لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
чектен чыккан адамдар үчүн кайтып баруучу орун!
710 Аят · Темалар · ky
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابٗا ﴿٢٢﴾
чектен чыккан адамдар үчүн кайтып баруучу орун!
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ﴿٢٣﴾
Алар анда кылымдар бою турушат.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
Ал жерде не салкындык не суусундук татышпайт.
إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ﴿٢٥﴾
Болгону (тозокулардын денесинен аккан) сасык ириң жана (ичегилерди тилип, үзүп жибере турган даражадагы) кайнак суу (менен гана “азыктанышат”)
جَزَآءٗ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
(Бул – күнөөлөрүнө) ылайык жаза!
إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ﴿٢٧﴾
Алар (Акыреттеги) эсеп – китепке ишенишпеген.
وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ﴿٢٨﴾
Жана Биздин аяттарыбызды ачык түрдө жалганга чыгарышкан.
وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ﴿٢٩﴾
Биз бардык иштерди тизмектеп, китеп кылып жазып койгонбуз.
فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
Эми, (жазаңарды) таткыла! Биз силерге азапты гана көбөйтөбүз!
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
Качан чоң Кыямат келсе,
يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
Ал күндө инсан (дүйнөдөгү) иш-аракеттерин эстейт.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
Караган адамдарга тозок (анык) көргөзүлөт.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
Кимде-ким чектен чыккан болсо
وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿٣٨﴾
жана дүйнө жашоосун (Акыреттен) артык көргөн болсо,
فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
анын орду албетте, тозокто!
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
Эми, качан (кулактарды) тундуруучу (кыяматтагы) айкырык (Сур кернейинин экинчи тартылуусу) келгенде...,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
Ал күнү киши өзүнүн ага-инисинен качып калат.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
Апасы менен атасынан дагы.
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
Аялы менен балдарынан дагы!
لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ﴿٣٧﴾
(Анткени) ал күнү ар бир адам үчүн аны (башкаларга) көңүл бурдурбай коё турган (өтө оор) абал болот!
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ﴿٣٨﴾
Ал күнү (ыймандуу) жүздөр албырып,
ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ﴿٣٩﴾
күлүп-жайнап, кубанычтуу!
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ﴿٤٠﴾
(ыймансыз) жүздөрдү ал күндө чаң-тозон каптап,
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
караңгылык ороп алат!
أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
Дал ошолор каапыр, шүгүрсүз адамдар![1]
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ﴿٧﴾
Жок! Бузукулардын амал китептери «Сижжинде» экени анык!
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ﴿٨﴾
(Оо, Мухаммад!) сен «Сижжин» эмне экенин билбейсиң![1]
كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ﴿٩﴾
Ал – жазылган китеп.
وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
Ал (Кыямат) күндө (аны) жалган дегендерге чоң азап берилет!
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
Алар сурак күндү жалган дегендер.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
Ал күндү ар бир чектен чыккан, күнөөгө баткан (каапыр) пенделер «жалган» дешет.
إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
А(лар)га Биздин аяттарыбыз окуп берилген кезде «(бул) байыркылардын жөө жомогу» дешет.
كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ﴿١٤﴾
Жок, тескерисинче, жасаган (күнөө) иштери жүрөктөрүн ороп алган.[1]
كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ﴿١٥﴾
Чынында, ошол (Кыямат) күнү алар Раббилеринен тосулган болушат.[1]
ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١٦﴾
Андан соң, алар тозокко ташталышат.
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
Кийин аларга: «Силер аны «жалган» деген нерсе (тозок) ушул!» – деп айтылат.
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ﴿٢١﴾
Жок! Качан (Кыямат башталып) жер катуу титирегенде
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ﴿٢٢﴾
жана Раббиң менен периштелер сап-сап болуп келгенде...,
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
Ошол күнү тозок жакын алып келингенде, дал ошол күнү гана (каапыр) инсан (бул дүйнөдөгү каталарын) эстейт. Бирок, эми (бул) эстөө ага пайда берсе кана!
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾
(Ошондо ал) “Кана эми, (Акыреттеги) жашоомо (кандайдыр сооп) алып келген болсом!” дейт.[1]
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٥﴾
Ал күнү Аллах азаптагандай эч ким азаптай албайт.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ﴿٢٦﴾
Аллах байлагандай эч ким байлай албайт![1]
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
Оо, тынч – бейпил жан!
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ﴿٢٨﴾
(Менден) ыраазы болгон жана (Мени) ыраазы кылган абалда Раббиңе кайткын.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾
Менин (жакшы) пенделериме кошулгун.
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾
жана Менин бейишиме киргин!
كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ﴿٦﴾
Жок! Чынында, инсан чектен ашат
أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ﴿٧﴾
өзүн бай-беймуктаж көргөндө![1]
إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ﴿٨﴾
Аныгында, кайтып баруу Раббиңе гана.
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ﴿٩﴾
Көрдүңбү сен тыюу салган кишини