لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
ва барои саркашон бозгаштгоҳест.
710 Оят · Мавзӯъҳо · tg
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
ва барои саркашон бозгаштгоҳест.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
Замонҳои дароз дар он ҷо абадӣ бошанд.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
Дар он ҷо на ҳавои хунукӣ мечашанду на нӯшиданиҳои фораме менӯшанд,
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
фақат оби ҷушону хуну чирк нӯшанд.
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
Ин ҷазоест мувофиқи кирдорашон, ки дар ин дунё чунин амал карда буданд.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
Бегумон, ки онон ба рӯзи ҳисоб умед надоштанд ва наметарсиданд
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
Ва оёти Моро ба куллӣ дурӯғ мешумурданд ва ба он чӣ Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) оварда буд, онро тасдиқ надоштанд
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
Ва ҳама чизро донистаем ва дар, китобе сабт кардаем.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
Пас таъми талхии азобро бичашед, эй кофирон, ки дар ҳаққи шумо ҷуз азобе нахоҳем афзуд.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
Чун он ҳодисаи бузурги қиёмат даррасад,
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
рӯзе, ки одамӣ ҳамаи амалҳои худро аз неку бад ба ёд оварад
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
ва дӯзах барои ҳар фарди бино ошкор ва намоён мегардад.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
Пас ҳар кӣ аз ҳад гузашта бошад дар куфру исён
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
ва зиндагии инҷаҳонро бар зиндагии охират ихтиёр карда бошад,
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
бегумон ҷаҳаннам ҷойгоҳи ӯст.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
Пас ҳангоме ки он бонги гӯшкаркунанда рӯзи қиёмат, ки гӯшҳоро кар месозад, даррасад,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
рӯзе, ки одамӣ аз ҳавли он рӯз аз бародараш бигурезад
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
ва аз модару падараш
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
ва аз ҳамсару фарзандонаш.
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
Ҳар касеро аз онон дар он рӯзи қиёмат коре ҳаст, ки ӯро ба худ машғул медорад.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
Дар он рӯз чеҳраҳое шод ва дурахшонанд,
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
хандонанду шодонанд.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
Ва чеҳраҳои дӯзахиён дар он рӯз ғуборолуданд,
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
торикӣ онҳоро фурӯ мепӯшонад.
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
Инҳо кофиронанд, ки ба неъматҳои Аллоҳ куфр оварданд ва оётҳои Ӯро дурӯғ бароварданд ва бадкоронанд, ки ба маҳорими Аллоҳ ҷуръат карданд.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﴿٧﴾
Ҳақиқатан бозгашти бадкорон ҷои танг аст.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ﴿٨﴾
Ва ту чи медони он тангӣ чист? Ҳамоно он ҷой зиндонест, ки дар он азоби дардовар аст.
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﴿٩﴾
Ва барояшон китобест навишташуда! На дар он чизе афзуда мешавад ва на кам карда мешавад.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
Дар он рӯз вой бар ҳоли дурӯғшуморандагон,
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
онон, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ меҳисобанд!
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
Ва он рӯзро ба ҷуз ҳар ситамгари гунаҳкор касе дурӯғ намешуморад.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
Чун оёти Мо бар ӯ хонда шуд, ғуфт: «Афсонаҳои пешиниён аст!» Амр чунин нест, ки мепиндоранд, балки он каломи Аллоҳ аст ва ба тариқи ваҳй ба сӯи паёмбараш фиристода шудааст.
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﴿١٤﴾
Чунин нест, ки мегӯянд, балки корҳое, ки карда буданд аз гуноҳ бар дилҳошон ғолиб шуда занг бастааст.
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﴿١٥﴾
Чунин нест, ки мегӯянд, бегумон онон дар он рӯз аз дидори Парвардигорашон маҳрум бошанд.
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١٦﴾
Пас онҳо ба ҷаҳаннам дароянд, ҳарорати гармии онро мечашанд.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
Сипас ба онҳо гуфта мешавад: «Ин аст он чӣ дурӯғаш мешумурдед!»
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
На! Ҳаргиз чунин нест, ки мегӯед, чун замин шикаста шавад ва пора-пора гардад
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
ва Парвардигори ту барои ҳисобу китоби халқаш ояд ва фариштагон саф - саф ҳозир шаванд.
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
Ва дар он рӯз ҷаҳаннамро ҳозир оранд, кофир панд гирад ва тавба кунад. Ва чӣ ҷои панд гирифтан бошад?
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
Мегӯяд: «Эй кош, ки барои ҳаёти ҷовидонаи худ пешопеш некиҳое мефиристодам». Ва чӣ ҷои пушаймонӣ аст, ки дар дунё пушаймон нашуд ва тавба накард?
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
Пас дар он рӯзи душвор касе чун азоби Ӯ азоб накунад
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
ва ҳеҷ кас монанди занҷири Ӯ ба занҷир накашад.
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
Гуфта шавад: Эй рӯҳи оромишёфта, ба зикри Аллоҳ
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
хушнуду писандида ба сӯи Парвардигорат бозгард
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
ва дар зумраи бандагони солеҳи Ман дохил шав!
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
ва ба ҳамроҳашон ба биҳишти Ман дарой!
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
Ҳаққо, ки одамӣ аз ҳад мегузарад,
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
ҳар гоҳ ки хештанро тавонгар бинад.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
Ҳароина, бидонад ҳар як саркаш, ки бозгашт ба сӯи Парвардигори туст. Пас ҳар як инсонро мувофиқи амалаш подошу ҷазо хоҳад дод.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
Эй Паёмбар, оё диди он касро, ки манъ мекунад,