لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
دهبێته مهنزڵگای خوانهناس و یاخیهکان.
710 Ayêt · Babêt · ku
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
دهبێته مهنزڵگای خوانهناس و یاخیهکان.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
ههزارهها ساڵی دوورو درێژ و نهبڕاوهی تێدا دهبهنهسهر...
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
لهناویدا ناچێژن فێنکاییهک، یا خواردنهوهیهکی بهتام...
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
جگه له ئاوی له کوڵ و کێم و زووخاو.
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
که ئهوهش پاداشتێكی لهبارو پڕاو پڕه (بۆ خوانهناسان).
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
چونکه ئهوانه کاتی خۆی بهتهمای ئهم ڕۆژه و لێپرسینهوهیه نهبوون، حهزیان له باسی نهدهکرد.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
بهڵکو زۆر بهتوندی دژایهتی ئایهتهکانی ئێمهیان دهرکرد و به درۆیان دهزانی..
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
ئێمهش ههموو شتێکمان لهسهریان سهرژمێری کردووه و بهوردیی تۆمارمان کردووه.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
(پاشان پێیان دهوترێت) ده بچێژن (ئهی خوانهناسان) له سزاو ئازار و ئهشکهنجه بهولاوه، جا ههرگیز هیچی ترتان بۆ زیاد ناکهین.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
جا کاتێك بهڵا گهورهکه پێشهات، که تهنگانه سامناکهکه ڕوویدا، (مهبهست ڕۆژی قیامهته).
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
ئهو ڕۆژه ئادهمیزاد دێتهوه یادی که چی کردووه و چی ئهنجامداوه.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
دۆزهخ نیشان دهدرێت و دهردهخرێت بۆ ههرکهسێك که ببینێت...
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
جا ئهوهی خوانهناس و یاخی و لهسنوور دهرچوو بێت...
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
ژیانی دنیای زیاتر له قیامهت مهبهست بووبێت...
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
ئهوه بێگومان ئهو دۆزهخه جێگهی مانهوه و حهوانهوهیهتی!!
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
جا کاتێك قیامهت بهرپا بوو بههۆی دهنگێکی بههێزی گوێ کپ کهرهوه.
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
ئهو ڕۆژه (هێنده سامناکه) برا لهدهست براکهی ههڵدێت و ڕادهکات و خۆی لێ دهشارێتهوه.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
ههروهها لهدهست دایك و باوکی...
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
لهدهست هاوسهرو کوڕهکانی...
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
لهو ڕۆژهدا ههرکهسێك لهوانه ئهوهنده سهرگهرمی کێشهی خۆیهتی، ناتوانێت فریای کهسی تر بکهوێت.
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
لهو ڕۆژهدا ڕووخسارانێك گهش و جوان و ڕوون و شادن.
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
دهم پێکهنینن، مژده و شادییان لێ دهدرهوشێتهوه.
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
لهو ڕۆژهدا ڕووخسارانێکیش ههن که گژو تاڵ و تۆزاوی و پهست غهمگینن.
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
دێزی و ڕهشی و تاریکی دایپۆشیوون.
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
ئا ئهوانه بێ باوهڕو خوانهناس و تاوانبارو گوناهکارهکانن.
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﴿٧﴾
واز بهێنن له تهرازووبازی، چونکه بهڕاستی نامهی کردهوهی تاوانباران له (سجین) دایه.
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ﴿٨﴾
جا تۆ چووزانی (سجین) چیه؟
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﴿٩﴾
نامهیهکی (دیاری و ئاشکرایه ههر بهڕواڵهتیدا دیاره که خێری تیادا نیه)، مۆرکراوو لۆک کراویشه.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
هاوارو ئاهوناڵه لهو ڕۆژهدا بۆ ئهوانهی بڕوایان نیه و، بهرنامهی خوا بهدرۆ دهزانن.
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
ئهوانهی که بڕوایان به ڕۆژی قیامهت و زیندوو بوونهوه نیه و ههمیشه بهدرۆی دهزانن.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
کهسیش بهرپا بوونی ئهو ڕۆژه بهدرۆ نازانێت، مهگهر ههموو ستهمکارێکی گوناهبار نهبێت.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
ئهوجۆره کهسانهی کاتێک ئایهت و فهرمانهکانی ئێمهیان بهسهردا دهخوێنرێتهوه، دهڵێن: ئهمه ئهفسانهی پێشینانه و (بهسهرچووه)...!!
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﴿١٤﴾
نهخێر، وانیه (ئهو نهفامانه تێناگهن و داناچڵهکێن) بهڵکو دڵیان ژهنگی هێناوهو چڵکی گوناه دایپۆشیوه له سهرهنجامی ئهو کاروکردهوانهی که دهیانکرد.
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﴿١٥﴾
نهخێڕ، ڕزگاربوونیان نیه، چونکه بهڕاستی ئهو ڕۆژه بهربهست ههیه لهنێوان تاوانباران و پهروهردگاریاندا و بێ بهش دهبن لهبینینی ئهو زاته.
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١٦﴾
لهوهودوا بێگومان دهخرێنه ناو ئاگری دۆزهخهوه.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
پاشان پێیان دهوترێت: ئائهمه ئهو شوێنهیه که بڕواتان پێی نهبوو بهڕاستتان نهدهزانی.
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
نهخێر، (ههر ئاوا بۆتان نالوێت)، کاتێك دێت که زهوی ورد و خاش دهکرێت و لهناکاو دهدرێت بهیهکدا.
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
پهروهردگارت دێت و فریشتهکانیش پۆل پۆل (هاتنی پهروهردگاری مهزن خۆی نهبێت کهس نازانێت چۆنه).
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
ئهو ڕۆژه دۆزهخ دههێنرێت و نیشان دهدرێت، جا ئهو ڕۆژه (ئادهمیزادی بێ باوهڕ) دهزانێت چ پهندێکی بهسهر خۆی هێناوه، بهڵام تازه بهخۆدا هاتنهوه و پهشیمانی هیچ سوودێکی نیه و دادی نادات؟!
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
(ئهوسا به کهساسی و ههناسهی ساردهوه) دهڵێت: خۆزگه بۆ ئهم ژیانهم دهست پێشخهریم بکردایه.
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
جا ئیتر ئهو ڕۆژه کهس وهک خوا بهخشم و قین نیه له بێ باوهڕان، لهبهرئهوه سزایهکیان دهدات که کهس ناتوانێت سزای لهو چهشنه بدات.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
کهسیش وهک ئهو زاته (بێ باوهڕان) نابهستێتهوه و بهندیان ناکات.
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
(شایانی باسه به ئیماندارای سهرفراز له سهرهمهرگدا دهوترێت) ئهی خاوهنی دڵ و دهروونی پڕ له ئارامی (ئهی ئادهمیزادی ژیر و هۆشمهند که له تهمهنی کۆتای دنیادا پهروهردگارت ناسی و بهجوانی دهتپهرست...).
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
بگهڕێرهوه بۆ لای پهروهردگارت که تۆ لهو ڕازیت و ئهویش له تۆ ڕازیه.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
ده بچۆره ڕیزی بهنده چاکه نازدار و بهڕێزهکانمهوه.
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
بچۆره بهههشته خۆشه ڕازاوهکهمهوه.
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
نهخێر (لهگهڵ ئهو ههموو چاکهو ڕێزهدا که خوا بهخشیویهتی به ئینسان) بهڕاستی خهڵکی سهرکهشی دهکهن، یاخی دهبن، ستهم دهکهن.
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
لهبهر ئهوهی ههر ئادهمیزاد ههستی کرد دهوڵهمهندو بێ نیازه (لهڕووی ئابووری، یان تهندروستی، یان زانستی... هتد)یهوه.
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
(ئهوه فهرامۆش دهکات که): بێگومان سهرهنجام گهڕانهوه ههر بۆ لای پهروهردگارتهو (لهسهر کهش و یاخیهکان دهپرسێتهوه).
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
باشه، پێم بڵێ ئایا ئهو کهسهی که فهرمان دهدات و ڕێگری دهکات؟!...