وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
[1] ขอสาบานด้วยเวลาสาย
288 อายะฮ์ · หัวข้อ · th
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
[1] ขอสาบานด้วยเวลาสาย
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
[2] และด้วยเวลากลางคืนเมื่อมันมืด และสงัดเงียบ
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
[3] พระเจ้าของเจ้ามิได้ทรงทอดทิ้งเจ้า และมิได้ทรงโกรธเคืองเจ้า
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
[4] และแน่นอนเบื้องปลายเป็นการดียิ่งแก่เจ้ากว่าเบื้องต้น
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
[5] และความแน่นอนพระเจ้าของเจ้าจะให้แก่เจ้าจนกว่าจะพอใจ
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
[6] พระองค์มิได้ทรงพบเจ้าเป็นกำพร้าแล้วทรงให้ที่พึ่งดอกหรือ
وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
[7] และทรงพบเจ้าระเหเร่ร่อน แล้วก็ทรงชี้แนะทาง (แก่เจ้า) ดอกหรือ
وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
[8] และทรงพบเจ้าเป็นผู้ขัดสน แล้วให้มั่งคั่ง (แก่) เจ้าดอกหรือ
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
[9] ดังนั้นส่วนเด็กกำพร้าเจ้าอย่าข่มขี่
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
[10] และส่วนผู้เอ่ยขอนั้น เจ้าอย่าตวาดขับไล่
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
[11] และส่วนความโปรดปรานแห่งพระเจ้าของเจ้านั้นเจ้าจงแสดงออก
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾
[1] ความหายนะจงประสบแด่ทุกผู้นินทาและผู้ใส่ร้ายผู้อื่น
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ﴿١﴾
[1] แท้จริงเราได้ประทานอัลเกาซัรแก่เจ้าแล้ว
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ﴿٢﴾
[2] ดังนั้นเจ้าจงละหมาดเพื่อพระเจ้าของเจ้า และจงเชือดสัตว์พลี
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ﴿٣﴾
[3] แท้จริงศัตรูของเจ้านั้นเขาเป็นผู้ถูกตัดขาด
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ﴿١﴾
[1] เมื่อความช่วยเหลือของอัลลอฮฺ และการพิชิตได้มาถึงแล้ว
وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ﴿٢﴾
[2] และเจ้าได้เห็นประชาชนเข้าในศาสนาของอัลลอฮฺเป็นหมู่ๆ
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ﴿٣﴾
[3] ดังนั้น จงแซ่ซ้องสดุดีด้วยการสรรเสริญพระเจ้าของเจ้า และจงขออภัยโทษต่อพระองค์เถิด แท้จริงพระองค์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษเสมอ
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ﴿١﴾
[1] มือทั้งสองของอะบีละฮับจงพินาศ และเขาก็พินาศแล้ว
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
[2] ทรัพย์สมบัติของเขาและสิ่งที่เขาได้ขวนขวายเอาไว้นั้นมิได้อำนวยประโยชน์แก่เขาเลย
سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ﴿٣﴾
[3] เขาจะเข้าไปเผาไหม้ในนรกที่มีไฟลุกโชน
وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ﴿٤﴾
[4] ทั้งภริยาของเขาด้วย นางเป็นผู้แบกฟืน
فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ﴿٥﴾
[5] ที่คอของนางมีเชือกถักด้วยใยอินทผลัม
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾
[1] จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พระองค์คืออัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะ
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾
[2] อัลลอฮฺนั้นทรงเป็นที่พึ่ง
لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ﴿٣﴾
[3] พระองค์ไม่ประสูติ และไม่ทรงถูกประสูติ
وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ﴿٤﴾
[4] และไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระองค์
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ﴿١﴾
[1] จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระเจ้าแห่งรุ่งอรุณ
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾
[2] ให้พ้นจากความชั่วร้ายที่พระองค์ได้ทรงบันดาลขึ้น
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾
[3] และจากความชั่วร้ายแห่งความมืดของกาลเวลากลางคืนเมื่อมันแผ่คลุม
وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ﴿٤﴾
[4] และจากความชั่วร้ายของบรรดาผู้เสกเป่าในปมเงื่อน
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
[5] และจากความชั่วร้ายของผู้อิจฉาเมื่อเขาอิจฉา
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾
[1] จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระเจ้าแห่งมนุษยชาติ
مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾
[2] พระราชาแห่งมนุษยชาติ
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾
[3] พระเป็นเจ้าแห่งมนุษยชาติ
مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ﴿٤﴾
[4] ให้พ้นจากความชั่วร้ายของผู้กระซิบกระซาบที่หลอกล่อ
ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾
[5] ที่กระซิบกระซาบในหัวอกของมนุษย์
مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾
[6] จากหมู่ญินและมนุษย์