وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
And olsun səhərə!
288 Ayə · Mövzular · az
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
And olsun səhərə!
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
And olsun sakitləşən gecəyə!
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
Rəbbin nə səni tərk etdi, nə də sənə acığı tutdu.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
Həqiqətən, Axirət sənə dünya həyatından daha xeyirlidir.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
Şübhəsiz ki, Rəbbin sənə nemət bəxş edəcək, sən də razı qalacaqsan.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
Məgər O, səni yetim çağında qoruyub sığınacaq vermədimi?
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
Səni çaşqın olduğun halda doğru yola yönəltmədimi?
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
Kasıb olduğun zaman səni varlandırmadımı?
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
Elə isə yetimə xor baxma!
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
Səndən kömək diləyəni qovma!
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
Və Rəbbinin nemətindən danış.
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
Hər bir qeybət edənin, tənə vuranın vay halına!
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
Həqiqətən, Biz Kovsəri sənə bağışladıq.
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
Sən də Rəbbin üçün namaz qıl və qurban kəs!
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
Doğrusu, sənə ədavət bəsləyənin özü sonsuzdur.
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
Allahın köməyi və qələbə gəldiyi zaman,
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
insanların dəstə-dəstə Allahın dininə girdiklərini gördükdə,
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
həmd ilə Rəbbini təriflə və Ondan bağışlanmağını dilə. Həqiqətən, O, tövbələri qəbul edəndir!
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
Əbu Ləhəbin əlləri qurusun, qurudu da!
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
Nə var-dövləti, nə də qazandıqları onu qurtara bilməyəcək.
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
O, alovlanan oda atılacaq.
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
Onun odun şələsi daşıyan arvadı da.
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
Arvadının boynunda xurma liflərindən kəndir olacaq.
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
De: “O Allah Təkdir!
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
Allah Möhtac deyildir.
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
O, nə doğub, nə də doğulub,
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
Onun bənzəri də yoxdur”.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
De: “Sığınıram sübhün Rəbbinə!
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
Məxluqatının şərindən,
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
çökən zülmətin şərindən,
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
düyünlərə üfürən cadugər qadınların şərindən
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
və həsəd apardığı zaman paxılın şərindən!”
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
De: “Sığınıram insanların Rəbbinə,
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
insanların Hökmdarına,
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
insanların məbuduna!
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
Vəsvəsə verənin, Allahın adı çəkiləndə isə hövlündən geri çəkilən şeytanın şərindən.
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
O şeytan ki, insanların ürəklərinə vəsvəsə salır,
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
cinlərdən də olur, insanlardan da!”