وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
Шашке маалына ант!
288 Аят · Темалар · ky
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
Шашке маалына ант!
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
Тынч – караңгы түнгө ант!
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
(Оо, Мухаммад!) Раббиң сени таштаган жок жана (сага) ачууланган жок.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
Сен үчүн Акырет (жашоосу) абалкысынан (дүйнө жашоосунан) жакшыраак.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
Раббиң сага жакында (сыйлыктарын) берет. Анан сен ыраазы болосуң.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
Ал (Аллах) сени жетим абалда таап, андан кийин башпаанек бербеди беле?[1]
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
Жана (Аллах) сени адашкан абалда таап,[1] андан кийин Туура Жол көргөздү го!
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
Жана (Раббиң) сени кембагал абалда таап, андан кийин бай кылды.
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
Эми, сен жетимге каарыңды төкпө.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
Жана сураган адамга орой мамиле кылба.[1]
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
Эми, сен Раббиңдин нээматтары жөнүндө сүйлө.[1]
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
Адамдарды кылыгы жана тили менен шылдыңдаган бардык шылдыңчыга азап-тозок болсун!
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
(Оо, Мухаммад) чынында Биз сага «Каусарды» бердик.[1]
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
Сен эми, (ушул жакшылыктарга шүгүр кылып) Раббиң үчүн намаз оку жана курмандык чал!
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
Албетте, сени айыптаган адамдын өзүнүн арты кесилген![1]
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
(Оо, Мухаммад, эгер сага) Аллахтын жардамы жана жеңиши келсе
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
жана адамдарды Аллахтын динине топ-топ болуп кирип жатканын көрсөң...
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
Анда, Раббиңе хамд (мактоо) айтуу менен (Аны жаман-төмөн сыпаттардан) аруула жана күнөөлөрүңдү кечирүүсүн сура! Чынында, Ал тооболорду кабыл кылуучу!
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
Абу Лахабдын эки колу (өзү) куурап калсын! Куурап да калды![1]
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
Ага мал-дүйнөсү да, бала-чакасы да пайда берген жок!
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
Ал жакында алоолонгон тозокко ташталат!
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
Ал эми, (пайгамбарга каршы доомат -ушак көтөрүп жүргөн) анын аялы болсо (наркы дүйнөдө) отун көтөргөн абалда!
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
Анын мойнунда курма дарагынын буласынан (эшилген) жип![1]
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
Айт (оо, Мухаммад:) Ал – Аллах жалгыз!
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
Аллах – Сомад (Беймуктаж)
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
Ал туубаган жана да туулбаган!
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
Жана эч ким Ага тең эмес!
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
Айт (оо, Мухаммад): «Таң Раббисинен коргоо тилеймин:[1]
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
(Өзү) жараткан (зыяндуу) нерселердин жамандыгынан...,
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
Каптап кирген учурдагы (караңгы) түндүн жамандыгынан...,[1]
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
Түйүндөргө дем салган сайкырчылардын жамандыгынан...,
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
Сугун арткан учурда, көрө албаган кишинин жамандыгынан.[1]
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
Айткын (оо, Мухаммад): «Мен инсандардын Раббисинен
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
Инсандардын падышасынан;
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
инсандардын (сыйынууга татыктуу болгон) Кудайынан коргоо тилеймин –
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
(Аллахтын ысымы айтылганда) жашынып калуучунун[1] жамандыгынан.
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
Ал (шайтан) адамдардын көкүрөгүнө азгырык салат.
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
Алар (азгыруучу шайтандар) жиндерден жана адамдардан болот.[1]