وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
Аллоҳ савганд ёд мекунад: Савганд ба вақти чошт.
288 Оят · Мавзӯъҳо · tg
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
Аллоҳ савганд ёд мекунад: Савганд ба вақти чошт.
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
Ва савганд, ба шаб, чун бипӯшад бо торикии худ атрофро,
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
Эй Муҳаммад, ки Парвардигорат туро тарк накардааст ба сабаби таъхири ваҳй ва бад ҳам надидааст.
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
Албатта охират барои ту беҳтар аз дунёст.
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
Ба зудӣ Парвардигорат туро эй Муҳаммад аз неъматҳои гуногун ато хоҳад дод, то хушнуд шавӣ.
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
Оё туро қабл аз ин ятим наёфт ва ҷоят дод?
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
Ва туро роҳгумкарда ёфт, ки намедонистӣ чӣ аст китоб ва чӣ аст имон, пас таълим дод туро он чиро, ки намедонистӣ ва ба некӯтарин амалҳо ҳидоятат кард?
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
Ва туро фақир ва бечиз ёфт ва ба қаноъат ва сабр сарватманд ва дороят гардонд?
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
Пас ятимро маёзор
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
ва гадоро марон, балки таъом деҳ ва ҳоҷаташро баробар гардон
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
ва аз неъмати Парвардигорат, ки ба ту арзонӣ кардааст, сухан бигӯй.
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
Вой (ҳалок бод), бар ҳоли ҳар айбҷӯи таъназан,
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
Ба ростӣ Мо Кавсарро ба ту ато кардем.
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
Пас ба ихлос барои Парвардигорат намоз бихон ва ба номи У қурбонӣ кун,
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
Бегумон бадхоҳи ту ва бадхоҳи он чи ки ту аз ҳидоят ва нур овардаӣ, худ абтар аст.
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
Чун ёрии Аллоҳу пирӯзӣ бар кофирони Қурайш ояд
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
ва мардумро бубинӣ, ки гурӯҳ-гурӯҳ ба дини Аллоҳ медароянд,
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
Вақте ки чунин шуд, пас Парвардигори худро сипос гӯй ва аз Ӯ бахшоиш бихоҳ, ки Ӯ тавбапазир аст!
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
Ҳалок бод дастони Абулаҳаб ки ӯ Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва салламро азият медод ва ҳалок шуд худи ӯ.
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
Моли ӯ ва он чи ба даст оварда буд, ба ҳолаш фоида намекунад.
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
Ба зудӣ ба оташе шӯълаваре медарояд.
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
ва зани ӯ, низ ба дӯзах медарояд, ки ҳезумкаш аст, дар роҳи Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам онро матраҳ мекард, то азият кашад.
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
Ва бар гардан ресмоне аз лифи (пӯсти) хурмо дорад. Бо он ресмон дар дузах бардошта мешавад, баъд аз он ба поёнтарини дӯзах партофта мешавад.
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
Бигӯ эй Расул: «Ӯст Аллоҳи якто, дар улуҳият, рубубият ва асмо ва сифот ва касе Ӯро шарик шуда наметавонад.
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
Аллоҳе, ки бениёз, сарвар, воло ва бароварандаи умедҳо аст,
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
на зоида аст ва на зоида шудааст
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
ва на ҳеҷ кас ҳамтои Ӯст!» дар халқ ва афъол ва номҳо ва сифатҳояш.
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
Бигӯ эй Расул: «Ба Парвардигори субҳгоҳ паноҳ мебарам,
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
аз шарри он чӣ биёфаридааст
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
ва аз шарри шаб, чун дарояд ва торик шавад
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
ва аз шарри ҷодугарзанҳое, ки дар гиреҳҳо афсун медаманд
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
ва аз шарри ҳасуд, ки мардумонро бадбинандааст ва бар неъматҳое, ки ба бандааш додааст чун ҳасад мекунад, то ки аз байн раванд ва ба азият гирифтор шаванд».
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
Бигӯ эй Расул: «Ба Парвардигори мардум паноҳ мебарам, ки Ӯ қодир аст дар гардонидани васвасаҳои бад.
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
Подшоҳи мардум, ки дар тамоми ҳолатҳояшон ба онҳо эҳтиёҷ надорад.
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
Аллоҳи мардум, ба ғайр аз ӯ ҳеҷ кас маъбуд шуда наметавонад.
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
Аз бадии васвасагари пинҳоншаванда, ҳангоме ки Аллоҳ ба ёд оварда шавад,
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
он кӣ дар дилҳои мардум васваса мекунад ва шакку шубҳаҳо меандозад,
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
хоҳ аз ҷинҳо бошад ё аз одамон!»