وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به وقت چاشت.
288 آیه · موضوعات · fa-af
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به وقت چاشت.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
و قسم به شب چون (تاریک شود و) آرام گیرد.
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
پروردگارت تو را رها نکرده و بر تو خشم نگرفته است.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
و البته آخرت برای تو بهتر از دنیاست.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
و البته پروردگارت به تو (نعمت) خواهد داد که راضی و شادمان شوی.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آیا تو را یتیم نیافت پس تو را جای داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
و تو را بیخبر (از احکام شرع) یافت پس هدایت کرد.
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت پس غنی گردانید.
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
پس بر یتیم قهر مکن.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
و سائل و گدا را از خود مران.
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
و اما نعمتهای پروردگارت را بازگو کن.
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
وای بر هر طعنهزنِ عیبجو.
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
البته (ای محمد! خیر بسیار که از جملۀ آن) حوض کوثر (میباشد) به تو دادیم.
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
پس برای (رضای) پروردگارت نماز بگزار، و قربانی کن.
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
یقیناً دشمن تو بیعقب و مقطوع النسل خواهد بود.
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
چون مدد الله (فتح مکه) برسد.
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
و مردم را ببینی که دسته دسته در دین الله (دین اسلام) داخل شوند.
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
پس پروردگار خود را به پاکی و ثنا یاد کن و از او مغفرت بخواه، چون که او توبهپذیر است.
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
بریده (و شکسته) باد دستهای ابولهب، و (ابولهب) هلاک شد.
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
(که) مال و آنچه به دست آورده است (از عزت و ریاست) به او سودی نکرد.
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
به زودی در آتش شعلهور داخل شود (بعد از مرگ).
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
و همسرِ او (نیز داخل شود با او) در حالی که هیزمکش است.
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
و در گردن او ریسمانی از لیف خرما است.
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
(ای پیغمبر)! بگو: او الله یگانه است.
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
(و) الله از هرچیز بینیاز (و برطرف کنندۀ نیازها) است.
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
نه کسی را زاده و نه او زاده شده است.
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
و هیچکس مانند و همتای او نیست.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
(ای پیغمبر)! بگو: پناه میبرم به پروردگار صبح (سپیده دم).
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
از شر هر آنچه آفریده است.
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
و از شر تاریکی شب وقتی که همه جا را بپوشاند.
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
و از شر زنان جادوگر که در گرهها میدمند.
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
و از شر هر حسودی وقتی که حسد ورزد.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
(ای پیغمبر)! بگو: پناه میبرم به پروردگار مردم.
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
(و به) پادشاه (حقیقی) مردم.
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
(و به) معبود (حقیقی) مردم.
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
از شر وسوسهکنندهای که واپس میرود.
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
آن که در دلهای مردم وسوسه میاندازد.
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
از جنس جن باشد و یا از جنس انسان.