لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
د سركښانو استوګنځى دی.
710 آیت · موضوعات · ps
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
د سركښانو استوګنځى دی.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
اوسیږي به هغه کې تر ډیرې مودې پورې.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
نه به يخوالى پكى وڅكي او نه څښاك.
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
پرته له خوټېدلو اوبو او زوو.
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
سمه برابره بدله ده.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
په رېښتيا هغوى د هيڅ حساب هيله نه درلوده.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
او زموږ آيتونه يې دروغ ګڼلي وو.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
او موږ هرڅه په شمېر ليكلي وو.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
نو ويې څكئ! اوس به موږ پرته له عذابه نور څه در زيات نه كړو.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
نو كله چې هغه لوى افت راشي.
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
هغه ورځ چې انسان ته خپل كړي عملونه ورياد شي.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
او دوزخ به هر هغه چا ته څرګند كړى شى چې ويني يې.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
بيا نو چا چې سركښي كړې وي.
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
او دنيوي ژوند يې غوره ګڼلى وي.
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
په رېښتيا همدا دوزخ به يې استوګنځى وي.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
نو كله چې هغه كڼوونكې چيغه راشي.
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
هغه ورځ چې انسان به له خپله وروره تښتي.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
او له خپلې مور او پلاره.
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
او له مېرمنې او زامنو يې.
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
د هغوى د هر سړي به هغه ورځ داسې حالت وي چې (له نورو يې) بې پروا كوي.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
ځينې مخونه به هغه ورځ روښانه وي.
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
خندېدونكي خوشاله به وي.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
او پرځينو مخونو به هغه ورځ دوړې وي.
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
توروالى به پرې خپور وي.
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
همدغه خلك كافران – فاجران دي.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﴿٧﴾
هيڅکله نه، پرته له شکه د بې لارې خلکو عملنامې به د بندې خونې په (کتاب)کې وي.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ﴿٨﴾
او ته څه خبر يې چې د زندان هغه دفتر څه دی.
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﴿٩﴾
يو ليکلی کتاب دی.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
په هغه ورځ درواغ ګڼونکو ته تباهي ده.
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
هغه کسان چې د بدلې ورځ دروغ ګڼي.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
او هغه دروغ نه ګڼي پرته له تيري کوونکي ګناهګار څخه.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
کله چې زموږ ایتونه پرې لوستل کيږي وايي د پخوانيو کيسې دي.
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﴿١٤﴾
هيڅکله نه، د هغوی پر زړونو هغه څه زنګ اچولی چې هغوی به کول.
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﴿١٥﴾
هيڅکله نه، پرته له شکه هغه ورځ به هغوی د خپل پالونکي له ليدلو بې برخې وي.
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١٦﴾
بيا به هغوی هرومرو دوزخ ته ور ننوتونکي وي.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
بيا به وويل شي: دا هغه څه دي چې تاسې دروغ ګڼل.
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
هيڅکله نه، کله چې ځمکه په سختو ټکولو سره وټکول شي.
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
او راشي رب ستا او پرېښتې کتار کتار.
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
او په هغه ورځ چې دوزخ هم راوستل شي، په همغه ورځ به انسان ته نصيحت ور ياد شي خو بيا د هغه لپاره پوهېدل څه ګټه نه لري.
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
وايي به کاشکي مې د خپل ژوندانه لپاره مخکې را لېږلي وای.
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
نو په هغه ورځ به د الله غوندې عذاب هيڅوک هم نه ورکوي.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
او نه به څوک د هغه غوندې تړل کوي.
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
اې ډاډمن نفسه (ځانه)!.
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
وګرځه د خپل رب لورې ته خوشحاله، خوشحاله کړی شوی.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
بيا زما په (نېکو) بندګانو کې ور ننوځه.
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
او زما جنت ته ننوځه.
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
نه داسې نه ده، انسان هرومرو سرکښي کوي.
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
کله چې ځان مالدار وویني.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
بېشکه ستا د پالونکي لوري ته ورګرځېدل دي.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
آيا هغه څوک دې ليدلی چې ايساروي.