وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم دی پر وخت د څاښت باندې.
288 آیت · موضوعات · ps
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم دی پر وخت د څاښت باندې.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
او پر شپه باندې کله چې وغوړیږي.
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
چې پالونکي دې نه پرېښی یې او نه يې بد راغلی يې.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
او هرو مرو ستا لپاره آخرت تر دنيا غوره دی.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
او ژر به دې پالونکی دومره څه درکړي چې پرې خوشحاله شې.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آيا ته يې يتيم ونه مومندلې چې بيا يې د هستوګنې ځای درکړ.
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
او ویې موندلي ته ناخبره نو پوه یې کړې.
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
او بې وزله يې وموندلې؛ نو شتمن يې کړې.
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
نو هر چې یتیم دی غصه پرې مه کوه.
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
او مه سوالګر رټه.
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
او د خپل پالونکي د لورېينې ښکارندويي دې کوه.
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
تباهي ده هر پېغور ورکوونکي او پسې شا بد ويونکي لره.
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
بېشکه موږ تاته ډېر خير درکړی.
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
نو د خپل (هماغه) پالونکي لپاره لمونځ او قرباني وکړه.
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
بېشکه ستا دښمن بې څټې دی.
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
کله چې د الله مرسته او بريا راشي.
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
او خلک ووينې چې د الله په دين کې ډلې ډلې داخليږي
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
نو بيا د خپل پالونکي له ستاينې سره د هغه پاکي بيانوه او بخښنه ترې غواړه، بېشکه هغه ډېر بخښونکی دی.
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
د ابولهب دواړه لاسونه مات او هغه په خپله تباه شو.
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
نه يې مال څه (عذاب) ترې ايسارکړ او نه يې ګټې.
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
ډېر ژر به د لمبووالا اور ته ور ننوځي.
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
او مېرمن يې هم چې د خسو خشاکو وړونکې وه.
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
چې د خرماوو د پاڼو رسۍ به يې پر غاړه وي.
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
ووايه هغه الله يو دی.
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
الله بې پروا دی.
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
نه يې څوک زيږولي اونه په خپله زېږېدلی.
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
او نه هيڅوک هغه لره سيال شته.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
ووايه د سباوون پر رب پناه غواړم.
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
د هغه څه له شره چې پيداکړي يې دي.
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
او د تروږمۍ له شره چې کله را خپره شي.
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
او په غوټو کې د پو کوونکو له شره.
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
او د کينه کښ له شره کله چې هغه کينه کوي.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
ووايه د (ټولو) خلکو پر پالونکي پناه غواړم.
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
چې د خلکو پاچا دی.
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
په حقه د عبادت لایق دی.
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
د بيا بيا تلونکي راتلونکي وسوسه اچوونکي له شره.
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
هغه چې د خلکو په زړونو کې وسوسې اچوي.
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
هم له پېريانو او هم له انسانانو.