوزخ میشوند.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
آنگاه به آنها گفته میشود: «این (آتش) همان جیزی است که آن را تکذیب میکردید!».
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
هرگز چنین نیست (که شما گمان میکنید) هنگامیکه زمین سخت درهم کوبیده شود (و هموار گردد).
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
و پروردگارت (برای دادرسی) بیاید و (نیز) فرشتگان صف در صف (بیانید).
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
و در آن روز جهنم آورده شود، در آن روز انسان متذکر میشود، و (اما) این تذکر چه فایدهای برای او دارد؟!
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
میگوید: «ای کاش (در دنیا) برای (این) زندگیم (چیزی از) پیش فرستاده بودم.
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
پس در آن روز هیچ کسی همانند عذاب او (= الله) عذاب نمیکند.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
و هیچ کس همچون بند کشیدن او (= الله) کسی را بند نکشد.
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
«ای روح آرام یافته.
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
به سوی پروردگارت باز گرد، در حالیکه تو از او خوشنودی و او از تو خشنود است.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
پس در زمرۀ بندگان (خاص) من در آی.
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
و به بهشت من وارد شو»
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
حقا که انسان طغیان (و سرکشی) میکند.
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
چون خون را بینیاز ببیند.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
یقیناً بازگشت (همه) بهسوی پروردگار تو است.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
(ای پیامبر) آیا دیدهای آن کسیکه باز میدارد،